Overgave aan mijn geloof

0f201db0b23e71983c68afe9939a64e7Vrijdag vertrek ik. Richting Eindhoven, België, Frankrijk, Spanje…prachtige plekken zullen op mijn weg komen. Mooie mensen zal ik ontmoeten, liefde en vertrouwen zal ik geven. Lopen en liftend, Hitch&Hike…Avontuur en rust. Geloof en overgave. Mijn wereldbeeld en mensbeeld bevestigend. De wereld is mooi en daar draag ik aan bij. Door Liefde te leven, waar ik ook ben, met wie ik ook ben, altijd met mijzelf.

Drijfveer is vertrouwen op het hogere, het goddelijke helemaal kunnen ervaren, in mijn eentje. En het vertrouwen en ervaren van overvloed aan liefde ook hier op aarde bij mensen. Ik heb het al mogen ervaren en het is nu tijd om dat duurzaam te omarmen, in te lijven, te bekrachtigen. Midden in de wereld.

De laatste weken, maanden, jaren…mensen die bang zijn, die blijven trekken om mij te behoeden…Voor de liefde en het vertrouwen….en tot nu toe gaf ik ze ook steeds een heel klein eindje touw waar ze nog aan konden trekken. Dat mag ik nu loslaten. Het is tijd om te gaan staan in vrijheid!

quote freedomOvergave aan mijn geloof. Dat mensen te vertrouwen zijn, dat ik kwetsbaar en afhankelijk mag zijn van anderen, dat ik mijn behoefte onvoorwaardelijk mag volgen en daar de consequenties van mag dragen. Dat ik open en raakbaar ben voor liefde en leven. Dat ik mijzelf niet hoef in te laten met ego’s, macht, ongelijkwaardigheid, negativiteit, onzekerheid. Dat ik mag constateren dat het er is, en er verder helemaal niets mee hoef. Dat ik mijn leven mag leiden zoals ik dat graag wil, omdat ik weet dat ik gedragen wordt door het goddelijke, het hogere, het zuivere, het helende als ik voor liefde kies.

Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Mijn ziel en zaligheid

10247412_10152395197383185_5323068496637883791_nMijn werkelijke verhaal begint toen ik 13 jaar was. Tijdens een heerlijke jeugd werd mijn moeder ziek en overleed een jaar na de diagnose darmkanker. Dat was heftig en tegelijkertijd niet ontwrichtend. Mijn vader is een sterke man, een doener met een groot hart die mij en mijn twee zussen alles gaf wat hij kon, zonder ons te verwennen. In de aanloop naar het sterven van mijn moeder was er veel openheid, er was ruimte voor onze emoties en dat voelde als een goede voorbereiding op wat ging komen, een leven met z’n vieren in plaats van met z’n vijven.

Toen mijn moeder er niet meer was voelde ik de kracht om met z’n vieren ‘ervoor te gaan’, om ons leven op te pakken en vorm te geven. Er was een liefdevolle, creërende kracht waar wij in zaten.

En half jaar nadat mijn moeder was overleden kreeg mijn vader kanker…De creërende kracht werd aan de wilgen gehangen en we ging met z’n allen wederom in de overlevingsmodus. ‘Hij kon niet doodgaan’ was de gedachte die mij op de been hield en die door de omgeving werd gevoed, doodgaan was geen optie. Na maanden van behandelen, ging mijn vader NIET dood, hij bleef leven, hij werd weer gezond!

Ik realiseerde mij een paar jaar later dat deze twee jaar in mijn leven mijn kijk op mijn leven drastisch veranderd hadden. Mijn vertrouwen in het leven was compleet weg, het voelde als een trauma. Als een enorme klap in mijn gezicht, alsof het leven me uitlachte en in mijn gezicht had geschreeuwd: “Denk je nou echt dat jij mag creëren wanneer jij dat wil? Ik bepaal dat, en het is voor jou niet weggelegd om te dromen over de toekomst of te vertrouwen op wat er gaat komen”.

Ik leefde op een bepaalde manier heel erg in het nu, alleen niet vanuit vertrouwen, maar vanuit angst. Ik moet nu leven, want morgen kan het afgelopen zijn. Geen dromen, geen echte grootse visie, want waarschijnlijk tart ik daarmee juist het lot. Vele angsten maakte zich van mij meester, met als onderliggende angst altijd de angst voor de dood.

