Nieuw leven voor P.S.

curious_einsteinIn 2007 begon ik als zelfstandig ondernemer met het uitvoeren en begeleiden van onderzoekstrajecten. Interviews afnemen, enquêtes maken, data analyseren en later toen ik meer ervaring en kennis had ging ik statistiek en onderzoeksvaardigheid lessen geven op verschillende HBO-opleidingen. Ik begeleiden studenten, ik werkte samen met diverse partijen aan grote onderzoektrajecten. Onderzoek was mijn passie.

Verder lezen Nieuw leven voor P.S.

When do you stop buying?

Abundance_Quote_-_WorkshopEen bizarre droom, helder en krachtig maakte dat een nieuwe naam voor een project wat al een tijdje in mij leefde zich aandiende.

“When do you stop buying?”

Ik geloof in overvloed, sterker nog, ik weet dat het er is. Overvloed aan liefde die mensen te geven hebben, vaak in de praktijk gebracht door mensen te helpen, naar ze te luisteren, ze te steunen, knuffelen of bevestigen. Ook meer praktisch gezien is er overvloed, aan spullen, heel veel spullen.

Ik had een droom over hoe ik debatteerde met de buurvrouw die naast mijn ouderlijk huis woont, over de overvloed aan babyspullen en dat ik verdedigde dat ik met de overvloedige spullen op marktplaats waarschijnlijk al meer dan 20 babykamers kan inrichten (geen idee waar dat aantal vandaan kwam, het was tenslotte een droom ;)). Toen vroeg ze mij ernstig bezorgd in het Engels: “But when do you start buying things for your baby?”
Dat was het moment om mijn debat-genadeslag toe te brengen en door de zaal te roepen (ineens was er heel veel publiek bij): “The big question is when I STOP buying, when we all stop buying?”

Al wakker wordend realiseerde ik me dat dit de titel is voor mijn persoonlijk project rondom babyspullen, supergaaf! “When do we STOP buying?”

De zwangerschapshormonen hebben gelukkig mijn koopbehoefte niet aangetast, die is nog steeds nul. In tegenstelling tot sommige van mijn zwangere medemoeders die de Prenatal en Hema niet kunnen weerstaan. Bij die laatste winkel hebben ze ook geweldig leuke babyspullen, en toch hoef ik ze niet. Het enige ding dat ik in de ik-krijg-een-baby-en-moet-dus-goed-voorbereid-zijn-wat-betekent-meer-spullen-waan heb gekocht, een voedingsbeha, was na een week al kapot en jeukte aan alle kanten. Sinds die miskoop heb ik weer mijn gewone 5 jaar oude beha’s aan met een verlengstukje (oké, stiekem ook nieuw gekocht), werkt prima en zit veeeeel lekkerder.

De heldere droom in combinatie met mijn visie en gevoel bij de overvloed aan spullen in deze wereld maken dat ik heb besloten om een project op te zetten om alle baby- en moederspullen die wij nodig hebben, via de overvloed in de wereld te verkrijgen.

Dat begint bij mij met helder het verschil voelen tussen wat er echt nodig is en wat leuk is om te hebben. Leuk om te hebben daar doe ik niet meer aan, want ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk om te hebben als ik het niet nodig heb. Bewust zijn dus van het verschil tussen nodig hebben (luiers, handdoeken, wiegje) en al het andere. Wat wij echt nodig vinden mogen we gelukkig zelf bepalen.

