Intense harmonie

“Leef met ons mee in harmonie”, is de uitnodiging die wij elke dag opnieuw in de wereld zetten, dat is namelijk wie wij zijn. Een prachtige, uitnodigende, uitdagende, soms pijnlijke werkelijkheid waar wij elk moment voor kiezen. Tijdens de Pop Up Community, in een steeds wisselende groep mensen was het bijzonder mooi en intens om die harmonie steeds weer opnieuw er te laten zijn. Verder lezen Intense harmonie

Als de dood…

Als de dood was ik, alsof mijn leven elke keer zou eindigen als ik een hond tegenkwam. Mijn hele jeugd en vroege volwassenheid heb ik een grote angst voor honden gehad. Zeg maar gerust een enorme overweldigende, op zijn tijd allesbepalende angst voor honden.

Of het nou een oude hond was die twee uur lang onder de tafel lag te slapen, en klein keffertje die als ik een stap vooruit deed zelf twee passen terug deed. Of het nu een speelse vrolijkers was of een chagrijnige met een ochtendhumeur…Het waren honden en dus doodeng.

Hoe ik aan die angst ben gekomen weet ik niet. Nadat ik een keer ben gebeten door een Duitse herder werd de angst wel erger, maar daarvoor was hij er ook al. Hoe ik er vanaf ben gekomen weet ik wel, door naar mijn gevoelens en intuïtie te luisteren.

Hoe meer ik mijzelf leerde kennen en mijn gevoelens en intuïtie wist de plaatsen, hoe meer ik er op durfde te vertrouwen dat ik een situatie goed kon inschatten. Ik merkte dat ik er op kon vertrouwen dat mijn gevoel bij een situatie of persoon altijd klopte. En dat er vooral situatie zijn waarin niets aan de hand is, waarin je dus gewoon kunt vertrouwen op een ander.

Naarmate ik meer en meer vertrouwen kreeg in mijzelf en in de ander kreeg ik ook meer vertrouwen in het leven als geheel. En hoe meer vertrouwen, hoe minder ruimte voor angst. Dus mijn angst om te leven nam af en daarmee ook mijn angst voor de dood.

En daarmee dus ook mijn angst voor honden. Ik kon er meer en meer op vertrouwen dat ik wel kon aanvoelen wat een hond bedoelde als hij blafte, of gromde of sprong of hapte. Ik kwam erachter dat niet alleen ‘enge’ honden dat doen maar ook speelse honden of blije honden.

Naast dat ik beter kon aanvoelen had ik ook veel meer vertrouwen gekregen in mijn eigen handelen. Ik voelde me niet mee overgeleverd aan een situatie, ik had zelf ook invloed, veel meer zelfs dan ik ooit had gedacht. Ik kon rustig blijven (echt rustig zijn, niet rustig doen en ondertussen in mijn hoofd totaal in paniek tegen mijzelf roepen ‘rustig blijven, rustig blijven!!”) en als ik niet rustig kon blijven dan kon ik even weglopen, of om hulp vragen (aangeven wat ik nodig had). Ik kon dus handelen naar wat voor mij goed was…niet meer verlamd over overgeleverd aan de angst. In plaats van weg te rennen of op mijn vaders nek te klimmen in blinde paniek (net zoals die keer in Engeland bij de ontmoeting met een hyperactieve Jack Russell), lukte het me ineens om de situatie met een hond te aanschouwen en te handelen.

De angst verdween misschien wel net zo geleidelijk als dat hij was gekomen. Nog jaren zei ik uit gewoonte dat ik bang was voor honden, terwijl de angst er niet meer was. Sinds een paar jaar is ook dat patroon verdwenen en kan ik honden (en het leven) met vertrouwen tegemoet treden.

Gisteren waren wij bij de ouders van Robbert met onze kleine Doris en er waren vier honden om ons heen. De druktemakers wilde springen, kijken, likken aan ons, en vooral aan dat nieuwe mensje. Doris onderging het allemaal, zonder angst..ze keek tevreden om zich heen, vond er niets engs aan. Natuurlijk niet! ‘Lik maar, spring maar…papa en mama vinden het zo te voelen ook niet eng.’

Fijn om te zien dat Doris een ander pad kan gaan, een waarbij zij plezier kan beleven aan honden. En dat ik daar een voorbeeld in ben.

Ik ben heel trots als moeder omdat ik daar aan bijdraag door mijn eigen angsten echt te hebben opgelost. Dat maakt het pad vrij voor haar om in vertrouwen het leven tegemoet te treden. Wat gun ik dat haar!

