Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Kies Jouw Toekomst!

Het afgelopen jaar hebben we gebouwd aan ons nieuwe initiatief Eigenwhys, dat nu stevig in de wereld staat. Mijn focus was helemaal bij het bouwen (en soms ook breken) aan datgene wat voor mij voelt als levenswerk. Los van doelgroep, van vorm, van geld verdienen, van tijd, zijn wij aan het werk geweest om te voelen wat Eigenwhys is en wat we willen betekenen voor de wereld.

Nu weten we dat…en spontaan ontstaat er weer ruimte voor jongeren en onderwijs. Twee groepen die me heel na aan het hart liggen. Omdat Eigenwhys niet gaat over vorm maar over voelen kan ik nu vanuit Eigenwhys ook onderwijs en de wereld van jongeren weer mooier maken! Dus heb ik Kies Jouw Toekomst! in het leven geroepen. Kies Jouw Toekomst! is een online opleiding voor jongeren tussen de 16 en 24 jaar.


OO_KiesJouwToekomstKies Jouw Toekomst!

De achtdaagse online opleiding ‘Kies Jouw Toekomst!’ is voor jongeren tussen de 16 en 24 jaar. In een kleine groep (maximaal 6 jongeren) gaan we (in een veilige gesloten Facebookgroep) op weg naar datgene waar de jongeren blij van worden. Hoe willen zij hun toekomst inrichten en welke stappen zijn er voor nodig om daar te komen. In een veilige omgeving worden de jongeren uitgenodigd en uitgedaagd om de keuzes te maken die bij hen passen. We sluiten de online opleiding af met een ontmoetingsdag in Nijmegen.

Van zaterdag 11 t/m 18 oktober of van zaterdag 18 t/m 25 oktober kunnen jongeren mee doen aan ‘Kies Jouw Toekomst!’. Op zondag 26 oktober sluiten we beide edities af met een ontmoeting in Nijmegen.

Meer informatie en aanmelden kan via de website van Eigenwhys!

Ik heb er heel veel zin om jongeren te laten voelen dat zij waardevol zijn. Ik kijk er naar uit om deze mooie groep mensen te laten kiezen voor hun potentieel. Want ik geloof er in dat dit hun wereld en onze wereld een fijnere plek maakt om te zijn.

Mijn ziel en zaligheid

10247412_10152395197383185_5323068496637883791_nMijn werkelijke verhaal begint toen ik 13 jaar was. Tijdens een heerlijke jeugd werd mijn moeder ziek en overleed een jaar na de diagnose darmkanker. Dat was heftig en tegelijkertijd niet ontwrichtend. Mijn vader is een sterke man, een doener met een groot hart die mij en mijn twee zussen alles gaf wat hij kon, zonder ons te verwennen. In de aanloop naar het sterven van mijn moeder was er veel openheid, er was ruimte voor onze emoties en dat voelde als een goede voorbereiding op wat ging komen, een leven met z’n vieren in plaats van met z’n vijven.

Toen mijn moeder er niet meer was voelde ik de kracht om met z’n vieren ‘ervoor te gaan’, om ons leven op te pakken en vorm te geven. Er was een liefdevolle, creërende kracht waar wij in zaten.

En half jaar nadat mijn moeder was overleden kreeg mijn vader kanker…De creërende kracht werd aan de wilgen gehangen en we ging met z’n allen wederom in de overlevingsmodus. ‘Hij kon niet doodgaan’ was de gedachte die mij op de been hield en die door de omgeving werd gevoed, doodgaan was geen optie. Na maanden van behandelen, ging mijn vader NIET dood, hij bleef leven, hij werd weer gezond!

Ik realiseerde mij een paar jaar later dat deze twee jaar in mijn leven mijn kijk op mijn leven drastisch veranderd hadden. Mijn vertrouwen in het leven was compleet weg, het voelde als een trauma. Als een enorme klap in mijn gezicht, alsof het leven me uitlachte en in mijn gezicht had geschreeuwd: “Denk je nou echt dat jij mag creëren wanneer jij dat wil? Ik bepaal dat, en het is voor jou niet weggelegd om te dromen over de toekomst of te vertrouwen op wat er gaat komen”.

