Heeft u 30 cent voor de nachtopvang?

Gisteren zag ik onderstaand filmpje minstens tien keer langs komen. Van alle kanten werd het filmpje over dat social media asociaal maakt gedeeld, als een aanrader om te kijken, goed om je bewust van te zijn wat social media doet. Ik vind het filmpje helemaal niets zeggen. Ik kan er niets mee en voel me er gelukkig niet door aangesproken. Wat me wel raakte was hoe het filmpje massaal gedeeld werd door allerlei mensen om me heen, en dat het filmpje hen dus blijkbaar wel raakte.

Ervan uitgaande dat ieder die het filmpje inspirerend vind zichzelf herkent in het gebruik van social media en telefoon, zijn er inderdaad heel wat asociale mensen. Ik ervaar dat anders, maar misschien heeft dat ook vooral te maken met dat je krijgt wat je geeft. Ik heb geen last van mensen die constant onbewust op hun mobiel aan het kijken zijn. Of die tijd moeten opvullen door op hun beeldscherm te kijken, in plaats van naar buiten. Of die alle social media apps van hun telefoon wissen, omdat ze niet in staat zijn er zelf voor te kiezen wanneer ze die gebruiken.

Ik heb gelukkig vooral mensen om me heen die in zijn voor een goed gesprek, die graag willen verbinden, waar ik mee ga wandelen, waar ik ongestoord mee thee drink, waar ik bij in de auto stap, waar ik mee chat via Facebook en mooie quotes mee uitwissel via Twitter.

De vraag die steeds bij me opkomt als ik weer iemand het filmpje zie delen is: Heb jij wel eens aan een zwerver gevraagd hoe het met hem gaat? Want het probleem is helemaal niet het bestaan van social media, het is de manier waarop wij, allemaal, helemaal zelf, als mens en individu kiezen om hiermee om te gaan. Kort gezegd is de kern dat we er elk moment zelf voor kunnen kiezen om te verbinden met mensen. Of dat nu via onze telefoon is, in de trein, wandelend door de stad, tijdens de afwas, dat maakt niets uit.

Een voorbeeld van echte verbinding is een ontmoeting die wij vorige week hadden door aan een dakloze man te vragen hoe het met hem ging. En dan ook naar het antwoord luisteren en voelen of je iets voor hem kunt betekenen. En daar schrijf ik dus nu een blog over en die deel ik weer op social media. Is dat asociaal? Of is het asociaal als jij deze blog in de trein leest, terwijl je ook met je medereizigers kan praten?

===

Hij: Hallo, heeft u misschien 30 cent voor de nachtopvang? Of misschien iets meer? Als het lukt, zou het heel fijn zijn, als u 30 cent voor me heeft. Dan kan ik vanavond naar de nachtopvang. Misschien hoor, als u het heeft, 30 cent of misschien iets meer.

Ik: Hoeveel heb je nog nodig voor vanavond?

Hij: Het kost €4,50 en ik heb nu €2,50, dus eigenlijk nog €2,00. Maar 30 cent is al heel fijn, of misschien iets meer, alstublieft, misschien als u het heeft.

Ik: Alstublieft, €2,00, dan kun je in ieder geval vannacht lekker slapen!

Hij: Oooh, dank je wel, dat is heel erg fijn, dank je wel!

Robbert: Mag ik vragen hoe het met je gaat?

Hij: (verbaasd) ……..Uhm, ja het gaat wel, het valt niet mee. Steeds in de nachtopvang, en je wordt hier ook vaak weggestuurd, want ze willen niet dat je hier staat om geld te vragen voor de opvang. En dan moet ik met de bus weer terug, en dat kost ook geld. Dus het valt niet mee, maar er zit niets anders op. Ja, en je moet toch elke keer weer hier staan, maar dat willen ze niet, dat je mensen lastig valt, dus wordt je weg gestuurd. En je krijgt dan wel een toelage per week, van tien euro, maar ja ik moet dan wel eens met de bus en dat kost ook geld.

Wij: Jeetje, dat zal niet meevallen…

Hij: Nee, maar ja, het is niet anders.

Wij: Heel veel sterkte, en ik hoop dat je vannacht in ieder geval lekker slaapt. Fijne dag nog.

Hij kijkt ons aan en schud ons dan de hand…”Mag ik jullie bedanken? En een fijne dag!”

 

Ik wil graag reageren!