De spullen die we echt nodig hebben verzamelen kan op 4 manieren:
– zelf maken. Een tevreden gevoel en zeker ook een duurzaam gevoel maalt zich van mij meester als ik zelf iets maak en er tijd en energie in te steken. Vaak is dit een vervanging van iets kopen, wat sneller is maar minder leuk en het voelt in iedergeval minder duurzaam.
– we krijgen het kado. Ik heb gemerkt dat mensen graag een kadootje willen geven nu ik zwanger ben en zeker als die spruit er is, daar komt het gevoel van iets willen geven/bijdragen/blij maken heel sterk naar boven (gevoel van overvloedigheid). Ik ga ervoor om kadootjes te krijgen die we echt zelf graag willen (duurzaam) en nodig hebben. Dan zijn zowel de gevende als ontvangende partij echt blij met het kado, dat geeft een gevoel van dankbaarheid én overvloed. En ik moedig mensen aan om niets te geven als ze daar geen behoefte aan hebben, dat is dan weer onvoorwaardelijk geven en sluit aan bij het gevoel van overvloed.
– we krijgen spullen van andere mensen omdat ze het zelf niet meer nodig hebben, om later weer door te kunnen geven of terug te kunnen geven.
– we kopen zelf producten die al bestaan en niet voor ons gefabriceerd zijn, tweedehands spullen dus. Het is al duurzaam om spullen een tweede of derde leven te geven, en we zullen dan ook nog zoveel mogelijk letten op duurzame materialen (bijv. wasbare luiers van biologisch katoen).

Ik zie in deze, voor mij nieuwe wereld, dezelfde patronen als in de wereld zonder baby. Zekerheid zoeken in controledrang en doen-doen-doen, schaamte om het op voorhand al niet goed te doen en zeker ook de angst voor tekort in spullen en in zijn (van ‘ben ik wel een goede moeder’ tot ‘hebben we wel echt álles, en nog een beetje extra, voor de baby’). Vertrouwen op dat het allemaal, ja echt allemaal goed komt (of zelfs al is) kan beginnen met vertrouwen op dat wat jij nodig hebt er al is. En magisch genoeg, heb je dan steeds minder nodig, want je weet dat het er is. Die overtuiging en het vredige gevoel dat voor mij bij overvloed hoort wil ik heel graag in de praktijk brengen en met dit persoonlijke project laten zien dat het kan!

Verhalenboekje vol reisavonturen!

IMG_6509Superduperblij met mijn verhalenboekje!

Afgelopen weken heb ik geschreven en herbeleeft…wat was het een ontzettend gaaf avontuur, een magische reis door de natuur en een wereld zoals ik hem graag zie. Spontane, warme ontmoetingen waren overduidelijk de bedoeling en hebben de reis gemaakt tot wat hij was: overweldigend en liefdevol.

Woorden als eenvoud, overvloed, liefde en natuurlijk bezieling zijn niet meer weg te denken uit mijn leven en door deze ervaring nog meer verankerd in mijn wereld. I love it!

Jij kunt er ook van meegenieten, door het boekje te downloaden en lezen. Laat je inspireren door de vrijheid…wie weet laat het je een nieuwe wereld zien. Geniet ervan!

Met een enorme glimlach,
Petra

Overgave aan mijn geloof

0f201db0b23e71983c68afe9939a64e7Vrijdag vertrek ik. Richting Eindhoven, België, Frankrijk, Spanje…prachtige plekken zullen op mijn weg komen. Mooie mensen zal ik ontmoeten, liefde en vertrouwen zal ik geven. Lopen en liftend, Hitch&Hike…Avontuur en rust. Geloof en overgave. Mijn wereldbeeld en mensbeeld bevestigend. De wereld is mooi en daar draag ik aan bij. Door Liefde te leven, waar ik ook ben, met wie ik ook ben, altijd met mijzelf.

Drijfveer is vertrouwen op het hogere, het goddelijke helemaal kunnen ervaren, in mijn eentje. En het vertrouwen en ervaren van overvloed aan liefde ook hier op aarde bij mensen. Ik heb het al mogen ervaren en het is nu tijd om dat duurzaam te omarmen, in te lijven, te bekrachtigen. Midden in de wereld.

