Uitgebruisd

Augustus 2002
Ik kan me die dag nog herinneren alsof het gisteren was: ik had de baan! Wow, mijn eerste sollicitatiegesprek ever en ik was het geworden! Aan mijn neefjes en nichtjes (waar ik op dat moment was) vertelde ik vol passie waarom ik door de kamer aan het springen was: ik ben juf en mag aan de slag!

Op groep 8 mocht ik mijn energie en enthousiasme
loslaten. Vier halve dagen en de vrijdag helemaal.
Samen met een collega die al jaren aan de basisschool verbonden was had ik een klas van 32 kinderen. Tijdens de vier ochtenden deden we ieder de helft en op de vrijdag had zij vrij dus had ik alle 32 kinderen. Ik kwam vers van de PABO, vol enthousiasme en ontelbaar veel ideeën, afgestudeerd met een 8! Adaptief onderwijs, daltoncertificaat op zak en vooral heel veel eigen creativiteit zorgde er voor dat ik een bruisende tijd als leerkracht voor me zag!

September 2002
Schatjes van kinderen waren het, op een dorpschool waar weinig aan de hand was. Een aardige directeur en een prettig team. Een goede mix van oudere en jongere leerkrachten. Betrokken ouders. Het gebouw was wel wat oud, maar voldeed nog prima. Weinig aan de hand.

Na een paar weken kwam ik erachter dat ik overenthousiast was, ik had veel te veel energie! Op deze school hadden ze natuurlijk al bepaalde patronen en het koste me, als bevlogen jongeling, moeite om hier direct in mee te gaan. Ik wilde die adaptieve onderwijs-methodes het liefst allemaal uitproberen, en wel zo snel mogelijk. Ik wilde wel eens werken met stickers als beloningssyteem en kinderen in groepjes laten werken. Maar dat waren wilde plannen, van iemand die overduidelijk nog geen kaas had gegeten van hoe het er in onderwijs echt aan toe gaat.

Oktober 2002
Dus probeerde ik me aan te passen, adaptief als ik was. Met hierbij de nadruk op ‘probeerde’, want mijn enthousiasme en gevoel lieten zich niet zo makkelijk in het patroon duwen. Dus ik begon te vechten. Niet tegen het patroon, zoals je misschien zou verwachten, maar tegen mijzelf.Waarom kon ik me niet aanpassen? Hoe kwam het dat ik op zondagavond al weer opzag tegen maandag, het waren toch leuke kinderen? En mijn collega’s hadden het beste met mij voor; waarom had ik steeds die drang om het anders te doen?

November 2002
Nadat ik was uitgescholden door een van mijn leerlingen (iets waarvan ik nooit had gedacht dat het mij zou overkomen) voelde ik ineens helder wat het probleem was.

Het onderwijssysteem, verpersoonlijkt in mijn naaste collega, was datgene wat mij als beginnend leerkracht niet serieus nam. Ik herinnerde me de opmerkingen van mijn collega als wij samen met de kinderen in de klas waren:

“Leuk bedacht Petra, echter hebben wij een andere manier van werken.”
“Ik wil liever niet dat je met stickers werkt als beloningssysteem, dat zijn deze kinderen niet gewend. En daarbij vraag ik me af wat het toevoegt.”
“Ik weet wat jullie net met juf Petra hebben afgesproken, maar we doen het anders, namelijk….”
Glashelder werd het me: mijn gezag werd al die weken al ondermijnd. Als je niet voor datgene mag gaan staan wat je krachtig maakt dan prikken kinderen daar feilloos doorheen (wat zijn het geweldige wezens!).

Wat koste het mij veel energie om mijn hoofd en mijn hart op een lijn te krijgen. Het lukte gewoon weg niet. Ik wilde mijzelf zijn; met mijn nieuwsgierigheid naar kinderen, onderwijs methoden en processen. Ik wilde voldoen aan de verwachtingen van mijn collega’s en omgeving: jij bent zo’n goede juf. En ik wilde voldoen aan wat mijn ouders me hadden meegegeven: volhouden, jij kunt het! Strijd tussen hart en hoofd en letterlijk tussen lichaam en geest. Mijn lichaam gaf allerlei signalen, ik kreeg fysieke klachten die constant aanhielden, ook als ik niet aan het werk was. Mijn zelfvertrouwen ging met rassen schreden achteruit, ik voelde me niet gehoord, en er was wel degelijk wat aan de hand…

Terugkijkend realiseerde ik me dat er geen enkele ruimte was geweest voor mijn eigen, persoonlijke inbreng. Ik voelde me gevangen in een keurslijf, ik was een vlinder die zijn vleugels niet uit mocht slaan. Mijn enthousiaste ideeën werden afgedaan als ‘probeersels’, mijn vernieuwende aanpak werd bestempeld als ‘jeugdige naïviteit’. En mijn nieuwsgierige vragen en kritische blik werden afgedaan met: “het werkt nu toch prima!”

Ik was opgebrand, uitgebruisd.

Eind augustus begonnen vol passie, eind november opgebrand door te veel passie. Passie die niet paste in het patroon, in het systeem, in het ‘zo doen wij dat hier’. Passie die op dat moment niet paste in onderwijs.

