Als de dood…

Als de dood was ik, alsof mijn leven elke keer zou eindigen als ik een hond tegenkwam. Mijn hele jeugd en vroege volwassenheid heb ik een grote angst voor honden gehad. Zeg maar gerust een enorme overweldigende, op zijn tijd allesbepalende angst voor honden.

Of het nou een oude hond was die twee uur lang onder de tafel lag te slapen, en klein keffertje die als ik een stap vooruit deed zelf twee passen terug deed. Of het nu een speelse vrolijkers was of een chagrijnige met een ochtendhumeur…Het waren honden en dus doodeng.

Hoe ik aan die angst ben gekomen weet ik niet. Nadat ik een keer ben gebeten door een Duitse herder werd de angst wel erger, maar daarvoor was hij er ook al. Hoe ik er vanaf ben gekomen weet ik wel, door naar mijn gevoelens en intuïtie te luisteren.

Hoe meer ik mijzelf leerde kennen en mijn gevoelens en intuïtie wist de plaatsen, hoe meer ik er op durfde te vertrouwen dat ik een situatie goed kon inschatten. Ik merkte dat ik er op kon vertrouwen dat mijn gevoel bij een situatie of persoon altijd klopte. En dat er vooral situatie zijn waarin niets aan de hand is, waarin je dus gewoon kunt vertrouwen op een ander.

Naarmate ik meer en meer vertrouwen kreeg in mijzelf en in de ander kreeg ik ook meer vertrouwen in het leven als geheel. En hoe meer vertrouwen, hoe minder ruimte voor angst. Dus mijn angst om te leven nam af en daarmee ook mijn angst voor de dood.

En daarmee dus ook mijn angst voor honden. Ik kon er meer en meer op vertrouwen dat ik wel kon aanvoelen wat een hond bedoelde als hij blafte, of gromde of sprong of hapte. Ik kwam erachter dat niet alleen ‘enge’ honden dat doen maar ook speelse honden of blije honden.

Naast dat ik beter kon aanvoelen had ik ook veel meer vertrouwen gekregen in mijn eigen handelen. Ik voelde me niet mee overgeleverd aan een situatie, ik had zelf ook invloed, veel meer zelfs dan ik ooit had gedacht. Ik kon rustig blijven (echt rustig zijn, niet rustig doen en ondertussen in mijn hoofd totaal in paniek tegen mijzelf roepen ‘rustig blijven, rustig blijven!!”) en als ik niet rustig kon blijven dan kon ik even weglopen, of om hulp vragen (aangeven wat ik nodig had). Ik kon dus handelen naar wat voor mij goed was…niet meer verlamd over overgeleverd aan de angst. In plaats van weg te rennen of op mijn vaders nek te klimmen in blinde paniek (net zoals die keer in Engeland bij de ontmoeting met een hyperactieve Jack Russell), lukte het me ineens om de situatie met een hond te aanschouwen en te handelen.

De angst verdween misschien wel net zo geleidelijk als dat hij was gekomen. Nog jaren zei ik uit gewoonte dat ik bang was voor honden, terwijl de angst er niet meer was. Sinds een paar jaar is ook dat patroon verdwenen en kan ik honden (en het leven) met vertrouwen tegemoet treden.

Gisteren waren wij bij de ouders van Robbert met onze kleine Doris en er waren vier honden om ons heen. De druktemakers wilde springen, kijken, likken aan ons, en vooral aan dat nieuwe mensje. Doris onderging het allemaal, zonder angst..ze keek tevreden om zich heen, vond er niets engs aan. Natuurlijk niet! ‘Lik maar, spring maar…papa en mama vinden het zo te voelen ook niet eng.’

Fijn om te zien dat Doris een ander pad kan gaan, een waarbij zij plezier kan beleven aan honden. En dat ik daar een voorbeeld in ben.

Ik ben heel trots als moeder omdat ik daar aan bijdraag door mijn eigen angsten echt te hebben opgelost. Dat maakt het pad vrij voor haar om in vertrouwen het leven tegemoet te treden. Wat gun ik dat haar!

When do you stop buying?

Abundance_Quote_-_WorkshopEen bizarre droom, helder en krachtig maakte dat een nieuwe naam voor een project wat al een tijdje in mij leefde zich aandiende.

“When do you stop buying?”

Ik geloof in overvloed, sterker nog, ik weet dat het er is. Overvloed aan liefde die mensen te geven hebben, vaak in de praktijk gebracht door mensen te helpen, naar ze te luisteren, ze te steunen, knuffelen of bevestigen. Ook meer praktisch gezien is er overvloed, aan spullen, heel veel spullen.

