Intense harmonie

“Leef met ons mee in harmonie”, is de uitnodiging die wij elke dag opnieuw in de wereld zetten, dat is namelijk wie wij zijn. Een prachtige, uitnodigende, uitdagende, soms pijnlijke werkelijkheid waar wij elk moment voor kiezen. Tijdens de Pop Up Community, in een steeds wisselende groep mensen was het bijzonder mooi en intens om die harmonie steeds weer opnieuw er te laten zijn. Verder lezen Intense harmonie

Go out and do something remarkable…

20131110-144115.jpgOngelofelijk trots ben ik! Trots, trots, trots op Robbert en mijzelf, op ons samen als partners in love, als team, als maatjes.

Ongeveer vier jaar geleden startte Robbert een zoektocht en ontdekkingsreis naar de huidige en nieuwe waarden in onze westerse economie en samenleving. Hij deed dat door rigoureuze keuzes te maken waarvan hij voelde dat die voor hem klopte. Hij moest loskomen van die huidige waarden om de nieuwe waarden waar hij in gelooft te ontdekken en te kunnen ervaren.

Samen op weg in de GEEFeconomie
Een aantal maanden later kwamen wij elkaar tegen en vervolgde wij samen de weg die wij de GEEFeconomie noemen. Fijn waarden zoals overvloed en vertrouwen staan centraal in een GEEFeconomie. Een leven in een GEEFeconomie is een leven in vertrouwen, vol bezieling en liefde, uitgaande van de stroom en de flow.

Als je ervoor kiest om vanuit andere waarden te gaan leven dan die nu in de samenleving gebruikelijk zijn, dan is dat een pad van omarming en afwijzing. Van verkettering en verbinding. Er zijn mensen die niets meer van je willen weten en mensen die alles van je willen weten.

En omdat de waarden waar wij voor gaan nog niet in de samenleving verankerd zijn als waardevol, is het naast vertrouwen ook doorzetten geweest. En naast overvloed ook heel veel eenvoud en genoegen nemen met dat wat er wel is.

Liefdevol teamwork
Wat ben ik trots dat wij samen als team zo zijn blijven geloven en vooral helemaal zijn blijven staan voor dat waarvan wij wisten en nog steeds zeker weten dat het duurzaam en liefdevol is.

Erkenning en bevestiging
Een aantal weken geleden werd ons (Stichting GEEFeconomie) een enorme donatie toegezegd. Naast het geld waarmee we onwijs mooie plannen kunnen realiseren, zijn we geraakt door de erkenning. De bevestiging dat mensen ons pad zien voor wat het is, waardevol. De erkenning van ons als mens, als voorlopers en pioniers op weg naar een mooiere, vooral liefdevollere samenleving. De beloning van ons vertrouwen en de bevestiging van ons geloof dat er geld toe gaat stromen naar dat wat echt waardevol is voor de wereld.

20140415-160039.jpgPop Up Community
Een van de eerste officiële projecten van Stichting GEEFeconomie is de Pop Up Community. Van 27-06 tot en met 10-07 kun je meeleven en ervaren hoe een leven in een GEEFeconomie voelt. Geloof me, dat voelt heerlijk, het is mooi leven als onvoorwaardelijk geven en ontvangen het enige is dat je hoeft te doen! ;)

Je bent van harte welkom om de overvloed te komen ervaren en het leven mee te vieren!

 

(Bij het event vind je meer info)
https://www.facebook.com/events/244985502542066/

Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Gewoon geen huis

Toen ik vanavond de was aan het ophangen was, die ik net bij onze onderbuurman in de wasmachine had gewassen schoot het door mijn hoofd hoe bizar ons leven op dit moment eigenlijk is. Of lijkt, misschien. “Wij hebben gewoon geen huis”, lachte ik tegen Robbert terwijl hij het wasrekje behing met onze schone kleding.

Haha, ‘gewoon geen huis’….dat is een paradox volgens mij. Of je hebt gewoon een huis of je hebt ongewoon geen huis. :)

Leuk om weer even stil te staan bij de afgelopen maanden waarin we uit onze rugzak leefde. Kleding, een tondeuse, een gevulde toilettas, laptops en wat boeken, that’s it. Meer hebben we niet nodig, sterker nog, we hebben eigenlijk nog steeds teveel kleding bij ons.

