Afgesproken?

Steeds meer moeite krijg ik er mee, met lang staande afspraken nakomen. Ben ik lui geworden of heb ik minder zin om dingen te ondernemen? Nee, dat is het niet. Wat is het dan? Dat zal ik je vertellen. Afspraken die lang van te voren zijn gemaakt dragen niet bij aan het volgen van je hart. Zo, daar, dat is me nogal een statement.

De afgelopen tijd ben ik meerdere malen indirect uitgenodigd om te gaan staan voor mijn eigen gevoel en geluk. Ik werd uitgedaagd om te kiezen voor de afspraken die ik gemaakt heb of voor wat mijn hart me vertelde in het moment.

Meestal is het moment waarop ik een afspraak maak of iets toezeg niet het moment waarop het toegezegde ook daadwerkelijk plaatsvindt. Ik zeg dus iets toe voor in de toekomst, niet voor in het NU. En dat lukt me niet meer, je hart spreekt geen weken vooruit. Op het moment dat het dan daadwerkelijk moet gebeuren, het nakomen van de afspraak, kan het zomaar zijn dat mijn situatie er anders uit ziet. Of dat ik pas op dat moment kan invoelen wat wel en niet klopt.

20140311-180809.jpg

Zo zei ik in het verleden nog wel eens toe om iemand te contacten, bijvoorbeeld voor een kennismaking. Gaandeweg bleek dat mijn hart helemaal niet naar die kennismaking uitkeek, of dat het niet het moment was om kennis te maken. Of ik zei ‘Ja’ tegen een opdracht waar ik pas over een tijd aan zou beginnen en op moment supreme voelde ik er werkelijk helemaal niks bij. Ook geen weerstand…gewoon niets.

Niets voelen is voor mij ook een duidelijk gevoel dat het -in iedergeval op dat moment- niet klopt. En aangezien ik alleen handelen als ik voel dat het wel klopt, handel ik niet als het niet klopt. Dus geen telefoontje, geen afspraak, geen opdracht uitvoeren…helaas (meestal voor de andere partij).

Het lastige aan dit hele verhaal is dat het vooral voor de andere partij vaak moeilijk te snappen is. “Waarom heb je me niet gebeld? Huh, je wilde deze opdracht toch doen?” Ja, toen wel, maar nu niet. Dit is niet het moment voor mij, het stroomt niet de kant op van onze afspraak. Blijkbaar is er iets anders nodig, of iemand anders soms voor deze situatie of opdracht. Het universum wijst mij niet de kant op die ik denk te moeten gaan, het wijst mij de kant op die ik voel dat ik mag gaan.

Lang van tevoren afspraken maken, of afspraken die gelden voor een hele groep mensen, dragen niet bij aan beslissen in het moment. Ze dragen niet bij aan voelen of iets wel of niet voor mij klopt. Want ik leef in het NU, niet in het straks. Ik leef vanuit mijn gevoel en de essentie, niet vanuit ‘ja, maar zo is het afgesproken.”

Het is een uitdaging om er elke keer weer voor te kiezen. Schuld ligt namelijk op de loer: “dit kun je niet maken, dit is afgesproken”! Elke keer weer stel ik mijzelf dan de vraag: “Wil ik een afspraak nakomen omdat het hoort of omdat ik er 100% achter sta?” En ik kom altijd bij hetzelfde antwoord uit: ik wil voelen dat het klopt. Dan kan ik er op vertrouwen dat dit het beste is voor mijzelf, de ander (ookal ziet die dit misschien anders) en de situatie.

Stel jij jezelf wel eens de vraag of een afspraak die je ‘toen’ hebt gemaakt, nu nog klopt? En als hij niet klopt, durf je dan te handelen vanuit je gevoel zonder verantwoording of schuldgevoel?

4 thoughts on “Afgesproken?