Na een depressie en een burn-out toen ik begin twintig was ging er een deur open, de deur naar zelfontwikkeling. Ik leerde dat ik zeer gevoelig en hoog bewust was, ik stond als het ware heel wakker in de wereld. Ik ging pijn niet uit de weg, maar er juist doorheen. Familie en gezinspatronen werden duidelijk zichtbaar…veelal patronen waar ik niets meer mee kon. Ik had sterk de behoefte om mijn eigen leven vorm te geven, zoals dat voor mij goed voelde! Daarvoor moest ik door de pijn en de trauma’s heen, ik moest de angst in de ogen kijken (die wil ook alleen maar gezien worden) en nadat ik dat allemaal had gezien, zag ik vertrouwen. Zag ik dat ik het in me heb om ongelofelijk te vertrouwen op het leven. Voelde ik dat ik zoveel te geven heb, dat ik een vat vol liefde ben. Ik kon accepteren dat ik helemaal volmaakt ben, net als ieder ander mens. Er hoeft niets in gestopt, alles mag er juist vol overtuiging en vertrouwen uitstromen.

Nadat ik mijzelf had opgeruimd (als een doucheputje, daar moet je ook de zooi zien en aanpakken voordat het schoon is ;)) merkte ik dat het leven veel moois voor mij in petto heeft. Ik vertrouw daar iedere dag op, leef daardoor constant in het nu, omdat het zonde is om niet van elk moment dat je gegeven wordt te genieten! De angst voor de dood is aangekeken en opgeruimd, de bevrijding die ik daardoor voel is enorm. Ik lach nu terug naar het leven en roep blij: ” Er kan mij niks gebeuren, want mijn ziel is liefde, en dat is voor eeuwig!”

Gewoon geen huis

Toen ik vanavond de was aan het ophangen was, die ik net bij onze onderbuurman in de wasmachine had gewassen schoot het door mijn hoofd hoe bizar ons leven op dit moment eigenlijk is. Of lijkt, misschien. “Wij hebben gewoon geen huis”, lachte ik tegen Robbert terwijl hij het wasrekje behing met onze schone kleding.

Haha, ‘gewoon geen huis’….dat is een paradox volgens mij. Of je hebt gewoon een huis of je hebt ongewoon geen huis. :)

Leuk om weer even stil te staan bij de afgelopen maanden waarin we uit onze rugzak leefde. Kleding, een tondeuse, een gevulde toilettas, laptops en wat boeken, that’s it. Meer hebben we niet nodig, sterker nog, we hebben eigenlijk nog steeds teveel kleding bij ons.

Sinds maart reisden we van Koudekerk aan de Rijn naar Nijmegen, naar Horst, naar Driebergen, naar Beuningen en tussendoor nog wat vaker Koudekerk aan de Rijn. En o ja, Westerhoven deden we ook nog een weekend aan…en Groesbeek een paar dagen. En we zijn natuurlijk ook nog in Berlijn geweest. Wat hebben we veel meegemaakt en gezien. Alleen al door steeds in huizen van verschillende mensen te zijn.

Soms inwonend bij een goede vriend of vriendin, dan weer een oppashuis met konijn, hond of alarm, dan weer bij mijn schoonouders. Elke keer is het wennen, aanvoelen, settelen, proeven welke sfeer er hangt en daar inschuiven.

Je kunt het vergelijk met fileparkeren. Soms is er een grote plek waar je zelfs zonder stuurbekrachtiging in een keer in past. Een andere keer is het een wat smaller plekje waar je wat vaker moet steken voordat de auto netjes staat. Zo voelt het nomadenbestaan ook voor mij. Soms pas je feilloos in de energie die er is en andersom en sta je drie uur na aankomst al appeltaart te bakken in ‘onze keuken’. En soms kost het een paar dagen voordat ik mijn draai heb gevonden en achter mijn laptop kruip om te werken.

20140725-181140.jpg

Het is zo bijzonder om dit mee te maken, om elke week weer een andere fiets te gebruiken, om om de maand weer uit een nieuwe boekenkast te mogen kiezen, om elke keer weer de lekkerste bakker uit de omgeving te vinden of de route naar de supermarkt te ontdekken. Om de ene dag een hond te hebben, de volgende dag een ligbad en een weekend later een tuin met vijver of een onderbuurman waar je een wasmachine mee deelt.

