Ik leef nu

acd89c66f3771c3d46224be24b52190eWat ik net gedaan heb was spannend, het voelt als de ultieme verwerping van alles waar onze huidige samenleving op gebouwd is. Ik heb namelijk mijn Toekomstsparen rekening bij de Rabobank opgezegd. Ofwel; mijn pensioenpotje vrij gemaakt om nu te gebruiken.

Sparen voor later…daar doe ik al een hele tijd niet meer aan. Ik kan niet sparen want daar hebben we de afgelopen jaren niet genoeg geld voor. Alles wat we ontvangen maken we in afzienbare tijd op aan de basisbehoeften (en een enkele keer een luxe product) in ons leven . Sparen is een vreemd woord geworden in ons leven. Maar ik had nog wel een gesloten rekening waar ik elk jaar een bedrag op stortten…voor later: “als ik stop met werken en geld nodig zal hebben om mijn pensioengat op te vullen”.

Deze laatste zin schreeuwt tekort! Sparen is bijna altijd vanuit een tekort en nooit vanuit het leven in het nu. Je spaart voor ‘later’, voor als je een keer niet genoeg denkt te hebben. Of voor als je een droom wilt verwezenlijken. Of in mijn geval voor als ik de pensioenleeftijd heb bereikt en dan denk niet waardevol genoeg te zijn zodat ik geld nodig zal hebben.

Maar waarom wachten tot je genoeg gespaard hebt om die droom te verwezenlijken…waarom zou je, je afhankelijk maken van of je wel of niet genoeg geld hebt om je droom te realiseren. Waarom begin je niet gewoon nu? En waarom zou je sparen voor later als je het geld eigenlijk nu kan gebruiken om te leven?

Een van de belangrijkste redenen om mijn pensioengeld vrij te maken is omdat het woord pensioen mij helemaal niets meer zegt. Waarom zou ik als ik een bepaalde leeftijd heb bereikt niet meer van waarde willen zijn voor de samenleving. Dat zou betekenen dat ik nu ‘werk’ en straks ooit weer ‘vrij’ ben. Terwijl ik me nu ook al vrij voel en toch heel waardevol ben met de dingen die ik doe. Ik noem dat geen werken, ik noem dat bijdragen. En dat houdt niet ineens op als ik 65 ben. Sterker nog, misschien word ik gedurende mijn leven wel nog waardevoller omdat ik wijzer wordt, meer ervaar en dat kan inzetten om de wereld nog mooier kan maken. En hoe meer waarde ik geef, hoe meer waarde ik zal ontvangen.

Energetisch is het dus ook een belangrijke stap. Alles mag vrij stromen, er wordt niets meer opgepot of achter de hand gehouden, zeker geen geld. Alles wat wij hebben wordt de wereld ingebracht, zodat het ook weer terug kan stromen naar ons. Dat is de overvloed waar wij in geloven. Die is er nu en die zal er over dertig jaar nog steeds zijn.

Ondanks dat ik er van overtuigd ben dat dit de juiste beslissing is, was het ook een spannende keuze. Het voelt als een hele belangrijke keuze die ingaat tegen alles wat mij geleerd is. Zekerheid verwerven door middel van geld. Ik geloof er niet meer in, ik walg er zelfs van dat, dat een waarheid is waar vele mensen dagelijks naar leven. Het maakt de wereld en mensen kapot. Dus ik ben kwetsbaar en krachtig en kies het tegenovergestelde. Ik kies voor nu, hier, leven, voluit! Ik voel de energie stromen, wat een vrijheid, wat een mooie keuze!

Intense harmonie

“Leef met ons mee in harmonie”, is de uitnodiging die wij elke dag opnieuw in de wereld zetten, dat is namelijk wie wij zijn. Een prachtige, uitnodigende, uitdagende, soms pijnlijke werkelijkheid waar wij elk moment voor kiezen. Tijdens de Pop Up Community, in een steeds wisselende groep mensen was het bijzonder mooi en intens om die harmonie steeds weer opnieuw er te laten zijn. Verder lezen Intense harmonie

Als de dood…

Als de dood was ik, alsof mijn leven elke keer zou eindigen als ik een hond tegenkwam. Mijn hele jeugd en vroege volwassenheid heb ik een grote angst voor honden gehad. Zeg maar gerust een enorme overweldigende, op zijn tijd allesbepalende angst voor honden.

