Afspraak is afspraak

Een jongen loopt het jongerencentrum binnen. Ik schat hem 17, een echte puber,aan zijn houding zie je het: hij weet nog niet zo goed waar hij zichzelf moet laten.

Hij komt een keer in de week hier om met de jongerenwerker te praten. Samen werken ze aan zijn ‘sociale vaardigheden’ en bespreken ze wat de jongen met zijn toekomst wil. Die toekomst is overduidelijk morgen en volgende week, verder kijken lukt nog niet. En dat is prima, want daardoor zijn de gesprekken en de uitkomsten relevant voor het hier en nu.

De jongen is al behoorlijk sociaal vaardig. Hij weet hoe hij een gesprek kan starten, hij stelt zichzelf netjes voor, praat niet voor zijn beurt, spreekt mij aan met ‘u’ en schenk nog een kop thee voor mij in als mijn glas leeg is. Er is echter een probleem, de jongen komt altijd te laat. Nou ja, eigenlijk niet altijd, dat is overdreven. Hij komt te laat op afspraken waar hij eigenlijk geen zin in heeft, waar hij het nut niet van in ziet of waar hij bij twijfelt of hij er wel ietsaan heeft. Tja, dat is best lastig…toch?

Now-is-the-Time-for-Your-Website-to-Adopt-Microformats

“Nee, ik heb er zelf geen last van, maar ik moet altijd op tijd kunnen komen om mijn sociale vaardighedentraining te halen.” Ik:  “Maar bedoel je dat je het zelf niet erg vindt?” Hij: “Nou, ik vind het wel vervelend, voor diegene die zit te wachten, want het hoort niet dat je iemand laat wachten.”  Nee, dat is inderdaad niet netjes….maar wel mooi!

 

Mooi dat die jongen zijn gevoel volgt, niet zijn agenda. Als hij het nut niet voelt van een afspraak kan hij zich er dus maar moeilijk toe zetten. En direct bedenk ik me, is het dan eigenlijk wel een afspraak? Of zijn het vooral overtuigingen, die verpakt zijn in de vorm van een ‘afspraak’, maar eigenlijk zonder verbinding zijn. Van die teksten als ”Het lijkt mij goed als we afspreken, dan kan ik zien hoe het met je gaat” Of: “Ik wil best kijken of ik misschien iets voor je kan betekenen…” En ondertussen voelt die jongen glashelder aan dat er geen verbinding is, dat die ene afspraak voor hem nog een stap te ver is of dat hij er geen vertrouwen in heeft dat die persoon daadwerkelijk iets voor hem kan betekenen. Bij de afspraken waar hij zich gezien voelt en de verbinding er wel is, zoals met de jongerenwerker, is op tijd komen geen probleem. Het probleem is dus niet dat hij niet op tijd kan komen, het probleem is dat hij teveel naar zijn behoefte van dat moment handelt. Dat is inderdaad verre van sociaal vaardig, dat is vooral egoïstisch. Je laten leiden door datgene wat je op dat moment nodig hebt…daar kom je in deze maatschappij niet ver mee. Of wel?

Jij bent de enige die kan en mag bepalen wat je met je tijd doet.

big-NL8706_5Wat een mooi inzicht gaf deze puberende jongen mij. Een paar maanden geleden kende ik nog maar al te goed dat gevoel van: Tja-deze-afspraak-is-eigenlijk-te-lang-geleden-gemaakt-komt-me-nu-niet-uit-of-is-nu-niet-relevant-maar-ja-ik-kan-hem-toch-niet-zonder-goede-reden-afzeggen. Maar wat is er nu een betere reden dan het gevoel dat zegt dat dit moment niet het juiste moment is, dat het niet goed voelt of dat je gewoon echt iets beters te doen hebt?

En met wie drink jij nou liever koffie? Met iemand die komt omdat het nu-eenmaal-is-afgesproken of omdat het goed voelt en er naar uit kijkt………precies!

2 thoughts on “Afspraak is afspraak

  1. Mirle D. van Huet

    Gaaf stukje! Ik moet bekennen dat ik ook wel eens te laat kom en kan me vinden in het ‘gevoel’ dat je erin legt. In mijn geval is het ook zo dat ik het haat om mij te haasten; als ik dat doe, vergeet ik altijd iets mee te nemen o.i.d. en ben ik uiteindelijk minder effectief met mijn tijd omgegaan omdat ik dan nog steeds b.v. dat ene op moet halen/regelen. Afspraken die gemaakt worden met ‘zullen we rond die tijd afspreken’ vind ik persoonlijk veel prettiger. Ik weet natuurlijk dat de persoon aan de andere kant dan inderdaad geen goede indicatie heeft van wanneer ik op zijn/haar stoep zal staan. Ikzelf vind dat nooit echt een probleem; ik doe m’n ding totdat diegene aanklopt. Is dit dan iets wat bij een persoon’s karakter past of zie je dit vaker bij jongeren; is dit typisch iets van nu?

  2. Elke keer als ik Ethiopie ben, heb ik gelijksoortige ervaringen en het voelt zo goed! Doen wat je hart je ingeeft en niet wat mijn verstand dagen, weken, maanden ervoor beslist heeft. Begrijpen doe ik het soms niet maar ja mijn hart spreekt andere taal. <3

Ik wil graag reageren!