Wat een heerlijk alledaags avontuur!

PS. Met een vaste werkplek in het vooruitzicht, wordt het nu wel tijd voor een eigen plekje, in omgeving Nijmegen. Mocht jij een leuk (tijdelijk of oppas) huurhuis weten, wil je het mij dan laten weten?

————
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier (website van Woordstroom) mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daarin 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.

Onze waarheid

Er zit een soort legpuzzel in mijn hoofd op dit moment. Zo’n ouderwetse legpuzzel van behoorlijk wat stukjes. Ik leg hem langzaamaan in elkaar, steeds vind ik weer een stukje en leg dat daar waar het hoort. Ik weet niet waar die puzzel ineens vandaan kwam, maar als hij klaar is vormen de stukjes samen een mooi, waarheidsgetrouw, beeld.

Verder lezen Onze waarheid

Mens, durf te leven

Wende Snijders – Mens, durf te leven

Je leeft maar heel kort,
Maar een enkele keer.
En als je straks anders wilt kun je niet meer.
Mens, durf te leven.

Vraag niet elke dag,
van je korte bestaan.
Hoe hebben m’n pa of mijn grootpa heeftt gedaan.
Hoe doet ’t m’n neef of hoe doet ’t m’n vriend.
En wie weet hoe of dat dan de buurman weer vindt.
En wat heeft het fatsoen voor geschreven.
Mens, durf te leven.

Verder lezen Mens, durf te leven

Same same but different

Wat een gave reisdag was het vandaag! Vanuit Nijmegen in een straal van 2 kilometer van ons huis.

Sinds twee weken zijn we terug zijn van onze reis naar Zuid-Oost Azië. Veel mensen hebben ons aangeraden om de reisvibe nog zo lang mogelijk vast te houden. En ja, dat was ook mijn grote wens…nog lang kunnen kiezen voor datgene dat we op reis deden: meestromen met datgene wat perfect voelde voor geluk.

Verder lezen Same same but different

Op leven en dood

“Zou jij je leven op dezelfde manier inrichten als je weet dat je nog maar een jaar te leven hebt?” Die vraag hoor ik af en toe voorbij komen. En werd de afgelopen maanden veel actueler door het overlijden van een goede vriend en door de slechte berichten die we uit Nederland ontvingen tijdens onze reis. Mijn eigen antwoord op de vraag werd glashelder.

Zou ik doen wat ik nu doe als ik weet dat mij nog maar een beperkte tijd gegeven is hier op aarde? Zou ik op dezelfde manier met mensen om gaan, als ik (of zij) er binnenkort niet meer zou zijn? Zou ik mijn tijd anders indelen of dezelfde keuzes blijven maken?

Verder lezen Op leven en dood

Feestje

Mijn ‘why’ is mensen uitnodigen om in beweging te komen richting hun hart. Zo communiceer ik ook over wat ik doe: ik heb een immer uitgestoken hand om de wereld samen mooier te maken. Ik doe het al en jij bent ook van harte welkom. Dat gaat niet op een bepaalde manier, maar juist op de manier die bij eenieder past. Want wat ‘mooier’ is, dat snappen we allemaal. Duurzamer, liefdevoller, fijner, veel lachen, vrijheid voelen, geen oordelen, je hart laten spreken en vandaar uit doen en zijn. Dat ik er op vertrouw dat iedereen hetzelfde gevoel heeft bij mooier komt omdat ik weet dat de kern van ieder mens ‘liefde’ is.
Verder lezen Feestje

Leven in 2013

“Wat waren voor jou de vijf mooiste momenten van 2013?”, vroeg Robbert mij vanochtend tijdens het ontbijt.

“Dat Otto geboren werd”, zei ik meteen, terwijl de tranen in mijn ogen sprongen. En daarna bleef het even stil…niet omdat ik aan het nadenken was over die andere vier mooie momenten, maar omdat er geen enkel ander moment op kwam. Het verraste ons, dat de geboorte van mijn neefje zo prominent op de eerste plek staat.

Verder lezen Leven in 2013