Of het nou een oude hond was die twee uur lang onder de tafel lag te slapen, en klein keffertje die als ik een stap vooruit deed zelf twee passen terug deed. Of het nu een speelse vrolijkers was of een chagrijnige met een ochtendhumeur…Het waren honden en dus doodeng.

Hoe ik aan die angst ben gekomen weet ik niet. Nadat ik een keer ben gebeten door een Duitse herder werd de angst wel erger, maar daarvoor was hij er ook al. Hoe ik er vanaf ben gekomen weet ik wel, door naar mijn gevoelens en intuïtie te luisteren.

Hoe meer ik mijzelf leerde kennen en mijn gevoelens en intuïtie wist de plaatsen, hoe meer ik er op durfde te vertrouwen dat ik een situatie goed kon inschatten. Ik merkte dat ik er op kon vertrouwen dat mijn gevoel bij een situatie of persoon altijd klopte. En dat er vooral situatie zijn waarin niets aan de hand is, waarin je dus gewoon kunt vertrouwen op een ander.

Naarmate ik meer en meer vertrouwen kreeg in mijzelf en in de ander kreeg ik ook meer vertrouwen in het leven als geheel. En hoe meer vertrouwen, hoe minder ruimte voor angst. Dus mijn angst om te leven nam af en daarmee ook mijn angst voor de dood.

En daarmee dus ook mijn angst voor honden. Ik kon er meer en meer op vertrouwen dat ik wel kon aanvoelen wat een hond bedoelde als hij blafte, of gromde of sprong of hapte. Ik kwam erachter dat niet alleen ‘enge’ honden dat doen maar ook speelse honden of blije honden.

Naast dat ik beter kon aanvoelen had ik ook veel meer vertrouwen gekregen in mijn eigen handelen. Ik voelde me niet mee overgeleverd aan een situatie, ik had zelf ook invloed, veel meer zelfs dan ik ooit had gedacht. Ik kon rustig blijven (echt rustig zijn, niet rustig doen en ondertussen in mijn hoofd totaal in paniek tegen mijzelf roepen ‘rustig blijven, rustig blijven!!”) en als ik niet rustig kon blijven dan kon ik even weglopen, of om hulp vragen (aangeven wat ik nodig had). Ik kon dus handelen naar wat voor mij goed was…niet meer verlamd over overgeleverd aan de angst. In plaats van weg te rennen of op mijn vaders nek te klimmen in blinde paniek (net zoals die keer in Engeland bij de ontmoeting met een hyperactieve Jack Russell), lukte het me ineens om de situatie met een hond te aanschouwen en te handelen.

De angst verdween misschien wel net zo geleidelijk als dat hij was gekomen. Nog jaren zei ik uit gewoonte dat ik bang was voor honden, terwijl de angst er niet meer was. Sinds een paar jaar is ook dat patroon verdwenen en kan ik honden (en het leven) met vertrouwen tegemoet treden.

Gisteren waren wij bij de ouders van Robbert met onze kleine Doris en er waren vier honden om ons heen. De druktemakers wilde springen, kijken, likken aan ons, en vooral aan dat nieuwe mensje. Doris onderging het allemaal, zonder angst..ze keek tevreden om zich heen, vond er niets engs aan. Natuurlijk niet! ‘Lik maar, spring maar…papa en mama vinden het zo te voelen ook niet eng.’

Fijn om te zien dat Doris een ander pad kan gaan, een waarbij zij plezier kan beleven aan honden. En dat ik daar een voorbeeld in ben.

Ik ben heel trots als moeder omdat ik daar aan bijdraag door mijn eigen angsten echt te hebben opgelost. Dat maakt het pad vrij voor haar om in vertrouwen het leven tegemoet te treden. Wat gun ik dat haar!

Samen slapen, natuurlijk!

13015310_10154192196060159_3994535573793015525_nWat een geluk om elke ochtend met dit uitzicht wakker te worden!