Ik leefde op een bepaalde manier heel erg in het nu, alleen niet vanuit vertrouwen, maar vanuit angst. Ik moet nu leven, want morgen kan het afgelopen zijn. Geen dromen, geen echte grootse visie, want waarschijnlijk tart ik daarmee juist het lot. Vele angsten maakte zich van mij meester, met als onderliggende angst altijd de angst voor de dood.

Na een depressie en een burn-out toen ik begin twintig was ging er een deur open, de deur naar zelfontwikkeling. Ik leerde dat ik zeer gevoelig en hoog bewust was, ik stond als het ware heel wakker in de wereld. Ik ging pijn niet uit de weg, maar er juist doorheen. Familie en gezinspatronen werden duidelijk zichtbaar…veelal patronen waar ik niets meer mee kon. Ik had sterk de behoefte om mijn eigen leven vorm te geven, zoals dat voor mij goed voelde! Daarvoor moest ik door de pijn en de trauma’s heen, ik moest de angst in de ogen kijken (die wil ook alleen maar gezien worden) en nadat ik dat allemaal had gezien, zag ik vertrouwen. Zag ik dat ik het in me heb om ongelofelijk te vertrouwen op het leven. Voelde ik dat ik zoveel te geven heb, dat ik een vat vol liefde ben. Ik kon accepteren dat ik helemaal volmaakt ben, net als ieder ander mens. Er hoeft niets in gestopt, alles mag er juist vol overtuiging en vertrouwen uitstromen.

Nadat ik mijzelf had opgeruimd (als een doucheputje, daar moet je ook de zooi zien en aanpakken voordat het schoon is ;)) merkte ik dat het leven veel moois voor mij in petto heeft. Ik vertrouw daar iedere dag op, leef daardoor constant in het nu, omdat het zonde is om niet van elk moment dat je gegeven wordt te genieten! De angst voor de dood is aangekeken en opgeruimd, de bevrijding die ik daardoor voel is enorm. Ik lach nu terug naar het leven en roep blij: ” Er kan mij niks gebeuren, want mijn ziel is liefde, en dat is voor eeuwig!”

Schaam je!

Een oproep in een blog om ons als Nederlander te gaan schamen voor een optreden van onze regering. Of een wijzende vinger voor een tweet die je stuurt die een ander ‘ondoordacht’ vindt. Of kiezen om je ava niet op zwart te zetten en je dan ‘in een hoekje moeten gaan zitten schamen’ voor je belachelijke gedrag.

Soms wordt het duidelijk uitgesproken, andere momenten voel je dat een ander vindt dat je je moet schamen, of dat hij zich zou schamen in eenzelfde situatie als waar jij in zit. Maar een oproep tot schaamte, of een beschuldiging die tot schaamte leidt, maak je daarmee een ander bewust van zijn gedrag?

Iedereen doet wel eens iets onhandigs, of verkeerd in de ogen van zichzelf of een ander. Daar zijn wij mens voor en een samenleving. Daar kun je van leren, van groeien. Dat groeien kan alleen als je niet in een hoekje gaat zit en je schamen, dan maak je je juist klein en zit je te verpieteren in plaats van dat je groeit. Daarbij is het een heel onprettig gevoel en leidt schaamte nooit tot meer verbinding.

schaamte-Mateusz-Wichary

Als je je schaamt en terugtrekt en jezelf klein maakt om maar niet gezien te worden steek je daar veel energie in. Je gedachten gaan mogelijk met je op de loop. De energie die eigenlijk nodig is, die van bewustwording, die gaat op aan schuld en schaamte en sorry zeggen. Vanuit het gevoel van schaamte blijft het bij een handeling die verkeerd wordt beoordeeld, zeg je dat je dat nooit meer zult doen, of je gaat helemaal uit verbinding omdat de schaamte te groot is. Hierdoor ontstaat er geen groter plaatje, geen groter bewust zijn over je gedrag of jouw keuze. Het blijft een op zichzelf staand feit: ik doe dit -> het pakt verkeerd uit/het wordt veroordeeld -> ik schaam me. En daar stopt het.