De laatste weken, maanden, jaren…mensen die bang zijn, die blijven trekken om mij te behoeden…Voor de liefde en het vertrouwen….en tot nu toe gaf ik ze ook steeds een heel klein eindje touw waar ze nog aan konden trekken. Dat mag ik nu loslaten. Het is tijd om te gaan staan in vrijheid!

quote freedomOvergave aan mijn geloof. Dat mensen te vertrouwen zijn, dat ik kwetsbaar en afhankelijk mag zijn van anderen, dat ik mijn behoefte onvoorwaardelijk mag volgen en daar de consequenties van mag dragen. Dat ik open en raakbaar ben voor liefde en leven. Dat ik mijzelf niet hoef in te laten met ego’s, macht, ongelijkwaardigheid, negativiteit, onzekerheid. Dat ik mag constateren dat het er is, en er verder helemaal niets mee hoef. Dat ik mijn leven mag leiden zoals ik dat graag wil, omdat ik weet dat ik gedragen wordt door het goddelijke, het hogere, het zuivere, het helende als ik voor liefde kies.

Het einde van angst

Al ruim een jaar zit de beslissing om alleen op reis te gaan er aan te komen en elke keer dat ik er over dacht, er over voelde en er over sprak met Robbert was het nog niet het moment. Om de zoveel tijd kwam de behoefte om er alleen op uit te trekken omhoog, maar steeds was het nog niet de bedoeling. Sinds vorige week weet en voel ik dat het nu wel de bedoeling is. Als een kado dat ik langzaam heb uitgepakt. Ik mag op reis om alles waar ik in geloof te ervaren en in de wereld te brengen.

Ik geloof in liefde, onvoorwaardelijk, in elk mens. Ik geloof dat ik gedragen wordt en dat ik onuitputtelijk kan putten uit de bron van liefde, vertrouwen en kracht. Ik weet dat ik kan mediteren als het nodig is, dat ik kan ademen als het nodig is, dat ik mijn chakra’s volop kan laten stromen als het nodig is, dat ik mijzelf kan helen als het nodig is. Dat ik stil kan zijn als een situatie er om vraagt en mijzelf kan uitspreken op moment dat dat het meest waardevol is. Dat ik leiding kan nemen en kan volgen. Dat ik helemaal nat geregend kan blijven lachen naar het leven. Dat ik onafhankelijk van welke factor dan ook, het geluk omarm. Wat geloof ik in veel moois, ik mag elk moment kiezen om te gaan staan voor waar ik in geloof.

Sinds ik in 2002 een burn-out kreeg en depressief was ben ik in beweging geweest. Altijd zoeken en leren als ik voelde dat er ergens nog verdriet of angst zat. Als er ergens een schakelaar op donker stond in plaats van op licht. Een zacht stemmetje vertelde me altijd: er is meer dan dit, jij bent groter dan dit. Toe maar, stap in het licht en ga je volle potentie leven.

Het stemmetje wakkerde mijn nieuwsgierigheid steeds weer aan. Ik wist dat ik er nog niet was, ik wist zelfs niet zeker of ik er zou komen of hoe die ‘volle potentie’ eruit zou zien. Wel voelde ik dat het in beweging zijn, het ‘op weg zijn naar’ mij voldoening bracht. Met elke ontdekking was ik blij, wist ik dat ik niet meer terug ging naar het oude, maar juist op weg was naar iets mooiers dan dat ik kende.

20150405-175025.jpg

Dan weer een reeks bezoeken aan de psycholoog, dan een meditatiecursus, dan naar yoga, dan een NLPopleiding volgen, dan naar een coach, dan weer naar een natuurtherapeut of een training Chakrahealing volgen. Tussendoor ook nog prachtige boeken gelezen, in mijn eentje gereisd, de Wim Hof Methode leren toepassen, een massagecursus gedaan. Een lange lijst van verschillende werelden en methoden die ik leerde kennen zou ik hier kunnen noemen. Als een soort gereedschapskist die voller en voller werd met gereedschap om mijzelf te zijn, om duurzaam geluk te ervaren en los te komen van illusies, ego, ratio en angst.

