Een hele normale droom

Ik had een bizarre droom vannacht. Zo’n droom waarbij je, als je wakker wordt, even moet voelen of het nu echt gebeurt is of niet. Zo’n droom die nog nadroomt als je al lang en breed gedoucht bent en het ontbijt achter de kiezen hebt. Je weet wel, zo’n droom.

Ik droomde dat alles weer ‘normaal’ was. Ik droomde dat ik er heel bewust voor koos om weer ‘normaal’ worden, weer ‘normaal’ te doen. In mijn droom besloot ik om alles op te geven wat ik de afgelopen jaren had opgebouwd. Mijn blogs, Eigenwhys, ons boshuisje, bijzondere vriendschappen, leven vanuit de bron, de liefde, het vertrouwen, de overvloed. Ik zou weer gewoon gaan doen. Gewoon een normale baan, een normaal huis, normale vrienden en mijn familie die mij weer omarmt. Niet omdat ik gelukkig ben, maar omdat ik weer normaal doe.

Het vreemde was, dat ik veel rust ervoer tijdens mijn droom. Ik vertelde het aan mensen en voelde een opluchting; eindelijk weer gewoon meekunnen in de maatschappij zoals hij gecreëerd is. Geaccepteerd worden voor wie ik niet ben, normaal gevonden worden omdat ik op ga in de massa. Niet meer vanuit vertrouwen leven maar gewoon weer gaan piekeren en afwegen. Op internet verkondigen hoe geweldig het leven is, terwijl ik me eigenlijk klote voel of juist klagend mijn vrienden lastig vallen die dan allemaal ‘ach en wee’ roepen. Geen diepgaande gesprekken meer voeren, maar over koetjes en kalfjes praten met vrienden die vrienden zijn omdat we allemaal zo lekker normaal doen. Geen liefde uitstralen, niet in overvloed geloven…dat is er allemaal niet, dat ziet een normaal mens niet.

Zou ik dat echt weer willen? Zou ik dat nog kunnen? Nee, op beide vragen kan ik volmondig antwoorden: “Absoluut niet”. Dus waarom droom ik daar dan over en waar staat de opluchting voor die ik in mijn droom voelde?

Pretending im not specialIk ben er nog niet uit, kan alleen maar gissen. Dat het zo fijn zou zijn om in de staat waarin ik nu ben ook opgelucht te kunnen ademhalen. Niet steeds op mijn hoede te hoeven zijn of er weer iemand boos is of gekwetst omdat ik de liefde leef of open communiceer over wat ik doe, onafhankelijk van de ander. Ik zou zo graag zien dat mijn essentie ook de essentie van de samenleving is. Dat liefde, raakbaarheid, kracht en vertrouwen door iedereen gezien werd en dat dat de belangrijkste waardes zouden zijn van onze maatschappij. Dat dat het normale zou zijn, dat het iedereen lukt om vandaar uit te handelen. Dat mensen stoppen met doen alsof ze normaal zijn…dat mensen stoppen met zich klein maken om in datgene te passen wat is gecreëerd en wat niet klopt. Dat mensen zelf gaan nadenken, invoelen en creëren, zonder zich af te laten leiden door wat een ander zegt of vindt of doet. Wordt wakker, stap uit patronen, systemen, vormen en methodes. Ga terug naar jouw essentie, naar jouw vuur, naar jouw droom!

Het zou zo geweldig zijn als mijn wereld gevuld werd met mensen die liefdevolle, duurzame keuzes maken voor zichzelf, elkaar en de aarde. Wat een opluchting zou dat zijn, een droom die uitkomt!

Held

“Wat een held, wat een ongelofelijke held!” Ik hoor het mijzelf steeds opnieuw zeggen tijdens de twee optredens van Typhoon tijdens Into The Great Wide Open. Wat een gave gast, wat een teksten.

Ik strooi niet snel met het woord ‘held’, ik vind het vaak te overdreven. Veelal wordt het toegekend aan mensen die menselijke dingen doen of die hun talenten inzetten of zich inzetten voor anderen. Of als marketingtruc om te benoemen hoe gaaf en uitermate bijzonder het wel niet is wat je doet.