Om de wereld weer mooier te maken en leefbaarder is bewustzijn nodig. Bewustzijn over ons handelen, de gevolgen en consequenties daarvan en de verantwoordelijkheid nemen voor de keuzes die we maken. Ook al vind een ander dat beschamend of wil hij of zij een schuld op ons leggen, als je een doordachte keuze maakt is het makkelijker om voor je keuze blijven staan.

20140727-202936.jpg

Deze wereld heeft meer mensen nodig die voor de andere kant van schaamte durven te kiezen, die durven te gaan staan voor de keuzes die zij maken, daar in vol bewustzijn voor kiezen en er naar handelen. Ik kies hiervoor. Dan wordt het een ander rijtje: ik doe dit -> een ander vind het verkeerd/beschamend -> ik kijk naar mijn handelen (reflectie) -> ik blijf staan voor de keuze die ik maakte of ik geef vanuit kwetsbaarheid toe dat de uitwerking niet gewenst was -> ik reflecteer op mijn handelen en kies een volgende keer voor hetzelfde of iets anders.

Door voor bewustwording en verantwoordelijkheid te kiezen in plaats van voor schaamte ontstaat er een reflectieproces, een leermoment, een uitdaging om te blijven staan voor wie jij bent en wat jij doet. Daar hoef je je nooit voor te schamen!

Liefde maakt blind

Liefde maakt blind. Wie kent hem niet, die cliché uitspraak als je beste vriendin een nieuw vriendje heeft en je haar niet meer herkent. Of als je vader een nieuwe vriendin heeft en ineens dingen doet waarvan hij altijd gezegd heeft er niets aan te vinden. Heeft de liefde hen te pakken?

100purelove
Hoe vaak heb ik die uitspraak niet gehoord. Ook ik trapte er vaak in. In van die liefde maakt blind-acties. Van die variërend van niet toffe tot rot-lekker-op acties van de ander, waarvan de uitkomst dan toch was dat hij niet hoefde op te rotten. Want tja….liefde maakt blind. Dus het viel achteraf wel mee, en hij heeft toch gezegd dat het hem speet, hij heeft datzelfde daarna nooit meer gedaan. Hij zegt dat als ik echt van hem hou, dat ik hem dan kan accepteren…zijn gedrag kan slikken bedoelde hij dan. Maar ja, ik wist toen nog niet dat er een verschil was tussen liefde en Liefde! ;)

Sinds ik kennis heb gemaakt met echte, onvoorwaardelijke liefde, weet ik dat liefde alles behalve blind is. Liefde is de meest scherpe bril die je op kan hebben. Liefde is eerder een haviksoog dan een blinde kwartel. Liefde is je eerste, tweede en derde oog bij elkaar.

Want onvoorwaardelijk, ware, echte, zuivere liefde (hiernaar te benoemen als liefde) zet al je zintuigen op scherp! Je weet meer, je voelt alles, je ziet, je ruikt, je proef en je herkent liefde direct. Liefde laat je zien wie jij bent en wie de ander is, loepzuiver zie je de mens, niet het gedrag of zijn voorkeuren. Als je liefde kent en bent wordt je nooit meer verblind door de zogenaamde pseudo-liefde. Dan zal je nooit meer in de maling genomen worden, je laat je nooit meer met een kluitje in het riet sturen, je keurt nooit meer iets goed als dat stemmetje in je achterhoofd zegt ‘dit klopt niet’.

