Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Kies Jouw Toekomst!

Het afgelopen jaar hebben we gebouwd aan ons nieuwe initiatief Eigenwhys, dat nu stevig in de wereld staat. Mijn focus was helemaal bij het bouwen (en soms ook breken) aan datgene wat voor mij voelt als levenswerk. Los van doelgroep, van vorm, van geld verdienen, van tijd, zijn wij aan het werk geweest om te voelen wat Eigenwhys is en wat we willen betekenen voor de wereld.

Nu weten we dat…en spontaan ontstaat er weer ruimte voor jongeren en onderwijs. Twee groepen die me heel na aan het hart liggen. Omdat Eigenwhys niet gaat over vorm maar over voelen kan ik nu vanuit Eigenwhys ook onderwijs en de wereld van jongeren weer mooier maken! Dus heb ik Kies Jouw Toekomst! in het leven geroepen. Kies Jouw Toekomst! is een online opleiding voor jongeren tussen de 16 en 24 jaar.


OO_KiesJouwToekomstKies Jouw Toekomst!

De achtdaagse online opleiding ‘Kies Jouw Toekomst!’ is voor jongeren tussen de 16 en 24 jaar. In een kleine groep (maximaal 6 jongeren) gaan we (in een veilige gesloten Facebookgroep) op weg naar datgene waar de jongeren blij van worden. Hoe willen zij hun toekomst inrichten en welke stappen zijn er voor nodig om daar te komen. In een veilige omgeving worden de jongeren uitgenodigd en uitgedaagd om de keuzes te maken die bij hen passen. We sluiten de online opleiding af met een ontmoetingsdag in Nijmegen.

Van zaterdag 11 t/m 18 oktober of van zaterdag 18 t/m 25 oktober kunnen jongeren mee doen aan ‘Kies Jouw Toekomst!’. Op zondag 26 oktober sluiten we beide edities af met een ontmoeting in Nijmegen.

Meer informatie en aanmelden kan via de website van Eigenwhys!

Ik heb er heel veel zin om jongeren te laten voelen dat zij waardevol zijn. Ik kijk er naar uit om deze mooie groep mensen te laten kiezen voor hun potentieel. Want ik geloof er in dat dit hun wereld en onze wereld een fijnere plek maakt om te zijn.

Mijn ziel en zaligheid

10247412_10152395197383185_5323068496637883791_nMijn werkelijke verhaal begint toen ik 13 jaar was. Tijdens een heerlijke jeugd werd mijn moeder ziek en overleed een jaar na de diagnose darmkanker. Dat was heftig en tegelijkertijd niet ontwrichtend. Mijn vader is een sterke man, een doener met een groot hart die mij en mijn twee zussen alles gaf wat hij kon, zonder ons te verwennen. In de aanloop naar het sterven van mijn moeder was er veel openheid, er was ruimte voor onze emoties en dat voelde als een goede voorbereiding op wat ging komen, een leven met z’n vieren in plaats van met z’n vijven.

Toen mijn moeder er niet meer was voelde ik de kracht om met z’n vieren ‘ervoor te gaan’, om ons leven op te pakken en vorm te geven. Er was een liefdevolle, creërende kracht waar wij in zaten.

En half jaar nadat mijn moeder was overleden kreeg mijn vader kanker…De creërende kracht werd aan de wilgen gehangen en we ging met z’n allen wederom in de overlevingsmodus. ‘Hij kon niet doodgaan’ was de gedachte die mij op de been hield en die door de omgeving werd gevoed, doodgaan was geen optie. Na maanden van behandelen, ging mijn vader NIET dood, hij bleef leven, hij werd weer gezond!

Ik realiseerde mij een paar jaar later dat deze twee jaar in mijn leven mijn kijk op mijn leven drastisch veranderd hadden. Mijn vertrouwen in het leven was compleet weg, het voelde als een trauma. Als een enorme klap in mijn gezicht, alsof het leven me uitlachte en in mijn gezicht had geschreeuwd: “Denk je nou echt dat jij mag creëren wanneer jij dat wil? Ik bepaal dat, en het is voor jou niet weggelegd om te dromen over de toekomst of te vertrouwen op wat er gaat komen”.

Ik leefde op een bepaalde manier heel erg in het nu, alleen niet vanuit vertrouwen, maar vanuit angst. Ik moet nu leven, want morgen kan het afgelopen zijn. Geen dromen, geen echte grootse visie, want waarschijnlijk tart ik daarmee juist het lot. Vele angsten maakte zich van mij meester, met als onderliggende angst altijd de angst voor de dood.