Doris slaapt lekker tussen ons in in het grote bed. Het ontstond vanzelf na de eerste week met haar te hebben geslapen dicht tegen ons aan. Het voelt zo natuurlijk en vanzelfsprekend zo’n klein mensje dat net op de wereld is, heel dichtbij te hebben. Af en toe haar handje kunnen vasthouden en met de voedingen zelf ook niet uit bed hoeven geeft mij veel rust. Het voelt heel fijn en ook natuurlijk om ook ’s nachts zo in verbinding te zijn, echt samen, met elkaar. Dat we als gezin de gehele 24 uur met elkaar doorbrengen en niet afgescheiden worden als we daar zelf geen behoefte aan hebben. In een apart bedje, zelfs op een aparte kamer voelt voor mij zo onlogisch dat ik me er over verwonder hoe dat ooit ontstaan is (wie heeft dat ‘bedacht’?).

De meest gestelde vraag is: ben je niet bang dat je op haar rolt? Nee, daar zijn we niet bang voor, ze ligt vrij hoog tussen onze kussen in, dus daar rol je met je hoofd niet vanaf. Daarbij geloof ik er in dat je echt niet op je kind rolt, haar aanwezigheid is voor ons zo voelbaar dat we niet ‘vergeten’ dat zij er is. Net als dat je ‘onthoud’ dat je partner naast je ligt ’s nachts, zo weet je ook dat je kind er is.

De dag vanuit verbinding beginnen, met z’n allen, wetend dat zij helemaal bij ons hoort en altijd er mag zijn, op elk moment…ja, voorlopig zal dit mijn uitzicht blijven! :)

Zwanger van vertrouwen

Zwangerebuik_36wekenWat komt het nu heerlijk dichtbij!

Ik kijk zo uit naar de bevalling. Wat een prachtige grootse ervaring zal dat worden, zo gestuurd te worden door je lichaam dat precies weet wat te doen! Mijzelf daaraan overgeven en vanuit mijn eigen liefde, kracht en bron handelen en zijn….gaaf!

De voorbereiding op de bevalling bestaat voor mij vooral uit het zelf voelen waar ik in geloof, niet zozeer uit praktische dingen. ‘All you need is already inside’, door daar op te vertrouwen weet ik dat ik alles kan aanboren wat nodig is om de bevalling een fijne ervaring te laten zijn. Hierdoor merk ik ook dat (negatieve) ervaringen van andere niet binnenkomen als zijnde ‘de waarheid’. Ik voel daar niets bij voor mijzelf, want ik heb een andere werkelijkheid, een andere waarheid staat voor mij centraal. Op mijn eigen waarheid ingetuned zijn voelt nu al als een oerkracht :)

Ik doe weinig praktische dingen maar ben vooral bewust van de sfeer en de energie die nodig is om te kunnen genieten van mijn bevalling. Waar haal ik kracht uit? Waardoor kan ik goed ontspannen? Wat helpt me goed bij mijzelf te blijven?

Ik heb heldere antwoorden op die vragen en daardoor ben ik los van hoe het (praktisch) gaat verlopen juist voorbereid op alles, met alles wat ik in me heb en met wie ik ben….en kan ik vol overtuiging en in volledig vertrouwen zeggen: ik heb er zo’n zin in!

Praktische baby-voorpret is begonnen!

image021Nu we geland zijn op ons fijne plekje in Utrecht kan de baby-voorpret (in praktische zin) echt beginnen voor mijn gevoel. In dit huisje gaan we ons kindje over twee maanden welkom heten!

Wij zijn ‘niet zo van de spullen’ (understatement of the year ;)), maar voor een baby is het toch handig om wat dingetje in huis te hebben. Kleertjes bijvoorbeeld, luiers, een wiegje, een draagdoek en zo nog wat dingen die handig zijn om te gebruiken.

Ik heb, veelal zonder het te vragen (wat ik heel erg gaaf vind), veel babyspullen mogen ontvangen. Kleertjes hebben we genoeg voor de eerste periode. Ook zijn het wiegje met matrasje en dekentjes al in huis. Een draagdoek, maxi-cosi en een voedingskussen kregen wij ook al aangeboden. Heel mooi om te zien hoe makkelijk babyspullen van de ene naar de andere baby gaan om er letterlijk en figuurlijk nog een nieuw leven aan de te geven!

Er zijn nog een paar dingen die we nodig hebben voor de bevalling en de periode daarna, wie weet heeft iemand ze over of niet meer nodig en wil ze graag aan ons geven/lenen/verkopen…

Wat we nog zoeken zijn:
-Hydrofiele luiers (80x80cm, omdat we ze ook echt als wasbare luier gaan gebruiken).
– Overbroekjes voor over de hydrofiel luier (wol of PUL).
– Voedingsbeha (Maat M)
– Bevalbad dat we kunnen lenen/huren.