Dat is trouwens geen uitzondering op heel veel andere woorden, die in onze samenleving platgeslagen worden en daardoor voor elk wissewasje ingezet kunnen worden. Veel mensen voelen helemaal niet wat deze woorden betekenen dus zetten ze ze in om ondiepe, oppervlakkig situatie aan te duiden waar ze zelf iets bijzonders van willen maken. Helaas is een oppervlakkige situatie niets bijzonders en wordt die dat ook niet ook al hang je er tien mooie woorden aan.

“Omgeven door kaders en rasters
Patronen en protocollen
Onder te tafel lag een brief
Je kan vanalles doen maar wat doe je het liefst
Duizenden mogelijkheden”
– Vlieger van Typhoon

Neem het woord passie. De meeste mensen die vanuit hun passie werken benoemen dat niet, die doen en zijn gewoon datgene wat ze zijn. Die kiezen elke dag opnieuw om voor datgene te gaan waar ze voor ‘op de wereld’ zijn, om elke moment te zijn wie ze zijn…niet willen zijn, nee, gewoon wie ze zijn. Die noemen zichzelf geen held, die noemen zich niet gepassioneerd, die noemen zichzelf niet uitermate getalenteerd of beter dan de rest. Passie spreekt voor zich en als je voor je eigen passie kiest krijg je er gratis de essentie van leven bij.

Voor passie hoef je geen ondernemingplan te schrijven of je in te schrijven bij de KvK, je hoeft geen briefpapier of visitekaartjes te hebben. Het mag natuurlijk allemaal wel, maar het draagt op geen enkele manier bij aan je passie. Die zit namelijk van binnen. Die voel je, die ervaar je, die verbindt je met anderen die ook vanuit hun essentie leven. Zonder iets te ‘doen’.

20140930-121034.jpg

Dat is dus precies de reden waarom ik Typhoon benoem als held, waarom het woord zo spontaan in me opkomt. Hij leeft zijn passie, hij raakt met wie hij is. Hij is echt en dat zie je. Als je goed kijkt is dat het enige dat je ziet, als je het durft te zien. Er zijn in onze wereld veel mensen, vaak diezelfde die een situatie platslaan met hun woordgebruik, die het niet durven te zien. Want we hebben toch afgesproken dat je hard moet werken om iets te bereiken, dat je je moet beraadslagen over hoe je je passie gaat aanpakken, dat je wel een doelgroep moet hebben en die ook helder in beeld moet hebben. Dus nee, gewoon je passie zijn, dat kan niet zomaar. Zo werkt het niet.

Ik ervaar precies het tegenovergestelde, ik ervaar dat als je bent wie je bent, jij weet waar jouw passie ligt, je nooit meer en dag hoeft te werken. Het stroomt gewoon, de juiste kant op. Mijn doelgroep weet me te vinden, ook zonder een plan of visitekaartje, omdat ik mijn visitekaartje ben. Net als Typhoon, hij is passie, hij is een held…omdat hij van de afspraken durft af te wijken en zijn liefde zonder enig concept in de wereld durft te zetten. Dat is bijzonder gaaf en heldhaftig! Dat is voor mij de essentie van leven én werken.

Mijn ziel en zaligheid

10247412_10152395197383185_5323068496637883791_nMijn werkelijke verhaal begint toen ik 13 jaar was. Tijdens een heerlijke jeugd werd mijn moeder ziek en overleed een jaar na de diagnose darmkanker. Dat was heftig en tegelijkertijd niet ontwrichtend. Mijn vader is een sterke man, een doener met een groot hart die mij en mijn twee zussen alles gaf wat hij kon, zonder ons te verwennen. In de aanloop naar het sterven van mijn moeder was er veel openheid, er was ruimte voor onze emoties en dat voelde als een goede voorbereiding op wat ging komen, een leven met z’n vieren in plaats van met z’n vijven.

Toen mijn moeder er niet meer was voelde ik de kracht om met z’n vieren ‘ervoor te gaan’, om ons leven op te pakken en vorm te geven. Er was een liefdevolle, creërende kracht waar wij in zaten.