14 thoughts on “Uitgebruisd

  1. […] eerste paar keer dat ik een blog online zette die prikkelend was, zoals de blog ‘De bril’ of ‘Uitgebruisd’, dat was spannend! Het was geen oproep tegen de gevestigde orde, maar ik voelde zelf ook wel dat […]

  2. Petra

    Lieve mensen,
    Wat een overweldigende reacties! Zo warm, lief en vol vertrouwen in mij en mijn pad, dank jullie wel!
    De blog over hoe het verder ging is hier te lezen: http://petrasmolders.nl/onderwijs/change/
    Met een glimlach,
    Petra

  3. Ingrid

    Ook ik kan me die tijd en jouw levenslustige en strijdlustige houding als de dag van gisteren herinneren. In die tijd was ik nog weinig mensen tegengekomen die zo overtuigd waren van een bepaalde roeping en daar ook alles voor aan de kant zette. Ik was jaloers op die houding en drive en je inspireerde mij om op zoek te gaan naar m’n eigen drive. Echter ik zag ook dat je destijds nog niet bij machte was om die drive op de juiste manier in te zetten en dat het ten koste ging van je sprankelende persoonlijkheid. Heel erg naar om dat proces te zien en dat maakt mij des te trotser op je dat je nu de manier hebt gevonden om invulling te geven aan je drive. Je bent een voorbeeld voor anderen….xx

  4. Wow vrouw,
    En ik weet dat je inmiddels de waarde hebt leren kennen van een vrije keuze. De vrije keuze om je eigen leven en werk richting en inhoud te geven. En dat doe je goed!!

  5. Hoi Petra,

    Jammer dat systemen en verwachtingen ons mensen lam leggen. Gelukkig heb jij een pad gekozen waar je echt jouw kracht in kwijt kunt. Ik hoop van harte dat je via die weg de kinderen en het onderwijs kan geven wat het zo hard nodig heeft!

    Succes!

    Groet Linsy

  6. Ik kijk uit naar het vervolg, want je hebt het er blijkbaar niet bij laten zitten! En veel geleerd! Dit deel van het verhaal is al erg herkenbaar. In het systeem dreigen we onze energie kwijt te raken. Ik ken verschillende mensen die zo in het onderwijs zijn afgeknapt (en sommigen gelukkig ook de weg omhoog weer hebben teruggevonden!)

  7. Timon

    Is het zo dat je je destijds door die ene, specifieke werkplek uit het hele onderwijsveld hebt laten slaan? Hoe kan het dat deze ervaring zo bepalend voor je was en dat je je zo makkelijk hebt laten klein maken?

  8. Saskia

    Ik was erbij, vanaf het begin….van het enthousiasme, naar de tegenvallers totdat het gewoon echt niet meer leuk was. En ik begon op precies datzelfde moment aan hetzelfde, maar met een totaal andere uitwerking. Het was lastig om je zo te zien, zo totaal afknappen op het onderwijs. Het heeft effe geduurd, maar het is erg fijn om te zien dat je uit het dal gekrabbeld bent en al je ervaring en energie weet te gebruiken voor dingen waar je helemaal tot je recht komt. X

  9. Mirjan Albers

    Hoi Petra,
    Wat een pakkend verhaal en wat herkenbaar.
    Het is frustrerend om te zien dat goede leerkrachten het onderwijs verlaten, het is frustrerend te zien dat steeds meer kinderen buiten het onderwijs vallen.
    Gelukkig is het tij zich aan het keren en wachten we met smart op leerkrachten zoals jij. Het begint te borrelen….
    Grtjs Mirjan

  10. petra

    Dank jullie wel voor de reacties, heel fijn!
    Ik zal morgen een blogje schrijven over hoe het verder ging, en dat ik er meer dan bovenop kwam! ;)

    @Linda, deze blog kwam voort uit het feit dat ik me gisteren ineens realiseerde dat dit precies tien jaar geleden is gebeurd! En dat ik in al die tijd mijn liefde voor jongeren en kinderen heb behouden, maar dat het vuur voor onderwijs verdwenen leek. Niets is minder waar, ik kom weer steeds dichterbij onderwijs, alleen nu in de rol als vernieuwer en visionair, nieuwsgierig naar hoe het anders kan (en moet). Daar zal ik komende tijd vaker over bloggen.

    Leuk als jullie me blijven volgen.

    • Linda

      Jiehaaaaa! Mooi om zo een kijkje in een ‘vorig leven’ te krijgen.

  11. Recht uit het hart! Het maakt nieuwsgierig:
    – waar komt dit blog nu, op dit moment, vandaan? Waardoor werd je getriggerd?
    – hoe kijk je nu tegen het onderwijs aan? Zijn er nu mogelijkheden/kansen voor jou en mensen met jouw passie?
    Veel vooruitgang wordt tegengehouden door systemen. Vooruitgang voor individuen en voor hele groepen. Door vragen te stellen, uit te proberen, je gevoel te volgen leren we samen. We ontdekken nieuwe kansen of leren juist waarom het nog steeds goed is dat we het al jaren op een bepaalde manier doen. En wil je vasthouden aan de wetenschap? Bedenk dan dat zelfs belangrijke theorieën de laatste jaren worden ontkracht of doorontwikkeld door diezelfde wetenschap. Blijf nieuwsgierig! Blijf ontdekken!

  12. addy

    Hoi Petra, wat treffend geschreven, mooi. volgens mij komen er tijden aan waarin de petra’s in het onderwijs hun creativiteit wel kwijt kunnen. Dat hoop ik in ieder geval heel erg. Groetjes, Addy

  13. Tjeu Seeverens

    Hoe heb je dit overwonnen?

Ik wil graag reageren!