Ik vind het een prettig idee en een uitdaging om zoveel mogelijk van wat we nodig hebben via mijn eigen netwerk te verkrijgen. Mocht jij dus iets over hebben of iemand direct kennen die ons verder kan helpen, laat het me dan weten!

Liefs,

Petra

Nieuwsgierigheid is een onruststoker

IMG_8723
Uit ‘Sterker dan ooit’, het nieuwe boek van Brene Brown.

Nieuwsgierig

Nieuwsgierigheid is voor mij de onbevangen houding om iets te willen weten, leren, onderzoeken of achterhalen. Een belangrijk onderdeel daarvan is  de onbevangenheid, die mis ik juist in het onderwijs compleet. Onbevangen ben je als je ergens vrij in stapt, niet wetend wat je precies te wachten staat, maar wel genoeg lef hebt om er in te stappen en het te uit te proberen of onderzoeken. Zonder een duidelijk gericht eindresultaat, met het vertrouwen dat het proces van zoeken en (misschien ook wel) iets vinden waardevol voor je is en je dus iets leert wat je daarvoor niet wist, kon of kende.

Ik geloof sterk dat elk mens van nature nieuwsgierig is, anders kun je namelijk niet ontwikkelen en leren. Kinderen leren (zichzelf) lopen, fietsen, lezen en schrijven, allemaal vaardigheden die ze eerst niet konden en toen de nieuwsgierigheid groot genoeg was (in de ideale situatie) op onderzoek uit gingen om te ontdekken of ze meer talenten hadden. Nieuwsgierig zijn is dus niet iets wat je mensen kunt aanleren, want het zit er al, het enige wat je kunt doen is het aan wakkeren en vooral het er onbegrensd laten zijn. Als nieuwsgierigheid niet begrenst wordt, groeit het vanzelf, eigenlijk net als alles in de natuur. ;)

Kritisch

Met een kritische houding bedoel ik het durven kijken naar, zien wat er werkelijk is (zonder filter van ego, groepsdruk of een roze bril) en daar naar leven, je daarover durven uitspreken en ervoor gaan staan. Durven kijken naar wat er echt gebeurt, maar zeker ook durven kijken hoe jij je daarbij voelt.  Eerlijk en helder, door verschillende lagen heen, waarachtig en zuiver. Zonder oordeel, zonder eigen mening, zonder belang of ego, gewoon zien wat er is.

Kritiek wordt in onze samenleving beleeft als een hard woord, vanuit het hoofd, met meningen en keiharde feiten en cynische opmerkingen, om de ander onderuit te halen of op zijn nummer te zetten. Dat een kritische houding een negatieve bijsmaak heeft, komt vooral omdat we in een maatschappij leven waarin ‘dingen er niet mogen zijn’. Meestal is dat niet eens de grote boze buitenwereld die je dat verteld, maar ben jij diegene die jezelf verteld dat het niet klopt, niet waar is, dat jij niet in de positie bent om daar iets van te vinden, laat staan dat je, je (afwijkende) gevoel mag uiten naar…je baas, je vriendin, je ouders, je collega’s. Terwijl als datgene wat jij voelt en vind er wel mag zijn, geaccepteerd wordt en niet direct persoonlijk wordt gemaakt, dan is een kritische houding iets zijn waar je van kan leren, waar je juist door kan groeien en je ontwikkelen.

Een kritische houding, het uiten en naleven daarvan is voor mij een levenshouding die je zo zacht en hard kun maken als je zelf wilt. Als je kunt benoemen wat jij ziet, op een eerlijke, zuivere manier dan is dat niet hard, hoewel het soms pijnlijk kan zijn. Dit komt dan niet omdat je iets zegt wat niet waar is, maar omdat je iets zegt wat de moeilijk of niet leuk is om te horen of weten. De consequenties van een kritische levenshouding zijn dan ook aanzienlijk, daarom kiezen veel mensen ervoor om er niet voor te kiezen. Ook in onderwijs.