Wat ben ik trots op dat ik altijd zo open heb gestaan voor het gevoel van ‘er is meer’ en daar ook actief naar op zoek ging. Ik wist diep van binnen dat elke schakelaar in mij op ‘licht’ kon staan, dat er geen kapstokjes meer hoefde te zijn voor angst, verdriet, boosheid, jaloezie of kleinheid. Het heeft mij gemaakt en gebracht daar waar ik nu ben: bij het einde van angst. Wat nu voor mij ligt is een leven waarin alleen liefde en vertrouwen zijn. Ik zie een enorme bol met licht voor me die de wereld, en iedereen die het wil en durft, verwarmt en uitnodigt.

Een essentieel leven waarvan de bedoeling glashelder is, dat heeft mijn onuitputtelijke nieuwsgierigheid me opgeleverd. Dat mag gevierd worden, en dat is precies wat ik ga doen, op weg naar zuid-europa!

Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Cursus voor leeghoofden

Een belangrijke stap tijdens mijn ontdekkingsreis was een meditatiecursus in 2009. Na een zomer in Thailand wist ik zeker dat er meer was dan ik tot dan toe in mijn dagelijks leven ervoer. Ik had die zomer rust gevonden, dingen los gelaten, was helemaal ontspannen geweest. En had daar helemaal niets voor hoeven doen, behalve naar de andere kant van de wereld te reizen. ;)

Toen ik weer terug was in Nederland heb ik me meteen ingeschreven voor de meditatiecursus. Mijn doel weet ik nog goed: de ontspanning kunnen creëren en voelen die ik ook in Thailand had ervaren, een leeg hoofd hebben. Ik was er van overtuigd dat ik na een dag werken ook zaken zou kunnen loslaten in plaats van dat het steeds in mijn hoofd door bleef malen. En ik wilde graag ‘het kunstje’ leren om dat te bereiken.

De cursus voldeed helemaal aan mijn verwachtingen. Ik leerde hoe je gedachtes ‘er kunt laten zijn’ zonder dat je er iets mee hoeft. Dat gaf inderdaad de rust waar ik naar op zoek was. Na een dag hard werken kon ik door meditatie en later ook door andere, meer symbolische handelingen, zaken loslaten. Eerst voor een dag, daarna voor een week, en uiteindelijk gewoon voorgoed, zonder dat ik daarvoor nog hoefde te mediteren.

MindfulnessTegenwoordig ‘zit’ ik bijna nooit meer, mijn meditatiekussen heeft een goede bestemming gekregen. Ik ben zo getraind om te luisteren naar mijn gevoel, emotie, intuïtie dat gedachtes geen kans meer hebben om te overheersen, laat staan bepalen wat ik doe. Er zijn simpelweg twee dingen die vanuit mijn hart komen: iets klopt of iets klopt niet. Geen belemmerende gedachtes of ingewikkelde overdenkingen. Als iets niet klopt, kan ik het (soms na uitgebreide verwondering en gefilosofeer) loslaten. Als iets wel klopt, handel ik daar­naar, vanuit mijn innerlijk kompas.

Terugkijkend naar mijn doel van jaren geleden bij de meditatiecursus kan ik een positief voorbeeld zijn van ‘je doel voorbij schieten’. Nog steeds dankbaar dat ik toen de stap gezet heb om de cursus te gaan doen, vanuit het sterke weten dat er een andere manier was om met gedachtes om te gaan dan veel mensen laten zien. Blij dat ik nu weet dat ge­dachten (of ze nu positief of negatief zijn) overrated zijn, ik blijf lekker voelen.

Durf jij ook te voelen wat je nu nodig hebt in plaats van het te bedenken?

Dus ik ben mijn spullen?

Afgelopen jaar leefde ik (samen met Robbert) zonder eigen huis. Daardoor hadden wij ook weinig eigen spullen tot onze beschikking. Alles wat we gebruikten paste in onze backpacks. Ik werd tijdens de periode gevraagd om mee te werken aan het filosofieprogramma van jongeren Dus Ik Ben Jr. Afgelopen zondag werd de aflevering waarin het gaat over spullen, uitgezonden. Je kunt hem hier terug zien (duurt 12 minuten).