Na een depressie en een burn-out toen ik begin twintig was ging er een deur open, de deur naar zelfontwikkeling. Ik leerde dat ik zeer gevoelig en hoog bewust was, ik stond als het ware heel wakker in de wereld. Ik ging pijn niet uit de weg, maar er juist doorheen. Familie en gezinspatronen werden duidelijk zichtbaar…veelal patronen waar ik niets meer mee kon. Ik had sterk de behoefte om mijn eigen leven vorm te geven, zoals dat voor mij goed voelde! Daarvoor moest ik door de pijn en de trauma’s heen, ik moest de angst in de ogen kijken (die wil ook alleen maar gezien worden) en nadat ik dat allemaal had gezien, zag ik vertrouwen. Zag ik dat ik het in me heb om ongelofelijk te vertrouwen op het leven. Voelde ik dat ik zoveel te geven heb, dat ik een vat vol liefde ben. Ik kon accepteren dat ik helemaal volmaakt ben, net als ieder ander mens. Er hoeft niets in gestopt, alles mag er juist vol overtuiging en vertrouwen uitstromen.

Nadat ik mijzelf had opgeruimd (als een doucheputje, daar moet je ook de zooi zien en aanpakken voordat het schoon is ;)) merkte ik dat het leven veel moois voor mij in petto heeft. Ik vertrouw daar iedere dag op, leef daardoor constant in het nu, omdat het zonde is om niet van elk moment dat je gegeven wordt te genieten! De angst voor de dood is aangekeken en opgeruimd, de bevrijding die ik daardoor voel is enorm. Ik lach nu terug naar het leven en roep blij: ” Er kan mij niks gebeuren, want mijn ziel is liefde, en dat is voor eeuwig!”

Gewoon geen huis

Toen ik vanavond de was aan het ophangen was, die ik net bij onze onderbuurman in de wasmachine had gewassen schoot het door mijn hoofd hoe bizar ons leven op dit moment eigenlijk is. Of lijkt, misschien. “Wij hebben gewoon geen huis”, lachte ik tegen Robbert terwijl hij het wasrekje behing met onze schone kleding.

Haha, ‘gewoon geen huis’….dat is een paradox volgens mij. Of je hebt gewoon een huis of je hebt ongewoon geen huis. :)

Leuk om weer even stil te staan bij de afgelopen maanden waarin we uit onze rugzak leefde. Kleding, een tondeuse, een gevulde toilettas, laptops en wat boeken, that’s it. Meer hebben we niet nodig, sterker nog, we hebben eigenlijk nog steeds teveel kleding bij ons.

Sinds maart reisden we van Koudekerk aan de Rijn naar Nijmegen, naar Horst, naar Driebergen, naar Beuningen en tussendoor nog wat vaker Koudekerk aan de Rijn. En o ja, Westerhoven deden we ook nog een weekend aan…en Groesbeek een paar dagen. En we zijn natuurlijk ook nog in Berlijn geweest. Wat hebben we veel meegemaakt en gezien. Alleen al door steeds in huizen van verschillende mensen te zijn.

Soms inwonend bij een goede vriend of vriendin, dan weer een oppashuis met konijn, hond of alarm, dan weer bij mijn schoonouders. Elke keer is het wennen, aanvoelen, settelen, proeven welke sfeer er hangt en daar inschuiven.

Je kunt het vergelijk met fileparkeren. Soms is er een grote plek waar je zelfs zonder stuurbekrachtiging in een keer in past. Een andere keer is het een wat smaller plekje waar je wat vaker moet steken voordat de auto netjes staat. Zo voelt het nomadenbestaan ook voor mij. Soms pas je feilloos in de energie die er is en andersom en sta je drie uur na aankomst al appeltaart te bakken in ‘onze keuken’. En soms kost het een paar dagen voordat ik mijn draai heb gevonden en achter mijn laptop kruip om te werken.

20140725-181140.jpg

Het is zo bijzonder om dit mee te maken, om elke week weer een andere fiets te gebruiken, om om de maand weer uit een nieuwe boekenkast te mogen kiezen, om elke keer weer de lekkerste bakker uit de omgeving te vinden of de route naar de supermarkt te ontdekken. Om de ene dag een hond te hebben, de volgende dag een ligbad en een weekend later een tuin met vijver of een onderbuurman waar je een wasmachine mee deelt.

Wat een heerlijk alledaags avontuur!

PS. Met een vaste werkplek in het vooruitzicht, wordt het nu wel tijd voor een eigen plekje, in omgeving Nijmegen. Mocht jij een leuk (tijdelijk of oppas) huurhuis weten, wil je het mij dan laten weten?