Ik had een droom over hoe ik debatteerde met de buurvrouw die naast mijn ouderlijk huis woont, over de overvloed aan babyspullen en dat ik verdedigde dat ik met de overvloedige spullen op marktplaats waarschijnlijk al meer dan 20 babykamers kan inrichten (geen idee waar dat aantal vandaan kwam, het was tenslotte een droom ;)). Toen vroeg ze mij ernstig bezorgd in het Engels: “But when do you start buying things for your baby?”
Dat was het moment om mijn debat-genadeslag toe te brengen en door de zaal te roepen (ineens was er heel veel publiek bij): “The big question is when I STOP buying, when we all stop buying?”

Al wakker wordend realiseerde ik me dat dit de titel is voor mijn persoonlijk project rondom babyspullen, supergaaf! “When do we STOP buying?”

De zwangerschapshormonen hebben gelukkig mijn koopbehoefte niet aangetast, die is nog steeds nul. In tegenstelling tot sommige van mijn zwangere medemoeders die de Prenatal en Hema niet kunnen weerstaan. Bij die laatste winkel hebben ze ook geweldig leuke babyspullen, en toch hoef ik ze niet. Het enige ding dat ik in de ik-krijg-een-baby-en-moet-dus-goed-voorbereid-zijn-wat-betekent-meer-spullen-waan heb gekocht, een voedingsbeha, was na een week al kapot en jeukte aan alle kanten. Sinds die miskoop heb ik weer mijn gewone 5 jaar oude beha’s aan met een verlengstukje (oké, stiekem ook nieuw gekocht), werkt prima en zit veeeeel lekkerder.

De heldere droom in combinatie met mijn visie en gevoel bij de overvloed aan spullen in deze wereld maken dat ik heb besloten om een project op te zetten om alle baby- en moederspullen die wij nodig hebben, via de overvloed in de wereld te verkrijgen.

Dat begint bij mij met helder het verschil voelen tussen wat er echt nodig is en wat leuk is om te hebben. Leuk om te hebben daar doe ik niet meer aan, want ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk om te hebben als ik het niet nodig heb. Bewust zijn dus van het verschil tussen nodig hebben (luiers, handdoeken, wiegje) en al het andere. Wat wij echt nodig vinden mogen we gelukkig zelf bepalen.

De spullen die we echt nodig hebben verzamelen kan op 4 manieren:
– zelf maken. Een tevreden gevoel en zeker ook een duurzaam gevoel maalt zich van mij meester als ik zelf iets maak en er tijd en energie in te steken. Vaak is dit een vervanging van iets kopen, wat sneller is maar minder leuk en het voelt in iedergeval minder duurzaam.
– we krijgen het kado. Ik heb gemerkt dat mensen graag een kadootje willen geven nu ik zwanger ben en zeker als die spruit er is, daar komt het gevoel van iets willen geven/bijdragen/blij maken heel sterk naar boven (gevoel van overvloedigheid). Ik ga ervoor om kadootjes te krijgen die we echt zelf graag willen (duurzaam) en nodig hebben. Dan zijn zowel de gevende als ontvangende partij echt blij met het kado, dat geeft een gevoel van dankbaarheid én overvloed. En ik moedig mensen aan om niets te geven als ze daar geen behoefte aan hebben, dat is dan weer onvoorwaardelijk geven en sluit aan bij het gevoel van overvloed.
– we krijgen spullen van andere mensen omdat ze het zelf niet meer nodig hebben, om later weer door te kunnen geven of terug te kunnen geven.
– we kopen zelf producten die al bestaan en niet voor ons gefabriceerd zijn, tweedehands spullen dus. Het is al duurzaam om spullen een tweede of derde leven te geven, en we zullen dan ook nog zoveel mogelijk letten op duurzame materialen (bijv. wasbare luiers van biologisch katoen).

Ik zie in deze, voor mij nieuwe wereld, dezelfde patronen als in de wereld zonder baby. Zekerheid zoeken in controledrang en doen-doen-doen, schaamte om het op voorhand al niet goed te doen en zeker ook de angst voor tekort in spullen en in zijn (van ‘ben ik wel een goede moeder’ tot ‘hebben we wel echt álles, en nog een beetje extra, voor de baby’). Vertrouwen op dat het allemaal, ja echt allemaal goed komt (of zelfs al is) kan beginnen met vertrouwen op dat wat jij nodig hebt er al is. En magisch genoeg, heb je dan steeds minder nodig, want je weet dat het er is. Die overtuiging en het vredige gevoel dat voor mij bij overvloed hoort wil ik heel graag in de praktijk brengen en met dit persoonlijke project laten zien dat het kan!

Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Mijn ziel en zaligheid

10247412_10152395197383185_5323068496637883791_nMijn werkelijke verhaal begint toen ik 13 jaar was. Tijdens een heerlijke jeugd werd mijn moeder ziek en overleed een jaar na de diagnose darmkanker. Dat was heftig en tegelijkertijd niet ontwrichtend. Mijn vader is een sterke man, een doener met een groot hart die mij en mijn twee zussen alles gaf wat hij kon, zonder ons te verwennen. In de aanloop naar het sterven van mijn moeder was er veel openheid, er was ruimte voor onze emoties en dat voelde als een goede voorbereiding op wat ging komen, een leven met z’n vieren in plaats van met z’n vijven.

Toen mijn moeder er niet meer was voelde ik de kracht om met z’n vieren ‘ervoor te gaan’, om ons leven op te pakken en vorm te geven. Er was een liefdevolle, creërende kracht waar wij in zaten.

En half jaar nadat mijn moeder was overleden kreeg mijn vader kanker…De creërende kracht werd aan de wilgen gehangen en we ging met z’n allen wederom in de overlevingsmodus. ‘Hij kon niet doodgaan’ was de gedachte die mij op de been hield en die door de omgeving werd gevoed, doodgaan was geen optie. Na maanden van behandelen, ging mijn vader NIET dood, hij bleef leven, hij werd weer gezond!

Ik realiseerde mij een paar jaar later dat deze twee jaar in mijn leven mijn kijk op mijn leven drastisch veranderd hadden. Mijn vertrouwen in het leven was compleet weg, het voelde als een trauma. Als een enorme klap in mijn gezicht, alsof het leven me uitlachte en in mijn gezicht had geschreeuwd: “Denk je nou echt dat jij mag creëren wanneer jij dat wil? Ik bepaal dat, en het is voor jou niet weggelegd om te dromen over de toekomst of te vertrouwen op wat er gaat komen”.

Ik leefde op een bepaalde manier heel erg in het nu, alleen niet vanuit vertrouwen, maar vanuit angst. Ik moet nu leven, want morgen kan het afgelopen zijn. Geen dromen, geen echte grootse visie, want waarschijnlijk tart ik daarmee juist het lot. Vele angsten maakte zich van mij meester, met als onderliggende angst altijd de angst voor de dood.

Na een depressie en een burn-out toen ik begin twintig was ging er een deur open, de deur naar zelfontwikkeling. Ik leerde dat ik zeer gevoelig en hoog bewust was, ik stond als het ware heel wakker in de wereld. Ik ging pijn niet uit de weg, maar er juist doorheen. Familie en gezinspatronen werden duidelijk zichtbaar…veelal patronen waar ik niets meer mee kon. Ik had sterk de behoefte om mijn eigen leven vorm te geven, zoals dat voor mij goed voelde! Daarvoor moest ik door de pijn en de trauma’s heen, ik moest de angst in de ogen kijken (die wil ook alleen maar gezien worden) en nadat ik dat allemaal had gezien, zag ik vertrouwen. Zag ik dat ik het in me heb om ongelofelijk te vertrouwen op het leven. Voelde ik dat ik zoveel te geven heb, dat ik een vat vol liefde ben. Ik kon accepteren dat ik helemaal volmaakt ben, net als ieder ander mens. Er hoeft niets in gestopt, alles mag er juist vol overtuiging en vertrouwen uitstromen.

Nadat ik mijzelf had opgeruimd (als een doucheputje, daar moet je ook de zooi zien en aanpakken voordat het schoon is ;)) merkte ik dat het leven veel moois voor mij in petto heeft. Ik vertrouw daar iedere dag op, leef daardoor constant in het nu, omdat het zonde is om niet van elk moment dat je gegeven wordt te genieten! De angst voor de dood is aangekeken en opgeruimd, de bevrijding die ik daardoor voel is enorm. Ik lach nu terug naar het leven en roep blij: ” Er kan mij niks gebeuren, want mijn ziel is liefde, en dat is voor eeuwig!”

Liefde maakt blind

Liefde maakt blind. Wie kent hem niet, die cliché uitspraak als je beste vriendin een nieuw vriendje heeft en je haar niet meer herkent. Of als je vader een nieuwe vriendin heeft en ineens dingen doet waarvan hij altijd gezegd heeft er niets aan te vinden. Heeft de liefde hen te pakken?