Geboortekaarsjes voor Doris

In voorbereiding op de komst van ons kindje hadden wij behoefte aan nieuwe, eigen rituelen, iets met symboliek dat uitdrukking zou geven aan onze gevoelens en emoties rondom de geboorte van Doris.

Een papieren geboortekaartje drukte voor ons de dankbaarheid maar ook het mooie en liefdevolle gevoel dat hoort bij de geboorte van Doris niet uit. Dus lieten we dat idee vallen waardoor er ruimte kwam voor andere creaties.

Iets met licht en doorgeven of verspreiden moest het worden…Ineens kwam het idee bij mij op om tijdens de bevalling onze doopkaarsen te branden en een nieuwe kaars voor Doris. Drie kaarsen die branden, een nieuw gezin, een nieuw lichtje ontstaan uit twee mensen die zielsveel van elkaar houden.

Een paar dagen daarna kwam het idee om een aantal mensen te vragen om tijdens de bevalling een kaarsje voor ons te branden. Voor kracht voor mij maar ook als een welkomsboodschap voor het nieuwe mensje dat ter wereld kwam. Welkom in iedergeval bij de mensen die een kaarsje branden en bewust stilstaan bij dat zij er aan komt…dat gaf ons een heel warm gevoel…precies wat wij voor Doris willen: het gevoel dat zij welkom is.

Dat gevoel van welkom zijn dat wilde we graag verspreiden en geïnspireerd door de Wereld Vredesvlam, leek het ons fijn om geboortekaarsjes uit te delen aan de mensen die op kraamvisite komen. De kaarsjes zouden wij even laten branden aan de grote geboortekaars van Doris die tijdens de bevalling brandde. Om zo haar licht door te geven aan alle mensen die haar welkom komen heten en kennis met haar komen maken. Het aansteken van het kaarsje betekent voor ons: welkom op deze wereld en welkom bij ons, Doris.

Ondertussen hebben we al heel wat kaarsje mogen uitdelen en branden zij in Utrecht, Rotterdam, Westerhoven, Nijmegen, Eindhoven, Lelystad en zelfs in Denemarken en in Canada wordt Doris welkom geheten!

De gevoelens, emoties en waarden waar wij uitdrukking aan wilde geven komen met deze rituelen helemaal tot zijn recht…verbinding, licht, warmte, bezieling en eigenheid. Mooie waarden om Doris mee te begroeten op deze wereld!

Steeds weer krijgen wij foto’s van brandende kaarsjes opgestuurd, en steeds weer staan wij dan even stil bij hoe dit mensje, ons kind, maar zeker ook een kind van de wereld, welkom is in zoveel huizen en harten!

Welkom Doris, we zijn zo gelukkig dat je er bent!

Overgave aan mijn geloof

0f201db0b23e71983c68afe9939a64e7Vrijdag vertrek ik. Richting Eindhoven, België, Frankrijk, Spanje…prachtige plekken zullen op mijn weg komen. Mooie mensen zal ik ontmoeten, liefde en vertrouwen zal ik geven. Lopen en liftend, Hitch&Hike…Avontuur en rust. Geloof en overgave. Mijn wereldbeeld en mensbeeld bevestigend. De wereld is mooi en daar draag ik aan bij. Door Liefde te leven, waar ik ook ben, met wie ik ook ben, altijd met mijzelf.

Drijfveer is vertrouwen op het hogere, het goddelijke helemaal kunnen ervaren, in mijn eentje. En het vertrouwen en ervaren van overvloed aan liefde ook hier op aarde bij mensen. Ik heb het al mogen ervaren en het is nu tijd om dat duurzaam te omarmen, in te lijven, te bekrachtigen. Midden in de wereld.

De laatste weken, maanden, jaren…mensen die bang zijn, die blijven trekken om mij te behoeden…Voor de liefde en het vertrouwen….en tot nu toe gaf ik ze ook steeds een heel klein eindje touw waar ze nog aan konden trekken. Dat mag ik nu loslaten. Het is tijd om te gaan staan in vrijheid!

quote freedomOvergave aan mijn geloof. Dat mensen te vertrouwen zijn, dat ik kwetsbaar en afhankelijk mag zijn van anderen, dat ik mijn behoefte onvoorwaardelijk mag volgen en daar de consequenties van mag dragen. Dat ik open en raakbaar ben voor liefde en leven. Dat ik mijzelf niet hoef in te laten met ego’s, macht, ongelijkwaardigheid, negativiteit, onzekerheid. Dat ik mag constateren dat het er is, en er verder helemaal niets mee hoef. Dat ik mijn leven mag leiden zoals ik dat graag wil, omdat ik weet dat ik gedragen wordt door het goddelijke, het hogere, het zuivere, het helende als ik voor liefde kies.

Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Instinct

Vorig jaar was ik ergens en ik kon er niet weg. Ik kon het niet maken om weg te gaan, ik kon de anderen niet in de steek laten. Niet op deze bijzondere dag, no way dat ik weg ging. Vorig jaar was ik ergens en ik kon er niet blijven. Mijn lichaam vertelde me dat het geen optie was om te blijven, ik werd ziek, misselijk, kreeg hoofdpijn. Teveel spanning, er dreigde gevaar, ik moest daar weg, no way dat ik bleef.

Op hetzelfde moment moest ik blijven en moest ik gaan. De sociale verwachtingen vertelde me dat ik me kapot moest schamen om er überhaupt over na te denken om te vertrekken. Zij zouden een schuld op me leggen die ik nooit meer goed zou kunnen maken (als ik hem aannam). Mijn intuïtie vertelde me dat zij net zo lang door zou zeuren tot ik zou luisteren; nog zieker, nog misselijker. Mijn gedachten werden uitgeschakeld, mijn instinct nam het over. Nadenken over wat wel en niet acceptabel was ging niet meer: “Ik moet nu weg!” was het enige gevoel dat door mijn lichaam suisde. Van top tot teen, met de nadruk op NU!

Twee jaar geleden was ik ergens en ik kon niet weg, ik voelde aan alles dat ik moest blijven. Het was geen optie om weg te gaan. Het veilige thuisgevoel was overweldigend. Mijn hersenen probeerden me nog te vertellen dat het niet normaal was om te blijven, dat het veel te vroeg was om te voelen wat ik voelde. Dat je nooit zeker kunt weten dat je bij de eerste ontmoeting van iemand houdt. “Ga nou toch maar voor die laatste trein”, hoorde ik mijn ratio nog fluisteren. No way dat ik die nacht ergens anders moest zijn dan daar, dus ik bleef. Volop vertrouwende op mijn intuïtie: dit is zo goed!

Held

“Wat een held, wat een ongelofelijke held!” Ik hoor het mijzelf steeds opnieuw zeggen tijdens de twee optredens van Typhoon tijdens Into The Great Wide Open. Wat een gave gast, wat een teksten.

Ik strooi niet snel met het woord ‘held’, ik vind het vaak te overdreven. Veelal wordt het toegekend aan mensen die menselijke dingen doen of die hun talenten inzetten of zich inzetten voor anderen. Of als marketingtruc om te benoemen hoe gaaf en uitermate bijzonder het wel niet is wat je doet.

Dat is trouwens geen uitzondering op heel veel andere woorden, die in onze samenleving platgeslagen worden en daardoor voor elk wissewasje ingezet kunnen worden. Veel mensen voelen helemaal niet wat deze woorden betekenen dus zetten ze ze in om ondiepe, oppervlakkig situatie aan te duiden waar ze zelf iets bijzonders van willen maken. Helaas is een oppervlakkige situatie niets bijzonders en wordt die dat ook niet ook al hang je er tien mooie woorden aan.

“Omgeven door kaders en rasters
Patronen en protocollen
Onder te tafel lag een brief
Je kan vanalles doen maar wat doe je het liefst
Duizenden mogelijkheden”
– Vlieger van Typhoon

Neem het woord passie. De meeste mensen die vanuit hun passie werken benoemen dat niet, die doen en zijn gewoon datgene wat ze zijn. Die kiezen elke dag opnieuw om voor datgene te gaan waar ze voor ‘op de wereld’ zijn, om elke moment te zijn wie ze zijn…niet willen zijn, nee, gewoon wie ze zijn. Die noemen zichzelf geen held, die noemen zich niet gepassioneerd, die noemen zichzelf niet uitermate getalenteerd of beter dan de rest. Passie spreekt voor zich en als je voor je eigen passie kiest krijg je er gratis de essentie van leven bij.

Voor passie hoef je geen ondernemingplan te schrijven of je in te schrijven bij de KvK, je hoeft geen briefpapier of visitekaartjes te hebben. Het mag natuurlijk allemaal wel, maar het draagt op geen enkele manier bij aan je passie. Die zit namelijk van binnen. Die voel je, die ervaar je, die verbindt je met anderen die ook vanuit hun essentie leven. Zonder iets te ‘doen’.

20140930-121034.jpg

Dat is dus precies de reden waarom ik Typhoon benoem als held, waarom het woord zo spontaan in me opkomt. Hij leeft zijn passie, hij raakt met wie hij is. Hij is echt en dat zie je. Als je goed kijkt is dat het enige dat je ziet, als je het durft te zien. Er zijn in onze wereld veel mensen, vaak diezelfde die een situatie platslaan met hun woordgebruik, die het niet durven te zien. Want we hebben toch afgesproken dat je hard moet werken om iets te bereiken, dat je je moet beraadslagen over hoe je je passie gaat aanpakken, dat je wel een doelgroep moet hebben en die ook helder in beeld moet hebben. Dus nee, gewoon je passie zijn, dat kan niet zomaar. Zo werkt het niet.