Analytisch

Als je dan een kritisch houding hebt gevonden, en durft te kijken en te voelen, dan is het nog zaak om ook te achterhalen wat je ziet of voelt. Daar komt het analytisch vermogen om de hoek kijken. Het begrijpen wat je meemaakt, ziet gebeuren, wat dat ene gevoel je wil vertellen of verschillende opties kunnen bedenken om een probleem op te lossen. Het heeft allemaal te maken met het vermogen, de vaardigheid om te analyseren, om uit te pluizen en te doorgronden. De wil en het vermogen om iets te doorgronden, echt het naadje van de kous te willen weten en geen genoegen te nemen met een half antwoord of een ‘volgens mij is dit het wel zo’n beetje’ is de essentie van analyse.

Om te analyseren zul je dus, net als bij een kritische houding, moed moeten tonen. Een kluitje in het riet is niet voldoende, je wilt gewoon echt weten wat er speelt, wat er gaande is of hoe iets is ontstaan. Creatief zijn, van de gebaande (doodlopende) paden af, iets anders bedenken dan de standaard oplossing en ook goed voelen wat wel en niet waarachtig is, zijn belangrijke zaken bij het analyseren van bijvoorbeeld je eigen gedrag. Wat als ik dit eens anders aanpak? Hoe zou ik het dan kunnen aanpakken en welke van die opties voelt voor mij het meest logisch en goed?

Als je analytisch vermogen ontwikkeld kijk je met een andere blik naar de wereld, je kunt met andere ogen naar andere lagen kijk waardoor je meer diepte ziet van zaken, daardoor vergroot je bewustzijn. Je kijkt makkelijker door zaken heen en ziet sneller wat er werkelijk speelt. Het geeft ook zelfvertrouwen en kracht dat je kunt benoemen waarom zaken (voor jou) zo zijn, je weet immers waar je het over hebt, want dat heb je aan een duchtige analyse onderworpen. In combinatie met een kritische houding ben je niet meer omver te blazen: je durft je uit te spreken en je weet waar je het over hebt.

De combinatie van deze drie begrippen is iets wat ik ieder mens gun. Dat je, je vrij voelt om te vragen en onderzoeken en het kunt zeggen als je iets niet begrijpt. Dat je als mens, als student, als professional of als moeder je durft uit te spreken en daar ook nog de juiste woorden voor weet te vinden. Niet  om een ander klein te maken, maar juist om bij te dragen aan een situatie die nog fijner, beter, liefdevoller of opener is dan die eerder was. Dat je zelf echt begrijpt waar je het over hebt, dat je snapt wat er gebeurt en daar in misschien zelfs andere mensen in mee kan nemen om het ook te begrijpen. Niet om hun mening te veranderen, maar om hen te laten zien wat jij ziet, om bewustzijn te vergroten, zodat ze daar van kunnen leren…als ze nieuwsgierig genoeg zijn.

——

When do you stop buying?

Abundance_Quote_-_WorkshopEen bizarre droom, helder en krachtig maakte dat een nieuwe naam voor een project wat al een tijdje in mij leefde zich aandiende.

“When do you stop buying?”

Ik geloof in overvloed, sterker nog, ik weet dat het er is. Overvloed aan liefde die mensen te geven hebben, vaak in de praktijk gebracht door mensen te helpen, naar ze te luisteren, ze te steunen, knuffelen of bevestigen. Ook meer praktisch gezien is er overvloed, aan spullen, heel veel spullen.

Ik had een droom over hoe ik debatteerde met de buurvrouw die naast mijn ouderlijk huis woont, over de overvloed aan babyspullen en dat ik verdedigde dat ik met de overvloedige spullen op marktplaats waarschijnlijk al meer dan 20 babykamers kan inrichten (geen idee waar dat aantal vandaan kwam, het was tenslotte een droom ;)). Toen vroeg ze mij ernstig bezorgd in het Engels: “But when do you start buying things for your baby?”
Dat was het moment om mijn debat-genadeslag toe te brengen en door de zaal te roepen (ineens was er heel veel publiek bij): “The big question is when I STOP buying, when we all stop buying?”

Al wakker wordend realiseerde ik me dat dit de titel is voor mijn persoonlijk project rondom babyspullen, supergaaf! “When do we STOP buying?”