100purelove
Hoe vaak heb ik die uitspraak niet gehoord. Ook ik trapte er vaak in. In van die liefde maakt blind-acties. Van die variërend van niet toffe tot rot-lekker-op acties van de ander, waarvan de uitkomst dan toch was dat hij niet hoefde op te rotten. Want tja….liefde maakt blind. Dus het viel achteraf wel mee, en hij heeft toch gezegd dat het hem speet, hij heeft datzelfde daarna nooit meer gedaan. Hij zegt dat als ik echt van hem hou, dat ik hem dan kan accepteren…zijn gedrag kan slikken bedoelde hij dan. Maar ja, ik wist toen nog niet dat er een verschil was tussen liefde en Liefde! ;)

Sinds ik kennis heb gemaakt met echte, onvoorwaardelijke liefde, weet ik dat liefde alles behalve blind is. Liefde is de meest scherpe bril die je op kan hebben. Liefde is eerder een haviksoog dan een blinde kwartel. Liefde is je eerste, tweede en derde oog bij elkaar.

Want onvoorwaardelijk, ware, echte, zuivere liefde (hiernaar te benoemen als liefde) zet al je zintuigen op scherp! Je weet meer, je voelt alles, je ziet, je ruikt, je proef en je herkent liefde direct. Liefde laat je zien wie jij bent en wie de ander is, loepzuiver zie je de mens, niet het gedrag of zijn voorkeuren. Als je liefde kent en bent wordt je nooit meer verblind door de zogenaamde pseudo-liefde. Dan zal je nooit meer in de maling genomen worden, je laat je nooit meer met een kluitje in het riet sturen, je keurt nooit meer iets goed als dat stemmetje in je achterhoofd zegt ‘dit klopt niet’.

20140725-185413.jpg

Liefde verteld je precies wat wel en niet klopt, wat waar is en wat niet. Hoe hard je ook je best doet om naïef te zijn en dingen te geloven dat je ego (of dat van een ander) je verteld, je kunt het niet meer geloven. Liefde voelt dat het niet waar is. En soms is de liefde wat traag en kun je pas achteraf horen wat hij al die tijd al wilde vertellen. Maar als jij bereidt bent om goed te luisteren, dan laat liefde je altijd weten of je met hem te maken hebt of met zijn pseudo-wannabee-best-friend.

Als je liefde kent en bent, stap je niet meer in een relatie alleen maar omdat het fijner is dan alleen zijn, of omdat het toch tijd wordt, of omdat je misschien anders wel alleen over blijft. Of misschien wel omdat hij je iets kan geven dat je jezelf niet denkt te kunnen geven. De liefde zuigt je op, is overweldigend, is allesomvattend en alleszeggend…en alles behalve blind.
——–
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daar in 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.Ook het vinden van ware liefde was daar een onderdeel van.

Gewoon geen huis

Toen ik vanavond de was aan het ophangen was, die ik net bij onze onderbuurman in de wasmachine had gewassen schoot het door mijn hoofd hoe bizar ons leven op dit moment eigenlijk is. Of lijkt, misschien. “Wij hebben gewoon geen huis”, lachte ik tegen Robbert terwijl hij het wasrekje behing met onze schone kleding.

Haha, ‘gewoon geen huis’….dat is een paradox volgens mij. Of je hebt gewoon een huis of je hebt ongewoon geen huis. :)

Leuk om weer even stil te staan bij de afgelopen maanden waarin we uit onze rugzak leefde. Kleding, een tondeuse, een gevulde toilettas, laptops en wat boeken, that’s it. Meer hebben we niet nodig, sterker nog, we hebben eigenlijk nog steeds teveel kleding bij ons.

Sinds maart reisden we van Koudekerk aan de Rijn naar Nijmegen, naar Horst, naar Driebergen, naar Beuningen en tussendoor nog wat vaker Koudekerk aan de Rijn. En o ja, Westerhoven deden we ook nog een weekend aan…en Groesbeek een paar dagen. En we zijn natuurlijk ook nog in Berlijn geweest. Wat hebben we veel meegemaakt en gezien. Alleen al door steeds in huizen van verschillende mensen te zijn.

Soms inwonend bij een goede vriend of vriendin, dan weer een oppashuis met konijn, hond of alarm, dan weer bij mijn schoonouders. Elke keer is het wennen, aanvoelen, settelen, proeven welke sfeer er hangt en daar inschuiven.