  1. Prachtig weer Petra, deze blog en je reactie hierboven. Ook dapper van jou, Luci, om zo open te reageren!

    Wat ik bemerkte is dat ik me herken in je blog. De afgelopen 3 weekenden heb ik ingevuld met spontane afspraakjes, ontmoetingen, bezoekjes aan mijn oma’s, wandelen in de natuur met iemand die ik al een tijdje niet had gezien. Op een dag sauna met mijn zussen en moeder na: Alles ongepland. En wat voelt dat lekker!

    Soms is het spannend. “Ik zou soms wel in Italië willen wonen” zei ik tegen een goede vriendin. *Ook vanwege het weer ;-)* maar vooral omdat de agenda daar veel minder telt. Is het mooi weer? Dan pluk je de dag. Is het slecht weer? Dan pluk je de dag. Nodig je vrienden uit op zaterdag om 16u voor een diner dat een uur later start? Dan kunnen ze! Geweldig. Wat een vrijheid.

    Maar gelukkig HOEF ik niet in Italië te wonen om die keus te maken. Ik kan kiezen. Dus dat doe ik nu. Nog niet altijd, maar steeds vaker. Het is een proces, omdat het voor mij niet gebruikelijk was niet te plannen.

    Als iemand nu niet kan, dan plan ik geen vier weken vooruit. Dan vraag ik iemand vier weken later opnieuw. Op de dag dat ik er zin in heb. En het leuke is: Anderen gaan dat ook bij jou doen, of zeggen: goh, wat fijn dat ik mijn agenda dan nog niet vul. Eigenlijk wel zo lekker.

    En ook hierin hoef ik niet rigide te zijn, zo’n geplande dag sauna paste prima. Het gaat voor mij om lief zijn voor mezelf. Go with the flow en mijn hart volgen.

    Ik maak graag mijn eigen keuzes, maar het is heel fijn om te lezen hoe jij dat doet. Het inspireert mij en ik geniet van je inzichten en het pad dat jij leeft, je leven! Dankjewel Prachtige Petra!!

    Liefs,
    Hanneke

    • Petra

      Hey Hanneke,

      Te gekke reactie! Jij legt eigenlijk concreet uit wat ik bedoel…heel tof om de bevestiging te krijgen dat het ook voor een ander werkt. En ja, het is spannend om deze zoektocht naar jezelf en het NU uit te voeren. Want je loopt tegen allerlei zaken aan die zich of in je eigen hoofd afspelen of in het hoofd van anderen. Toch blijven kiezen voor datgene dat goed voelt en daar naar handelen…daar kan zelfs Italië er niet tegenop. ;)

      Veel liefs, Petra

  2. Luci

    Ooit organiseerde ik een weekend voor een groep ondernemende vrouwen. Er hadden zich 14 vrouwen aangemeld, iedereen zou een deel van het programma verzorgen rondom een thema. Het weekend zelf (enkele maanden later) liep uit op een fiasco: de een na de ander zegde af, ook op de dag zelf nog. Vast allemaal met een legitieme reden, maar het voelde klote. Ik had een mooi programma in elkaar gedraaid, op een prachtlocatie met een groep gelijkgestemden die elkaar kenden. Ik voelde me in de steek gelaten en besloot nooit meer zoiets te organiseren. Ik vind dat een afspraak vraagt om commitment, ook naar die ander toe. Je kunt niet altijd kiezen voor jezelf, dan zou deze wereld er niet fijn uitzien.

    • Petra

      Hoi Luci,
      Dank je wel voor je persoonlijke reactie. Ik kan me voorstellen dat het voorval dat je beschrijft moeilijk is geweest.
      Ik belicht in deze blog de andere kant en ben benieuwd naar jouw antwoord op de vraag: hadden deze dames toch moeten komen omdat dit voor jou het beste had gevoeld (maar blijkbaar niet voor hen)? En wat zou dan de toegevoegde waarde zijn van het weekend als iedereen die daar zat, eigenlijk ergens anders had willen zijn?
      Ik ben het met je eens dat hoe eerder je kunt voelen dat iets wel of niet klopt, hoe beter, want dan ga je sowieso geen afspraken aan die later niet blijken te kloppen. Dat is denk ik de uitdaging voor veel mensen.
      Met een glimlach, Petra

Ik wil graag reageren!