De zwangerschapshormonen hebben gelukkig mijn koopbehoefte niet aangetast, die is nog steeds nul. In tegenstelling tot sommige van mijn zwangere medemoeders die de Prenatal en Hema niet kunnen weerstaan. Bij die laatste winkel hebben ze ook geweldig leuke babyspullen, en toch hoef ik ze niet. Het enige ding dat ik in de ik-krijg-een-baby-en-moet-dus-goed-voorbereid-zijn-wat-betekent-meer-spullen-waan heb gekocht, een voedingsbeha, was na een week al kapot en jeukte aan alle kanten. Sinds die miskoop heb ik weer mijn gewone 5 jaar oude beha’s aan met een verlengstukje (oké, stiekem ook nieuw gekocht), werkt prima en zit veeeeel lekkerder.

De heldere droom in combinatie met mijn visie en gevoel bij de overvloed aan spullen in deze wereld maken dat ik heb besloten om een project op te zetten om alle baby- en moederspullen die wij nodig hebben, via de overvloed in de wereld te verkrijgen.

Dat begint bij mij met helder het verschil voelen tussen wat er echt nodig is en wat leuk is om te hebben. Leuk om te hebben daar doe ik niet meer aan, want ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk om te hebben als ik het niet nodig heb. Bewust zijn dus van het verschil tussen nodig hebben (luiers, handdoeken, wiegje) en al het andere. Wat wij echt nodig vinden mogen we gelukkig zelf bepalen.

De spullen die we echt nodig hebben verzamelen kan op 4 manieren:
– zelf maken. Een tevreden gevoel en zeker ook een duurzaam gevoel maalt zich van mij meester als ik zelf iets maak en er tijd en energie in te steken. Vaak is dit een vervanging van iets kopen, wat sneller is maar minder leuk en het voelt in iedergeval minder duurzaam.
– we krijgen het kado. Ik heb gemerkt dat mensen graag een kadootje willen geven nu ik zwanger ben en zeker als die spruit er is, daar komt het gevoel van iets willen geven/bijdragen/blij maken heel sterk naar boven (gevoel van overvloedigheid). Ik ga ervoor om kadootjes te krijgen die we echt zelf graag willen (duurzaam) en nodig hebben. Dan zijn zowel de gevende als ontvangende partij echt blij met het kado, dat geeft een gevoel van dankbaarheid én overvloed. En ik moedig mensen aan om niets te geven als ze daar geen behoefte aan hebben, dat is dan weer onvoorwaardelijk geven en sluit aan bij het gevoel van overvloed.
– we krijgen spullen van andere mensen omdat ze het zelf niet meer nodig hebben, om later weer door te kunnen geven of terug te kunnen geven.
– we kopen zelf producten die al bestaan en niet voor ons gefabriceerd zijn, tweedehands spullen dus. Het is al duurzaam om spullen een tweede of derde leven te geven, en we zullen dan ook nog zoveel mogelijk letten op duurzame materialen (bijv. wasbare luiers van biologisch katoen).

Ik zie in deze, voor mij nieuwe wereld, dezelfde patronen als in de wereld zonder baby. Zekerheid zoeken in controledrang en doen-doen-doen, schaamte om het op voorhand al niet goed te doen en zeker ook de angst voor tekort in spullen en in zijn (van ‘ben ik wel een goede moeder’ tot ‘hebben we wel echt álles, en nog een beetje extra, voor de baby’). Vertrouwen op dat het allemaal, ja echt allemaal goed komt (of zelfs al is) kan beginnen met vertrouwen op dat wat jij nodig hebt er al is. En magisch genoeg, heb je dan steeds minder nodig, want je weet dat het er is. Die overtuiging en het vredige gevoel dat voor mij bij overvloed hoort wil ik heel graag in de praktijk brengen en met dit persoonlijke project laten zien dat het kan!

Verhalenboekje vol reisavonturen!

IMG_6509Superduperblij met mijn verhalenboekje!

Afgelopen weken heb ik geschreven en herbeleeft…wat was het een ontzettend gaaf avontuur, een magische reis door de natuur en een wereld zoals ik hem graag zie. Spontane, warme ontmoetingen waren overduidelijk de bedoeling en hebben de reis gemaakt tot wat hij was: overweldigend en liefdevol.

Woorden als eenvoud, overvloed, liefde en natuurlijk bezieling zijn niet meer weg te denken uit mijn leven en door deze ervaring nog meer verankerd in mijn wereld. I love it!

Jij kunt er ook van meegenieten, door het boekje te downloaden en lezen. Laat je inspireren door de vrijheid…wie weet laat het je een nieuwe wereld zien. Geniet ervan!

Met een enorme glimlach,
Petra

Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!