Je kunt het vergelijk met fileparkeren. Soms is er een grote plek waar je zelfs zonder stuurbekrachtiging in een keer in past. Een andere keer is het een wat smaller plekje waar je wat vaker moet steken voordat de auto netjes staat. Zo voelt het nomadenbestaan ook voor mij. Soms pas je feilloos in de energie die er is en andersom en sta je drie uur na aankomst al appeltaart te bakken in ‘onze keuken’. En soms kost het een paar dagen voordat ik mijn draai heb gevonden en achter mijn laptop kruip om te werken.

20140725-181140.jpg

Het is zo bijzonder om dit mee te maken, om elke week weer een andere fiets te gebruiken, om om de maand weer uit een nieuwe boekenkast te mogen kiezen, om elke keer weer de lekkerste bakker uit de omgeving te vinden of de route naar de supermarkt te ontdekken. Om de ene dag een hond te hebben, de volgende dag een ligbad en een weekend later een tuin met vijver of een onderbuurman waar je een wasmachine mee deelt.

Wat een heerlijk alledaags avontuur!

PS. Met een vaste werkplek in het vooruitzicht, wordt het nu wel tijd voor een eigen plekje, in omgeving Nijmegen. Mocht jij een leuk (tijdelijk of oppas) huurhuis weten, wil je het mij dan laten weten?

————
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier (website van Woordstroom) mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daarin 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.

Een goddelijke dag

Vogels fluiten hun eigen wijsje, de zon schijnt op onze gezichten, rust omarmt ons en achter ons staat een overweldigend bouwwerk. Hoe lang zouden we binnen zijn geweest? Tien minuten, 30 minuten, een halve dag?
Is dat belangrijk om me nu af te vragen, terwijl ik van die bezichtiging sta bij te komen? Neuj, totaal onbelangrijk dus snel terug naar het gevoel en de emotie…..WOW!………

Verder lezen Een goddelijke dag

Ah, sociale innovatie…

“Zijn structuren en patronen nooit nodig? Nee!”
Dit was een van de mooiste vragen en mijn antwoord daarop uit een gesprek dat ik gisteren had over sociale innovatie. Door Ingrid en Anja werd mij de hemd van het lijf gevraagd over mijn visie rondom dit thema.

Het gesprek werkte ook voor mij zeer verhelderend. In een relatief korte tijd vertellen hoe ik mensen en organisaties zie, wat ik ze zie doen en hoe ik ervaar dat het beter kan als we daarvoor durven kiezen, dat brengt helderheid. En energie! Wat is het leuk en wat heb ik al veel meegemaakt en gedaan rondom sociale innovatie. Verder lezen Ah, sociale innovatie…

Afgesproken?

Steeds meer moeite krijg ik er mee, met lang staande afspraken nakomen. Ben ik lui geworden of heb ik minder zin om dingen te ondernemen? Nee, dat is het niet. Wat is het dan? Dat zal ik je vertellen. Afspraken die lang van te voren zijn gemaakt dragen niet bij aan het volgen van je hart. Zo, daar, dat is me nogal een statement.

De afgelopen tijd ben ik meerdere malen indirect uitgenodigd om te gaan staan voor mijn eigen gevoel en geluk. Ik werd uitgedaagd om te kiezen voor de afspraken die ik gemaakt heb of voor wat mijn hart me vertelde in het moment.
Verder lezen Afgesproken?

Mijn onderwijsvisie

“All you need is already inside”

In mijn ideale onderwijs is het uitgangspunt: elke kind is de moeite waard! Onafhankelijk van wat hij heeft geleerd, onafhankelijk voor welke toekomst hij kiest. Elk kind is waardevol zoals hij is.
Wat zou het prachtig zijn als we het onderwijs zo inrichten dat elk individueel kind het allerbeste in zichzelf naar boven laat komen. En dat wij als onderwijzigers het kind faciliteren om dat te doen. Ik vertrouw er op dat elk kind wil leren en zichzelf wil ontwikkelen. Elk kind wil leren lopen, lezen, rekenen. Later wil elk kind zijn talenten gebruiken om ergens ‘goed’ in te worden, of dit nu geschiedenis, zingen, een motor uit elkaar schroeven of andere mensen verzorgen is. Dit gebeurt omdat mensen waardevol willen zijn. Voor onszelf, voor onze omgeving en voor de wereld. Als wij op dit vertrouwen onderwijs gaan baseren zal het er anders uit gaan zien, heel anders.
Verder lezen Mijn onderwijsvisie