20140725-185413.jpg

Liefde verteld je precies wat wel en niet klopt, wat waar is en wat niet. Hoe hard je ook je best doet om naïef te zijn en dingen te geloven dat je ego (of dat van een ander) je verteld, je kunt het niet meer geloven. Liefde voelt dat het niet waar is. En soms is de liefde wat traag en kun je pas achteraf horen wat hij al die tijd al wilde vertellen. Maar als jij bereidt bent om goed te luisteren, dan laat liefde je altijd weten of je met hem te maken hebt of met zijn pseudo-wannabee-best-friend.

Als je liefde kent en bent, stap je niet meer in een relatie alleen maar omdat het fijner is dan alleen zijn, of omdat het toch tijd wordt, of omdat je misschien anders wel alleen over blijft. Of misschien wel omdat hij je iets kan geven dat je jezelf niet denkt te kunnen geven. De liefde zuigt je op, is overweldigend, is allesomvattend en alleszeggend…en alles behalve blind.
——–
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daar in 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.Ook het vinden van ware liefde was daar een onderdeel van.

Onze waarheid

Er zit een soort legpuzzel in mijn hoofd op dit moment. Zo’n ouderwetse legpuzzel van behoorlijk wat stukjes. Ik leg hem langzaamaan in elkaar, steeds vind ik weer een stukje en leg dat daar waar het hoort. Ik weet niet waar die puzzel ineens vandaan kwam, maar als hij klaar is vormen de stukjes samen een mooi, waarheidsgetrouw, beeld.

Verder lezen Onze waarheid

Afstand tot het normale

“Pas wel op dat de afstand tot de maatschappij niet te groot wordt” en “Je moet wel in discussie gaan om anderen te laten weten waar je staat” zijn adviezen die ik op mijn pad tegenkwam.

Dit soort opmerkingen zetten me als vanzelf aan het denken, omdat ze bij mij niet resoneren. Ik ben blij dat er mensen zijn die dit soort dingen tegen me zeggen, want dan kan ik er over nadenken wat de woorden betekenen en welk gevoel ik er bij krijg. Afstand tot de maatschappij; wat betekent dat voor diegene die mij er (vanuit liefde) voor waarschuwt en wat betekent het voor mij?

Verder lezen Afstand tot het normale

Feestje

Mijn ‘why’ is mensen uitnodigen om in beweging te komen richting hun hart. Zo communiceer ik ook over wat ik doe: ik heb een immer uitgestoken hand om de wereld samen mooier te maken. Ik doe het al en jij bent ook van harte welkom. Dat gaat niet op een bepaalde manier, maar juist op de manier die bij eenieder past. Want wat ‘mooier’ is, dat snappen we allemaal. Duurzamer, liefdevoller, fijner, veel lachen, vrijheid voelen, geen oordelen, je hart laten spreken en vandaar uit doen en zijn. Dat ik er op vertrouw dat iedereen hetzelfde gevoel heeft bij mooier komt omdat ik weet dat de kern van ieder mens ‘liefde’ is.
Verder lezen Feestje

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Ik stond van de week even te praten met mijn oom, over de colum over Week of My life en de blogs die ik schrijf (zoals deze ;)). Hij biechtte op dat hij mijn blogs/projecten zweverig vond. En vanuit een soort verdediging vermelde hij daar ook bij dat hij gewoon graag zegt wat hij vindt. Zoals hij ‘zweverig’ uitsprak was dat geen compliment maar een duidelijke aanduiding dat hij daar niets mee kon.

Verder lezen Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

Volgens het spoorboekje

Vorige week stond ik op een klein stationnetje, nadat de intercity van Den Bosch naar Nijmegen stil was gevallen. Eerder al was de intercity op station Oss gereset (hoe doe je dat, een locomotief reseten?). Tot station Ravenstein hield hij het uit en toen gaf hij er definitief de brui aan. Misschien vanwege het heerlijke weer, want aan bladeren op het spoor of bevroren wissels kan het niet hebben gelegen. Gelukkig prima weer om de kapotte trein te verlaten en in de zon te wachten op de volgende trein.

Verder lezen Volgens het spoorboekje