Sinds maart reisden we van Koudekerk aan de Rijn naar Nijmegen, naar Horst, naar Driebergen, naar Beuningen en tussendoor nog wat vaker Koudekerk aan de Rijn. En o ja, Westerhoven deden we ook nog een weekend aan…en Groesbeek een paar dagen. En we zijn natuurlijk ook nog in Berlijn geweest. Wat hebben we veel meegemaakt en gezien. Alleen al door steeds in huizen van verschillende mensen te zijn.

Soms inwonend bij een goede vriend of vriendin, dan weer een oppashuis met konijn, hond of alarm, dan weer bij mijn schoonouders. Elke keer is het wennen, aanvoelen, settelen, proeven welke sfeer er hangt en daar inschuiven.

Je kunt het vergelijk met fileparkeren. Soms is er een grote plek waar je zelfs zonder stuurbekrachtiging in een keer in past. Een andere keer is het een wat smaller plekje waar je wat vaker moet steken voordat de auto netjes staat. Zo voelt het nomadenbestaan ook voor mij. Soms pas je feilloos in de energie die er is en andersom en sta je drie uur na aankomst al appeltaart te bakken in ‘onze keuken’. En soms kost het een paar dagen voordat ik mijn draai heb gevonden en achter mijn laptop kruip om te werken.

20140725-181140.jpg

Het is zo bijzonder om dit mee te maken, om elke week weer een andere fiets te gebruiken, om om de maand weer uit een nieuwe boekenkast te mogen kiezen, om elke keer weer de lekkerste bakker uit de omgeving te vinden of de route naar de supermarkt te ontdekken. Om de ene dag een hond te hebben, de volgende dag een ligbad en een weekend later een tuin met vijver of een onderbuurman waar je een wasmachine mee deelt.

Wat een heerlijk alledaags avontuur!

PS. Met een vaste werkplek in het vooruitzicht, wordt het nu wel tijd voor een eigen plekje, in omgeving Nijmegen. Mocht jij een leuk (tijdelijk of oppas) huurhuis weten, wil je het mij dan laten weten?

————
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier (website van Woordstroom) mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daarin 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.

Geven zonder grenzen

Ook tijdens onze reis voelen wij ons verbonden met mensen om ons heen. Geven en ontvangen van datgene wat goed voelt staat centraal. In deze blog deel ik een paar prachtige voorbeelden van onvoorwaardelijk geven.

Toen we vielen met de motorbike in Luang Namtha en de motor niet meer wilde starten moesten we een paar kilometer terug lopen naar de stad. Robbert bloedde flink aan zijn knie en zijn elleboog, maar we hadden onze EHBOkit niet bij ons. Gelukkig stopte er een echtpaar die ons voorzag van ontsmettingsvloeistof en gaasjes. Ook boden zij aan om één van ons naar de stad te brengen zodat de motor opgehaald kon worden. En als je bij dit voorval denkt dat dit toch heel normaal is en dus niets met ‘onvoorwaardelijke geven’ van doen heeft, moet je eerst weten hoeveel mensen ons voorbij zijn gereden.

In Vientiane gaven we twee straatkinderen croissants en een banaan, om even in verbinding te zijn en hen te laten ervaren dat er mensen om hen geven.

Verder lezen Geven zonder grenzen

In welke wereld leef jij?

Er waren eens…twee werelden. De wereld van Overvloed en de wereld van Tekort.

De wereld van Tekort is een ingewikkelde wereld, waar het vaak donker is, soms grijs en af en toe licht. De mensen in de wereld van Tekort denken en voelen zich te kort gedaan, door het leven, door hun ouders, door vrienden, door hun baas. Er is in de wereld van Tekort nooit genoeg; de ander heeft altijd iets wat jij zou moeten hebben, de ander neemt iets waar jij alleen recht op hebt, je bent niet goed genoeg om iets essentieels in de wereld te zetten, je bent te dik, je bent niet slim genoeg of juist te slim, je wil datgene dat je denkt niet te kunnen krijgen en als je het hebt dan is er al weer iets beters.

Verder lezen In welke wereld leef jij?