Ik vind het heel gaaf dat ik gevraagd werd om mijn visie op spullen te geven. Ik heb zelf niets (meer) met spullen. Zoals ik ook in de aflevering vertel was dat vroeger anders. Toen dacht ik er weinig over na, over spullen. Ik kocht wat ik dacht nodig te hebben, of wat ik heel erg leuk vond, of als ik me niet blij voelde. De winkels waar ik kocht waren winkels waar kleding of make-up het goedkoopste was. Of waar ik toevallig iets leuks zag hangen of zag liggen en ik had het geld er voor. Onbewust dus, op alle vlakken.

Ik was me niet bewust van geld en hoe dat werkt, ik was me niet bewust van een marktwerking waarbij de markt moet blijven groeien omdat anders het systeem instort. Ik was met niet bewust van dat kleding die goedkoop is, gemaakt wordt door kinderhandjes uit India die 18 uur per dag werken. Ik wist niets van de aarde en hoe wij grondstoffen uitputten of juist een plastic soep veroorzaken. 15 jaar geleden was het enige waar ik aan dacht bij milieu ‘zure regen’. Nog onbewust dat ik daar invloed op heb, laat staan dat ik er aan bij draag.

Do-whatNu weet ik het gelukkig wel. Ik ben bewust geworden van de handelingen die ik doe en welke uitwerking dat heeft op kinderhandjes in India, ons geldsysteem en de plastic soep. Voor mij begonnen het met mijzelf steeds opnieuw de vraag te stellen: “Heb ik dit nodig?” Het antwoord was zo vaak “Nee”, dat ik veel van mijn spullen naar de tweedehandswinkel bracht en tegenwoordig niets koop dat ik niet nodig heb en als ik iets koop doe ik dat bij een winkel waar ik me goed bij voel (bijv. door Rank A Brand te checken). Door in een klein huisje te wonen heb ik weinig spullen nodig. En als ik toch iets nodig heb kan ik het ook altijd nog lenen.

Begin ergens, het hoeft niet meteen 100%. Een dag geen vlees eten in de week is een bewuste keuze, niet meer shoppen bij de Primark is een bewuste bijdrage, je iPhone zelf repareren in plaats van een nieuwe kopen is een goed begin. Het maakt niet uit wat je kiest….als je maar bewust kiest!

Ga op onderzoek uit, stel jezelf en de wereld vragen. Lees, filosofeer en voel. Wat heb jij echt nodig? En kun jij andere, meer bewuste keuzes maken die bijdragen aan de wereld waar jij aan bij wilt dragen? 

 

 

Do the city, be(rlin) the city

‘Oooh gaaf, Dennis organiseert iets in Berlijn! Wel weinig concrete informatie…ik begrijp niet wat er nou precies gaat gebeuren? Maar het maakt me wel nieuwsgierig en het is georganiseerd door een goede vriend die mooie dingen doet. Én het is in Berlijn! Ik ben eigenlijk wel te oud om mee te doen…Tja, toch maar even wat meer info vragen straks.’

Dit waren de eerste gedachten die ik had toch ik de aankondiging van Do The City las. Een project in Berlijn georganiseerd door Schoolclash. Het zou gaan over non formal education in an urban context. Maar wat dat nou precies is?

Mijn nieuwsgierigheid en de behoefte om een andere omgeving te ervaren wonnen het (zoals altijd). Dus ik liften op vrijdag 21 november naar Berlijn om zeker op tijd te zijn voor het project dat zaterdag 22 november van start ging. Een hele week zouden wij ondergedompeld worden in de urban context die Berlijn te bieden heeft. Dat dit een grootse context is wist ik al door mijn eerder bezoeken aan Berlijn.  We zouden praten over non formal education en ervaren hoe leren ook anders kan dan in een formele setting (dus zonder school met normen en doelen). Gewoon leren zoals leren bedoeld is, vanuit je eigen niveau en persoonlijke behoeftes.

