Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Ik stond van de week even te praten met mijn oom, over de colum over Week of My life en de blogs die ik schrijf (zoals deze ;)). Hij biechtte op dat hij mijn blogs/projecten zweverig vond. En vanuit een soort verdediging vermelde hij daar ook bij dat hij gewoon graag zegt wat hij vindt. Zoals hij ‘zweverig’ uitsprak was dat geen compliment maar een duidelijke aanduiding dat hij daar niets mee kon.

Ik moest er om lachen, want iedereen mag vinden wat hij wil. De verdediging van zijn eigen ‘aanval’ was verre van krachtig. Het was aandoenlijk om te zien dat hij mij als spiegel benoemde, die hij toch wel graag in de gaten houdt, maar het spiegelbeeld heel snel afplakt met een flinke sticker ‘ZWEVERIG’. Zodat hij niet echt hoeft te zien waar mijn blogs en projecten toe leiden, want ojee, wie weet wat er dan gebeurt…

Als mijn oom zweverig invult met mijn positieve houding ten opzichte van de zaken waar ik zelf invloed op heb of leven vanuit vertrouwen op mijn intuïtie en gevoel, dan heeft hij het goed ingeschat.
Echter wat ik voelde tijdens het gesprek is dat hij vooral in mij een spiegel ziet waar hij helemaal niets van begrijpt. Ik maak keuzes die met je hoofd niet altijd te verklaren zijn. Ik filosofeer over het leven en sta open, ik ontdek en ben nieuwsgierig, hoef niet alles te weten en in hokjes te plaatsen. Liever niets zelfs. En ik nodig anderen uit om dat ook te doen, om ook te gaan vertrouwen. Misschien moet je daarvoor niet helemaal ‘goed bij je hoofd zijn’ ofwel zweven.

Zijn opmerking laat mij niet onberoerd, het heeft me aan het denken gezet. Wat bedoelen mensen eigenlijk als ze de term ‘zweverig’ gebruiken? Zeggen mensen het ook wel eens over zichzelf of wordt het voornamelijk als oordeel gebruikt over een ander? Ik zeg nooit over mijzelf dat ik zweverig ben, daarmee zou ik mijzelf te kort doen (met elke sticker trouwens). Net alsof ik met mijn hoofd in de wolken ben, maar een beetje meezweef, zonder al te goed te weten waar ik heen wil of wat er speelt in de wereld. Als er iets niet van toepassing is op mij, dan is het dat wel.

Het gesprek is voor mij een spiegel geweest, om te zien hoe sommige mensen reageren op mij. Het geeft mij inzicht hoe ik wil om gaan met dit soort situaties.

Het wel aandurven om de spiegel te zijn en het niet aannemen van de sticker, dat is de kunst. Spiegel ben je zodra iemand kiest om naar je te kijken en van je te leren. Niets is zo fijn als helemaal gezien worden. Echter soms kom je mensen tegen die het mooiste willen zien in de spiegel zonder daar iets voor te hoeven doen. Die nog niet begrijpen dat het spiegelbeeld dat zij zien een reflectie is van datgene dat zij willen zien. Bij die mensen is het voor mij fijn om weg te zweven, voordat zij hun sticker op mij geplakt of hun spiegelbeeld op mij geprojecteerd hebben. Die mensen mogen een andere spiegel kiezen.

2 thoughts on “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

  1. Wat een mooie verkenning Petra. Ik ben al meerdere keren in filosofische gesprekken beland over de term ‘zweverig’, omdat ik vaak niet precies begrijp wat iemand daarmee zegt. De lading erachter kan ik wel raden, waarschijnlijk onbegrip en weerstand, misschien onzekerheid over het ‘ongrijpbare’ of ‘onbekende.’ Nu vraag ik zelf om opheldering als iemand die term gebruikt. Het levert vaak een nuance op en als ik eerlijk bent vind ik ook sommige dingen ‘zweverig’, maar kies ik ervoor om te zeggen: ‘daar heb ik niet zoveel mee’ of ‘dat staat ver van me af’ of ‘ik twijfel of dat voor mij werkt.’ Ik hoop dat langzaam er steeds minder dingen als zweverig gelabeld worden, tegelijkertijd besef ik me dat zelfs dat label uiteindelijk niet meer uitmaakt voor al die krachtige pioniers die daar ver voorbij .. euh zweven ;)

  2. Kim Passie

    Leerzaam. Fijn, Petra. Heel herkenbaar namelijk. Nou, nog een zweef perspectiefje dan. Zweven is fantastisch! Ik kom op plekken waar eindeloze inspiratie is. Die ik vertaal in kunstwerken waar mensen van genieten. Zweven is een manier om soms even op grotere hoogte te komen en vanuit een ruimer uitzicht keuzes te maken voor je leven. “Geef kinderen wortels en ouders vleugels.” Las ik eens op een toilet.

    Net als jij zegt, Petra, laat mensen maar plakken. En ‘zweverig’ ja, dat werd zo’n woord voor ik neem jou niet serieus (gelukkig :-) en ik geloof niet wat jij zegt.

    Daar bleek voor mij een moeite te zitten. Ik kwam erachter dat er nog iets in mij geloofde: “Als jij niet geloofd wat ik geloof, dan kan het niet waar zijn. Dus jij moet dit ook gaan geloven.” Nu kwam het inzicht. Nou, als het echt waar is wat ik geloof, dan komt die ander er zelf ook wel op uit. Zo niet, dan laat die ander mij nog iets zien dat er een deel van is, dat ik nog niet gezien heb.

    Weet je, of je nou zweverig bent of niet. Als ik deze tekst lees herken ik mezelf erin. En daarmee draag je bij aan mijn bewustzijn dat wij één zijn. Blijf jij alsjeblieft af en toe, als je zin hebt, lekker zweven! Komen we elkaar nog wel tegen… :-)

Ik wil graag reageren!