En half jaar nadat mijn moeder was overleden kreeg mijn vader kanker…De creërende kracht werd aan de wilgen gehangen en we ging met z’n allen wederom in de overlevingsmodus. ‘Hij kon niet doodgaan’ was de gedachte die mij op de been hield en die door de omgeving werd gevoed, doodgaan was geen optie. Na maanden van behandelen, ging mijn vader NIET dood, hij bleef leven, hij werd weer gezond!

Ik realiseerde mij een paar jaar later dat deze twee jaar in mijn leven mijn kijk op mijn leven drastisch veranderd hadden. Mijn vertrouwen in het leven was compleet weg, het voelde als een trauma. Als een enorme klap in mijn gezicht, alsof het leven me uitlachte en in mijn gezicht had geschreeuwd: “Denk je nou echt dat jij mag creëren wanneer jij dat wil? Ik bepaal dat, en het is voor jou niet weggelegd om te dromen over de toekomst of te vertrouwen op wat er gaat komen”.

Ik leefde op een bepaalde manier heel erg in het nu, alleen niet vanuit vertrouwen, maar vanuit angst. Ik moet nu leven, want morgen kan het afgelopen zijn. Geen dromen, geen echte grootse visie, want waarschijnlijk tart ik daarmee juist het lot. Vele angsten maakte zich van mij meester, met als onderliggende angst altijd de angst voor de dood.

Na een depressie en een burn-out toen ik begin twintig was ging er een deur open, de deur naar zelfontwikkeling. Ik leerde dat ik zeer gevoelig en hoog bewust was, ik stond als het ware heel wakker in de wereld. Ik ging pijn niet uit de weg, maar er juist doorheen. Familie en gezinspatronen werden duidelijk zichtbaar…veelal patronen waar ik niets meer mee kon. Ik had sterk de behoefte om mijn eigen leven vorm te geven, zoals dat voor mij goed voelde! Daarvoor moest ik door de pijn en de trauma’s heen, ik moest de angst in de ogen kijken (die wil ook alleen maar gezien worden) en nadat ik dat allemaal had gezien, zag ik vertrouwen. Zag ik dat ik het in me heb om ongelofelijk te vertrouwen op het leven. Voelde ik dat ik zoveel te geven heb, dat ik een vat vol liefde ben. Ik kon accepteren dat ik helemaal volmaakt ben, net als ieder ander mens. Er hoeft niets in gestopt, alles mag er juist vol overtuiging en vertrouwen uitstromen.

Nadat ik mijzelf had opgeruimd (als een doucheputje, daar moet je ook de zooi zien en aanpakken voordat het schoon is ;)) merkte ik dat het leven veel moois voor mij in petto heeft. Ik vertrouw daar iedere dag op, leef daardoor constant in het nu, omdat het zonde is om niet van elk moment dat je gegeven wordt te genieten! De angst voor de dood is aangekeken en opgeruimd, de bevrijding die ik daardoor voel is enorm. Ik lach nu terug naar het leven en roep blij: ” Er kan mij niks gebeuren, want mijn ziel is liefde, en dat is voor eeuwig!”

Wat is de waarde van mijn e-boek?

De eerste verkoop viel tegen…hoewel ik geen strak omlijnde verwachtingen had, dacht ik toch wel dat mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn‘ beter verkocht zou worden. Vooral de (vaste) lezers van mijn blog die de waarde van de verhalen al hebben kunnen ervaren had ik ingeschat als potentiële kopers.

Ik geloof dat mijn verhalen en dus mijn e-boek waardevol is voor een ieder die bezig is met zelfontwikkeling, persoonlijk leiderschap, persoonlijke groei, buiten de kaders denken én handelen, de wereld mooier maken, gaan staan voor waar je in gelooft, keuzes maken, de oude en de nieuwe wereld, spiritualiteit, verlichting, kanteling, bewustwording en bewust zijn. De verhalen gaan over (mijn) leven, in de volle diepte en breedte. ‘Wie wil dat nou niet lezen’, dacht ik.

De reacties die ik kreeg van de mensen die het kochten waren geweldig, die bevestigde de waarde van mijn persoonlijke verhalen:

Arthur Japin zei ooit in een radio-interview ‘Als je zelf goed bent voor anderen, dan krijg je dat automatisch in veelvoud terug. Idem voor liefde.’ Hij vertelde het krachtiger, maar zijn boodschap is blijven hangen. Jouw verhaal vertelt hetzelfde. En eigenlijk is het zo simpel.