Met een groep deelnemers uit deelnemers uit drie verschillende landen aangevuld met verschillende workshopleiders uit Berlijn gingen we van zondag tot en met zaterdag aan de slag. In deze blog licht ik drie methoden uit die mij het meest hebben geprikkeld.

Maak je eigen omgeving mooier
foto 2De workshop die een middag duurde werd geleid door Silke en Viola van A*BOUT. Een simpele uitleg en hele mooie materialen leiden er al gauw toe dat we op pad ging, de urban context in. Ik had na een paar dagen samenwerken aan het project behoefte om even alleen op pad te gaan en mijn eigen creatie de vrije loopt te laten. Met een tasje met materialen en een schriftje met hele simpele ‘opdrachtjes’ (meer ideeën/uitnodigingen) ging ik op pad. Ideeën waren bijvoorbeeld feed a bird, wrap a gift, look for darkness en draw a sign on the ground. In het tasje met materialen zaten de spullen die je kon gebruiken bij de opdrachtjes (vogelzaad, inpakpapier, stoepkrijt).

IMG_7486Ik kreeg veel energie van de workshop, omdat ik mij uitgenodigd voelde om op mijn eigen manier, geprikkeld door kleine opdrachtjes de omgeving positief te beïnvloeden. Ik kon zelf in de 1,5 uur die we hadden zelf kiezen welke opdrachtjes voor mij goed voelde en ik wilde uitvoeren. Alle vrijheid om zelf te creëren en de tijd te nemen voor een opdracht die ik belangrijk vond. Ook kreeg je een fotocamera mee om van alle dingen die je gedaan had een foto te maken zodat we later van elkaar konden zien hoe we de omgeving veranderd hadden.

“Berlin ist arm, aber sexy.”

Fotografie
De fotografie-uitdaging werd gegeven door Barbara Antal, een fotografe die in Berlijn woont. Bij het horen van de opdracht zat ik wederom te stuiteren op mijn stoel, wat een leuke uitdaging! Een opdracht waarbij ik weer veel vrijheid voelde om mijn eigen niveau op te zoeken en vandaar uit te creëren. Ook deze opdracht deed ik alleen.

We kregen een blad met daarop vijf quotes over Berlijn. Vanuit het gevoel dat je bij deze quotes had werd je uitgenodigd om foto’s te maken. Deze foto’s bekeken we achteraf weer om ook elkaar creaties en ontwikkeling te zien.

Petra5Door de quotes als onderwerp te gebruiken kon je het zo mooi, makkelijk, moeilijk, diepgaand maken als je zelf wilt/kunt. Soms heb ik een foto gemaakt met een woord dat ook in de quote terug kwam, andere keren heb ik het gevoel dat uit de quote sprak vastgelegd in beeld. Een mooie opdracht om op een hele andere manier de stad/omgeving te bekijken. Je bent op zoek naar iets, beschouwend, bewust…daardoor kon ik de energie die in Berlijn is nog beter opzuigen.

 

“I don’t believe there isn’t anything in the whole earth that you can’t learn in Berlin except the German language.”

Mindmapping
De mindmapping was onderdeel van de presentatie van de Kanuclub uit Berlijn. Een club mensen die kano-tochten organiseert op de Spree om de deelnemers Berlijn op een andere manier te laten ervaren. Vanuit een ander perspectief ook, namelijk vanaf het water. Nadat we hadden gehoord hoe zij dat aanpakken en welke geweldige uitkomsten dit non-formeel leren met zich meebrengt, mochten we zelf aan de slag met een mindmap.

foto 1Het thema van de mindmap was ‘Water’. Vandaar uit kon je verder associëren. Een hele vrije oefening waarbij ik mijn gedachten over water, flow en stromen opschreef. Ook dit was weer een vorm waarbij je het zelf als deelnemer zo moeilijk, makkelijk of diepgaand kon maken, naar gelang je eigen behoefte op dat moment. Een aantal deelnemers beschreven in de mindmap hun ervaring met bepaalde waters (bijv, rivier de Rijn of de Noordzee), ik kwam uit bij een meer metaforische beschrijving van water en de eigenschappen van water. Bij deze opdracht waren bewustwording, creatief denken rondom een gegeven onderwerp, mijn eigen interesses kiezen en beschrijven en op een andere manier noteren en schrijven dingen die ik geleerd of verder ontwikkeld heb.