————
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier (website van Woordstroom) mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daarin 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.

Ah, sociale innovatie…

“Zijn structuren en patronen nooit nodig? Nee!”
Dit was een van de mooiste vragen en mijn antwoord daarop uit een gesprek dat ik gisteren had over sociale innovatie. Door Ingrid en Anja werd mij de hemd van het lijf gevraagd over mijn visie rondom dit thema.

Het gesprek werkte ook voor mij zeer verhelderend. In een relatief korte tijd vertellen hoe ik mensen en organisaties zie, wat ik ze zie doen en hoe ik ervaar dat het beter kan als we daarvoor durven kiezen, dat brengt helderheid. En energie! Wat is het leuk en wat heb ik al veel meegemaakt en gedaan rondom sociale innovatie. Verder lezen Ah, sociale innovatie…

Het lege vel

Mijn leven ziet er op dit moment uit als een wit, onbeschreven vel papier. Sinds wij twee maanden geleden terug kwamen van onze reis is er veel en bijna niets gebeurt. Ik ben flink ziek geweest en heb een paar dagen in het ziekenhuis gelegen. We hebben veel op en neer gereist tussen Nijmegen en Koudekerk (waar de ouders van Robbert wonen). Er is gepraat in mijn gezin over de perikelen van afgelopen jaar. Er zijn afspraken niet door gegaan, ik heb geen Gave Dingen Doen sessie gedaan die wel gepland stond. Ik heb genikst, gekleurd, gelezen, gekookt, veel gevoeld.

Verder lezen Het lege vel

Afgesproken?

Steeds meer moeite krijg ik er mee, met lang staande afspraken nakomen. Ben ik lui geworden of heb ik minder zin om dingen te ondernemen? Nee, dat is het niet. Wat is het dan? Dat zal ik je vertellen. Afspraken die lang van te voren zijn gemaakt dragen niet bij aan het volgen van je hart. Zo, daar, dat is me nogal een statement.

De afgelopen tijd ben ik meerdere malen indirect uitgenodigd om te gaan staan voor mijn eigen gevoel en geluk. Ik werd uitgedaagd om te kiezen voor de afspraken die ik gemaakt heb of voor wat mijn hart me vertelde in het moment.
Verder lezen Afgesproken?

Afstand tot het normale

“Pas wel op dat de afstand tot de maatschappij niet te groot wordt” en “Je moet wel in discussie gaan om anderen te laten weten waar je staat” zijn adviezen die ik op mijn pad tegenkwam.

Dit soort opmerkingen zetten me als vanzelf aan het denken, omdat ze bij mij niet resoneren. Ik ben blij dat er mensen zijn die dit soort dingen tegen me zeggen, want dan kan ik er over nadenken wat de woorden betekenen en welk gevoel ik er bij krijg. Afstand tot de maatschappij; wat betekent dat voor diegene die mij er (vanuit liefde) voor waarschuwt en wat betekent het voor mij?

Verder lezen Afstand tot het normale

Thuiskomst

Wat een reis ben ik aan het maken. Ik verwonder me elke dag over wat er op ons pad komt, waar we overheen mogen stappen, wat we achter mogen laten, welke souvenirs we al gevonden hebben en hoe snel het eindpunt in zicht komt.

Ik had natuurlijk veel te veel bagage bij die ik niet gebruik (je herkent het vast), dus die heb ik beetje bij beetje losgelaten. Onderweg kreeg ik vanalles nagedragen en aangereikt, verrassend genoeg vooral vanuit Nederland.
Verder lezen Thuiskomst

Profi hoor!

Taal heeft mij nooit zo bezig gehouden. Totdat ik tijdens NLP ontdekte dat er verschillende niveaus in woorden en zinnen zitten. Toen kregen woorden en zinnen ineens een hele andere lading. Een lading waar je heel veel uit kunt halen als je ze durft te onderzoeken, voelen en doorleven.

Neem nu het woord professioneel. Ik kan van mij zelf zeggen dat ik zeer professioneel ben. Ik neem mijn werk serieus, ik ben betrokken, betrouwbaar, heb een duidelijke visie en werkt netjes. Terwijl een ander over mij kan zeggen dat ik uitermate onprofessioneel ben: Ik heb geen visitekaartjes, ik ga zomaar drie maanden op reis terwijl ik nog een opdracht heb lopen en heb geen voicemail op mijn telefoon dus ben slecht bereikbaar. Oftewel, wat zegt dat woord ‘professioneel’ nu eigenlijk?
Verder lezen Profi hoor!