Rugzakliefde

Robbert leefde, toen ik hem ontmoette, uit een rugzak. Hij had kleren, een laptop en telefoon en wat boeken. Verder niets…qua materiaal dan ;) Geïnspireerd door zijn verhaal van GEEFeconomie ontmoette ik hem ruim een jaar geleden. Ik voelde dat het leven dat hij leefde klopte. Zonder bezittingen, vol vertrouwen dat er overvloed is. Dat het voor hem klopte was duidelijk aan hem te zien, stralend en gezond! Het besef dat het ook voor mij bedoeld is, kwam in de loop van de tijd.

En nu is het zover. Over precies een maand leveren wij de sleutel in van onze studio. Als excuus gebruik ik een reis naar Azië en dat wij toch niet meer terug willen in onze studio. De mensen die dichtbij ons staan weten dat er een grotere waarheid aan onze keuze ten grondslag ligt. En dat is het gevoel dat materieel bezit voor ons geen enkele waarde toevoegt. Ik wil geen spullen meer bezitten, ik wil spullen gebruiken, dat zijn twee verschillende dingen. Wat ik wel wil is ervaren, vrijheid, vertrouwen, lekker eten, helder communiceren, authentiek leven, mooie mensen ontmoeten. Niets van dat alles hoef ik te bezitten of kan ik opslaan in een loods…

Dus ruim ik nu op, doe ik cd’s en boeken in een doos om naar de tweedehandswinkel te brengen, laten we de helft van onze meubels achter voor de volgende huurder en ga ik nog een keer door mijn kledingkast om een zak-van-max te vullen. Het bezit van die spullen heeft voor mij geen waarde, in Azië niet en ook niet in Nederland als we straks terugkomen.

this_is_your_life1

Wat voor buitenstaanders gewoon rigoureus opruimen lijkt, is voor mij een proces dat ik aan ga. Want wat zitten er veel patronen in het hebben van spullen. Bezit vult leegte op, het laat zien dat je ‘geslaagd’ bent in het leven, dat je het goed voor elkaar hebt, dat je niet afhankelijk bent van anderen, dat je goed voor jezelf zorgt…En dat breng ik nu naar de stort. Spannend, want niet iedereen zal het begrijpen en heerlijk, want wat is het fijn om patronen te doorbreken die voor mij niet kloppen.

Ik durf te vertrouwen dat alles wat we nodig hebben er zal zijn, vandaag, morgen en overmorgen. Het meeste draag ik al in mij of loopt naast me en de rest… dat past met gemak in een rugzak!

6 thoughts on “Rugzakliefde

  1. Sabine

    Mooi, zou het soms ook wel willen. Maar eens je kinderen hebt, lukt dat niet meer. Aan elk voorwerp in huis hangt een emotionele waarde vast, die enkel groter wordt naarmate je langer met je kinderen in je huis leeft… Ik denk niet dat ik het nu nog zou kunnen.

  2. Spannend zo’n reis. Deze levert vast mooie ervaringen op en wie weet een boek. Home is where the hart is, then you always feel OK. Een heel goede reis gewenst.

  3. Kim Passie

    Jippie! Ik word er helemaal blij van. Zelf leef ik nu vier jaar zo. De behoefte aan een soort thuisbasis is er inmiddels ook weer, maar die ligt niet in de weg terug dat is me duidelijk. Dit vraagt gewoon weer eens om innovatie :-) Hey Petra & Robbert, wat ik vooral wil zeggen. Super Gaaf!!!!! Dat jullie dit kunnen delen samen. Hartverwarmend. Ik vier jullie Liefde en knuffel jullie hartelijk & dankbaar, Kim

  4. Wat een gave, mooie, oprechte blog. Super, Petra. Erg fijn om te lezen. Vertrouwen is prachtig. Jullie zullen een hele, mooie, bijzondere tijd tegemoet gaan samen. Hoop hier af en toe iets van mee te mogen krijgen.

    Hartelijke groet,
    Mark

  5. Rob Sudmeijer

    In de trein van Laos naar Vietnam, reisden we samen met enkele Hmong, een bergvolk uit het noorden van Vietnam. Zij spraken geen woord Engels, wij geen woord Vietnamees. Zelden hebben we, dankzij de meereizende kinderen, een onderhoudender reis gehad. Communiceren met krijtjes op de vloer van het gangpad. Delen wat er uit de rugzak kwam. Dankzij eerdere ervaringen met rugzakreizen hadden we in het onderste compartiment allerlei piepkleine en eenvoudige Nederlandse weggeefdingetjes zitten. Kinderen zijn er vol van. Ook deze keer was het een schot in de roos. Na de kinderen wierpen eerst de moeders en daarna de vaders hun schroom af. Eten en drinken dat je bij je hebt delen. De ultieme basis. Leren hoe Hmong moeders hun baby, terwijl het op de rug hangt, verschonen. Leren hoe Hmong vaders jenever in een holle stierenhoorn brouwen. Ik kan er uren over door gaan. De eerste nachten in Vietnam hebben we niet naar een slaapplaats hoeven zoeken. Toen we het dorp van de Hmong verlieten, zat er voor dagen eten in onze rugzak. Een van de tienermeisjes had met mijn partner van shirt gewisseld. Beiden dolgelukkig. Naast de talloze andere ervaringen van die reis, maakte het haarscherp duidelijk, dat als je in de ‘geefmodus’ staat (’n importe of dat materiële of immateriële zaken zijn), elke dag de zon schijnt.

    Jullie gaan het beslist ervaren!

  6. Yvonne

    Super mooi Petra!!!

Ik wil graag reageren!