Voldoening
Wat kijk ik met ongelofelijk veel voldoening terug op deze week en wat neem ik veel ideeën mee naar huis om hier in Nederland iets mee te doen. Het begrip non-formeel leren heeft me nieuwsgierig gemaakt naar meer, tegelijkertijd realiseer ik me dat ik al een non-formal educator ben (lees ook de blog over Julie). Ik leer het beste door te doen, ik leer het meeste door te ervaren, ik leer het fijnste als ik in vrijheid mag kiezen en voelen waar ik mijn nieuwsgierigheid op los mag laten. Door op deze manier ook met jongeren te werken, geef ik hen ook de ruimte om datgene te leren en ontwikkelen waar zij blij van worden.

IMG_7484Wat een leerervaring, wat een inspiratie, inzichten en verbindingen neem ik mee uit Berlijn. Mijn visie over educatie is wederom scherper geworden: non-formeel en informeel leren is persoonlijker, creatiever, diepgaander, spannender, breder, vrijer, speelser dan formeel leren. Ervaren en ontwikkelen vanuit je eigen behoefte is belangrijker, waardevoller en essentiëler dan leren wat je wordt opgelegd. Je kunt altijd en overal leren en ontwikkelen, onafhankelijk van de situatie waarin je, je bevindt, gebruikmakend van de situatie waarin je, je bevindt. Voor mijzelf een heldere visie waar ik de komende tijd mee meer over ga schrijven en van waaruit ik ga creëren.

Dank je wel Dennis en Jan Willem voor deze superervaring! Op naar meer leren door leven!

Volgend jaar wil ik heel graag een soortgelijk project in Berlijn organiseren voor Nederlandse docenten om hen te laten ervaren hoe mooi leren in een non-formele context is. Mocht je interesse hebben, stuur me dan een mailtje!

Instinct

Vorig jaar was ik ergens en ik kon er niet weg. Ik kon het niet maken om weg te gaan, ik kon de anderen niet in de steek laten. Niet op deze bijzondere dag, no way dat ik weg ging. Vorig jaar was ik ergens en ik kon er niet blijven. Mijn lichaam vertelde me dat het geen optie was om te blijven, ik werd ziek, misselijk, kreeg hoofdpijn. Teveel spanning, er dreigde gevaar, ik moest daar weg, no way dat ik bleef.

Op hetzelfde moment moest ik blijven en moest ik gaan. De sociale verwachtingen vertelde me dat ik me kapot moest schamen om er überhaupt over na te denken om te vertrekken. Zij zouden een schuld op me leggen die ik nooit meer goed zou kunnen maken (als ik hem aannam). Mijn intuïtie vertelde me dat zij net zo lang door zou zeuren tot ik zou luisteren; nog zieker, nog misselijker. Mijn gedachten werden uitgeschakeld, mijn instinct nam het over. Nadenken over wat wel en niet acceptabel was ging niet meer: “Ik moet nu weg!” was het enige gevoel dat door mijn lichaam suisde. Van top tot teen, met de nadruk op NU!

Twee jaar geleden was ik ergens en ik kon niet weg, ik voelde aan alles dat ik moest blijven. Het was geen optie om weg te gaan. Het veilige thuisgevoel was overweldigend. Mijn hersenen probeerden me nog te vertellen dat het niet normaal was om te blijven, dat het veel te vroeg was om te voelen wat ik voelde. Dat je nooit zeker kunt weten dat je bij de eerste ontmoeting van iemand houdt. “Ga nou toch maar voor die laatste trein”, hoorde ik mijn ratio nog fluisteren. No way dat ik die nacht ergens anders moest zijn dan daar, dus ik bleef. Volop vertrouwende op mijn intuïtie: dit is zo goed!