Ik ervaar precies het tegenovergestelde, ik ervaar dat als je bent wie je bent, jij weet waar jouw passie ligt, je nooit meer en dag hoeft te werken. Het stroomt gewoon, de juiste kant op. Mijn doelgroep weet me te vinden, ook zonder een plan of visitekaartje, omdat ik mijn visitekaartje ben. Net als Typhoon, hij is passie, hij is een held…omdat hij van de afspraken durft af te wijken en zijn liefde zonder enig concept in de wereld durft te zetten. Dat is bijzonder gaaf en heldhaftig! Dat is voor mij de essentie van leven én werken.

Liefde maakt blind

Liefde maakt blind. Wie kent hem niet, die cliché uitspraak als je beste vriendin een nieuw vriendje heeft en je haar niet meer herkent. Of als je vader een nieuwe vriendin heeft en ineens dingen doet waarvan hij altijd gezegd heeft er niets aan te vinden. Heeft de liefde hen te pakken?

100purelove
Hoe vaak heb ik die uitspraak niet gehoord. Ook ik trapte er vaak in. In van die liefde maakt blind-acties. Van die variërend van niet toffe tot rot-lekker-op acties van de ander, waarvan de uitkomst dan toch was dat hij niet hoefde op te rotten. Want tja….liefde maakt blind. Dus het viel achteraf wel mee, en hij heeft toch gezegd dat het hem speet, hij heeft datzelfde daarna nooit meer gedaan. Hij zegt dat als ik echt van hem hou, dat ik hem dan kan accepteren…zijn gedrag kan slikken bedoelde hij dan. Maar ja, ik wist toen nog niet dat er een verschil was tussen liefde en Liefde! ;)

Sinds ik kennis heb gemaakt met echte, onvoorwaardelijke liefde, weet ik dat liefde alles behalve blind is. Liefde is de meest scherpe bril die je op kan hebben. Liefde is eerder een haviksoog dan een blinde kwartel. Liefde is je eerste, tweede en derde oog bij elkaar.

Want onvoorwaardelijk, ware, echte, zuivere liefde (hiernaar te benoemen als liefde) zet al je zintuigen op scherp! Je weet meer, je voelt alles, je ziet, je ruikt, je proef en je herkent liefde direct. Liefde laat je zien wie jij bent en wie de ander is, loepzuiver zie je de mens, niet het gedrag of zijn voorkeuren. Als je liefde kent en bent wordt je nooit meer verblind door de zogenaamde pseudo-liefde. Dan zal je nooit meer in de maling genomen worden, je laat je nooit meer met een kluitje in het riet sturen, je keurt nooit meer iets goed als dat stemmetje in je achterhoofd zegt ‘dit klopt niet’.

20140725-185413.jpg

Liefde verteld je precies wat wel en niet klopt, wat waar is en wat niet. Hoe hard je ook je best doet om naïef te zijn en dingen te geloven dat je ego (of dat van een ander) je verteld, je kunt het niet meer geloven. Liefde voelt dat het niet waar is. En soms is de liefde wat traag en kun je pas achteraf horen wat hij al die tijd al wilde vertellen. Maar als jij bereidt bent om goed te luisteren, dan laat liefde je altijd weten of je met hem te maken hebt of met zijn pseudo-wannabee-best-friend.

Als je liefde kent en bent, stap je niet meer in een relatie alleen maar omdat het fijner is dan alleen zijn, of omdat het toch tijd wordt, of omdat je misschien anders wel alleen over blijft. Of misschien wel omdat hij je iets kan geven dat je jezelf niet denkt te kunnen geven. De liefde zuigt je op, is overweldigend, is allesomvattend en alleszeggend…en alles behalve blind.
——–
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daar in 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.Ook het vinden van ware liefde was daar een onderdeel van.

Leven in 2013

“Wat waren voor jou de vijf mooiste momenten van 2013?”, vroeg Robbert mij vanochtend tijdens het ontbijt.

“Dat Otto geboren werd”, zei ik meteen, terwijl de tranen in mijn ogen sprongen. En daarna bleef het even stil…niet omdat ik aan het nadenken was over die andere vier mooie momenten, maar omdat er geen enkel ander moment op kwam. Het verraste ons, dat de geboorte van mijn neefje zo prominent op de eerste plek staat.

Verder lezen Leven in 2013