Cursus voor leeghoofden

Een belangrijke stap tijdens mijn ontdekkingsreis was een meditatiecursus in 2009. Na een zomer in Thailand wist ik zeker dat er meer was dan ik tot dan toe in mijn dagelijks leven ervoer. Ik had die zomer rust gevonden, dingen los gelaten, was helemaal ontspannen geweest. En had daar helemaal niets voor hoeven doen, behalve naar de andere kant van de wereld te reizen. ;)

Toen ik weer terug was in Nederland heb ik me meteen ingeschreven voor de meditatiecursus. Mijn doel weet ik nog goed: de ontspanning kunnen creëren en voelen die ik ook in Thailand had ervaren, een leeg hoofd hebben. Ik was er van overtuigd dat ik na een dag werken ook zaken zou kunnen loslaten in plaats van dat het steeds in mijn hoofd door bleef malen. En ik wilde graag ‘het kunstje’ leren om dat te bereiken.

De cursus voldeed helemaal aan mijn verwachtingen. Ik leerde hoe je gedachtes ‘er kunt laten zijn’ zonder dat je er iets mee hoeft. Dat gaf inderdaad de rust waar ik naar op zoek was. Na een dag hard werken kon ik door meditatie en later ook door andere, meer symbolische handelingen, zaken loslaten. Eerst voor een dag, daarna voor een week, en uiteindelijk gewoon voorgoed, zonder dat ik daarvoor nog hoefde te mediteren.

MindfulnessTegenwoordig ‘zit’ ik bijna nooit meer, mijn meditatiekussen heeft een goede bestemming gekregen. Ik ben zo getraind om te luisteren naar mijn gevoel, emotie, intuïtie dat gedachtes geen kans meer hebben om te overheersen, laat staan bepalen wat ik doe. Er zijn simpelweg twee dingen die vanuit mijn hart komen: iets klopt of iets klopt niet. Geen belemmerende gedachtes of ingewikkelde overdenkingen. Als iets niet klopt, kan ik het (soms na uitgebreide verwondering en gefilosofeer) loslaten. Als iets wel klopt, handel ik daar­naar, vanuit mijn innerlijk kompas.

Terugkijkend naar mijn doel van jaren geleden bij de meditatiecursus kan ik een positief voorbeeld zijn van ‘je doel voorbij schieten’. Nog steeds dankbaar dat ik toen de stap gezet heb om de cursus te gaan doen, vanuit het sterke weten dat er een andere manier was om met gedachtes om te gaan dan veel mensen laten zien. Blij dat ik nu weet dat ge­dachten (of ze nu positief of negatief zijn) overrated zijn, ik blijf lekker voelen.

Durf jij ook te voelen wat je nu nodig hebt in plaats van het te bedenken?

Instinct

Vorig jaar was ik ergens en ik kon er niet weg. Ik kon het niet maken om weg te gaan, ik kon de anderen niet in de steek laten. Niet op deze bijzondere dag, no way dat ik weg ging. Vorig jaar was ik ergens en ik kon er niet blijven. Mijn lichaam vertelde me dat het geen optie was om te blijven, ik werd ziek, misselijk, kreeg hoofdpijn. Teveel spanning, er dreigde gevaar, ik moest daar weg, no way dat ik bleef.

Op hetzelfde moment moest ik blijven en moest ik gaan. De sociale verwachtingen vertelde me dat ik me kapot moest schamen om er überhaupt over na te denken om te vertrekken. Zij zouden een schuld op me leggen die ik nooit meer goed zou kunnen maken (als ik hem aannam). Mijn intuïtie vertelde me dat zij net zo lang door zou zeuren tot ik zou luisteren; nog zieker, nog misselijker. Mijn gedachten werden uitgeschakeld, mijn instinct nam het over. Nadenken over wat wel en niet acceptabel was ging niet meer: “Ik moet nu weg!” was het enige gevoel dat door mijn lichaam suisde. Van top tot teen, met de nadruk op NU!

Twee jaar geleden was ik ergens en ik kon niet weg, ik voelde aan alles dat ik moest blijven. Het was geen optie om weg te gaan. Het veilige thuisgevoel was overweldigend. Mijn hersenen probeerden me nog te vertellen dat het niet normaal was om te blijven, dat het veel te vroeg was om te voelen wat ik voelde. Dat je nooit zeker kunt weten dat je bij de eerste ontmoeting van iemand houdt. “Ga nou toch maar voor die laatste trein”, hoorde ik mijn ratio nog fluisteren. No way dat ik die nacht ergens anders moest zijn dan daar, dus ik bleef. Volop vertrouwende op mijn intuïtie: dit is zo goed!