En dan natuurlijk de boodschap waarmee ik het onder de aandacht heb gebracht, het ondersteunen van Eigenwhys in de startfase. Met een klein bedrag kun je laten zien dat je ons steunt in wat wij aan het doen zijn. Ook die boodschap vind ik nog steeds krachtig. Toch geeft deze boodschap niet het resultaat dat ik had gehoopt.

Dus nu zoek ik naar manieren om de waarde van mijn e-boek duidelijker te maken, zodat mensen zich uitgenodigd voelen om het te kopen en het ook daadwerkelijk doen. Hoe kan ik dat doen, hoe kan ik dit e-boek onder de aandacht brengen die het verdient?

Heb jij daar ideeën over? Zou je die dan hieronder willen delen? Dat zou mij en het boek verder helpen!

Gewoon geen huis

Toen ik vanavond de was aan het ophangen was, die ik net bij onze onderbuurman in de wasmachine had gewassen schoot het door mijn hoofd hoe bizar ons leven op dit moment eigenlijk is. Of lijkt, misschien. “Wij hebben gewoon geen huis”, lachte ik tegen Robbert terwijl hij het wasrekje behing met onze schone kleding.

Haha, ‘gewoon geen huis’….dat is een paradox volgens mij. Of je hebt gewoon een huis of je hebt ongewoon geen huis. :)

Leuk om weer even stil te staan bij de afgelopen maanden waarin we uit onze rugzak leefde. Kleding, een tondeuse, een gevulde toilettas, laptops en wat boeken, that’s it. Meer hebben we niet nodig, sterker nog, we hebben eigenlijk nog steeds teveel kleding bij ons.

Sinds maart reisden we van Koudekerk aan de Rijn naar Nijmegen, naar Horst, naar Driebergen, naar Beuningen en tussendoor nog wat vaker Koudekerk aan de Rijn. En o ja, Westerhoven deden we ook nog een weekend aan…en Groesbeek een paar dagen. En we zijn natuurlijk ook nog in Berlijn geweest. Wat hebben we veel meegemaakt en gezien. Alleen al door steeds in huizen van verschillende mensen te zijn.

Soms inwonend bij een goede vriend of vriendin, dan weer een oppashuis met konijn, hond of alarm, dan weer bij mijn schoonouders. Elke keer is het wennen, aanvoelen, settelen, proeven welke sfeer er hangt en daar inschuiven.

Je kunt het vergelijk met fileparkeren. Soms is er een grote plek waar je zelfs zonder stuurbekrachtiging in een keer in past. Een andere keer is het een wat smaller plekje waar je wat vaker moet steken voordat de auto netjes staat. Zo voelt het nomadenbestaan ook voor mij. Soms pas je feilloos in de energie die er is en andersom en sta je drie uur na aankomst al appeltaart te bakken in ‘onze keuken’. En soms kost het een paar dagen voordat ik mijn draai heb gevonden en achter mijn laptop kruip om te werken.

20140725-181140.jpg

Het is zo bijzonder om dit mee te maken, om elke week weer een andere fiets te gebruiken, om om de maand weer uit een nieuwe boekenkast te mogen kiezen, om elke keer weer de lekkerste bakker uit de omgeving te vinden of de route naar de supermarkt te ontdekken. Om de ene dag een hond te hebben, de volgende dag een ligbad en een weekend later een tuin met vijver of een onderbuurman waar je een wasmachine mee deelt.

Wat een heerlijk alledaags avontuur!

PS. Met een vaste werkplek in het vooruitzicht, wordt het nu wel tijd voor een eigen plekje, in omgeving Nijmegen. Mocht jij een leuk (tijdelijk of oppas) huurhuis weten, wil je het mij dan laten weten?

————
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier (website van Woordstroom) mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daarin 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.

Eigenwhys zijn

Met heel veel plezier heb ik sinds november 2012 geblogd op deze website. Ik ben begonnen met schrijven omdat ik mijn visie op het leven en alles wat dat in zich heeft wilde delen met iedereen die daar voor open stond.

Ik weet het nog goed, de eerste paar keer dat ik een blog online zette die prikkelend was, zoals de blog ‘De bril’ of ‘Uitgebruisd’, dat was spannend! Het was geen oproep tegen de gevestigde orde, maar ik voelde zelf ook wel dat mijn kijk op leven een andere vorm aannam dan gebruikelijk is. Maar ja, voor mij werkte ‘gebruikelijk’ en ‘normaal’ niet meer goed. Ik voelde al jaren dat ik meer in me had, dat ik voor mijn grootsheid wilde gaan staan, ik wilde me niet meer klein laten maken. Ik werd er me al filosoferend, analyserend en schrijvend van bewust dat de enige die voor groot zijn kan kiezen, ikzelf ben.

Dus schreef ik, van me af, om te inspireren, uit frustratie, om te laten zien dat je niet alleen bent, om te laten voelen dat de wereld soms gek is, niet jij en ik, om te spiegelen en natuurlijk vooral omdat het zo leuk is om te doen. Sommige blogs werden supergoed opgepakt, gedeeld en daar werd volop op gereageerd. Andere blogs, soms zelfs de blogs die ik prachtig en krachtig vond, gingen stilletjes voorbij…maar wel met 300 unieke bezoekers :)

VoorkantE-boek
Met 10.000 views en 4.000 unieke bezoekers in 2013 werden mijn blogs beter gelezen dan ik ooit had kunnen denken. Er werd me een paar keer gevraagd of ik een boek wilde schrijven, of mijn blogs wilde bundelen. En nu, sinds de start van Eigenwhys, is het daar inderdaad tijd voor! Ik heb 32 blogs in een e-boek opgenomen, samen met foto’s die ik afgelopen jaren maakte. De meeste blogs heb je al op deze website kunnen lezen, een aantal blogs staat niet online.

Voor €5,- kun je hier (website van Woordstroom) mijn e-boek kopen. 96 pagina’s inspiratie om te lezen in .pdf. Daarmee krijg je dus 32 prachtige persoonlijke verhalen met bezieling geschreven. En steun je Eigenwhys in de opstartfase!

Ik ben dankbaar voor jou als lezer, want anders was er nu geen boek geweest. Dank je wel voor jullie ‘click’ en ‘views’ en natuurlijk jullie reacties en ‘likes’. Dat moedigde me elke keer weer aan om er iets moois van te maken!

Een goddelijke dag

Vogels fluiten hun eigen wijsje, de zon schijnt op onze gezichten, rust omarmt ons en achter ons staat een overweldigend bouwwerk. Hoe lang zouden we binnen zijn geweest? Tien minuten, 30 minuten, een halve dag?
Is dat belangrijk om me nu af te vragen, terwijl ik van die bezichtiging sta bij te komen? Neuj, totaal onbelangrijk dus snel terug naar het gevoel en de emotie…..WOW!………

Verder lezen Een goddelijke dag

Heeft u 30 cent voor de nachtopvang?

Gisteren zag ik onderstaand filmpje minstens tien keer langs komen. Van alle kanten werd het filmpje over dat social media asociaal maakt gedeeld, als een aanrader om te kijken, goed om je bewust van te zijn wat social media doet. Ik vind het filmpje helemaal niets zeggen. Ik kan er niets mee en voel me er gelukkig niet door aangesproken. Wat me wel raakte was hoe het filmpje massaal gedeeld werd door allerlei mensen om me heen, en dat het filmpje hen dus blijkbaar wel raakte.

Verder lezen Heeft u 30 cent voor de nachtopvang?

Mens, durf te leven

Wende Snijders – Mens, durf te leven

Je leeft maar heel kort,
Maar een enkele keer.
En als je straks anders wilt kun je niet meer.
Mens, durf te leven.

Vraag niet elke dag,
van je korte bestaan.
Hoe hebben m’n pa of mijn grootpa heeftt gedaan.
Hoe doet ’t m’n neef of hoe doet ’t m’n vriend.
En wie weet hoe of dat dan de buurman weer vindt.
En wat heeft het fatsoen voor geschreven.
Mens, durf te leven.

Verder lezen Mens, durf te leven