Een bekentenis

Aan het einde van dit enorm bewogen jaar kijk ik terug en voel ik dat ik deze blog, die ik in de lente van dit jaar schreef, heel graag wil delen. Om af te sluiten wat geweest is, om de nare gevoelens los te laten en een plek te geven. Om te laten weten dat als je je licht laat schijnen, je vanzelfsprekend de donkere plekken van anderen belicht. Dat geeft beweging…is soms moeilijk, maar maakt ook sterk. Ik heb leren zien wie ik kan vertrouwen en wie voor angst kiest. Alleen maar door zelf uit te dragen waar ik in geloof. 

Lente 2014

Verliefd
Ik was ongelofelijk verliefd en leefde daardoor met mijn hart en hoofd in een andere wereld. Wat ik voor Robbert voelde op het moment dat ik hem ontmoette, heb ik nog nooit gevoeld. Een gevoel van thuiskomen, van helemaal mogen zijn zoals ik ben, geen voorwaarden, mitsen of maren, enkel het gevoel: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoefde niet net wat slanker, mijn haar hoefde niet net wat korter of langer, mijn werk hoefde niet interessanter, mijn gedrag hoefde niet normaler, ingetogener, uitbundiger. Ik was en ben nog steeds uitstekend.

Dit gevoel van genoeg zijn maakte veel in mij los. Het maakte dat ik het liefst samen met Robbert wilde zijn, en ook dat ik in mogelijkheden ging denken. Over werk, over het leven, over de problemen in de wereld. Als ik hier op een andere manier naar ging kijken, kreeg ik het gevoel dat ik daar iets mee kon. Dat ik verantwoordelijkheid kon dragen om mijn eigen omgeving positief te veranderen…om hem mooier te maken. Nu weet ik dat dat ook wel ‘bewust zijn’ wordt genoemd.

Ik kwam er al snel achter dat de mensen in mijn omgeving minder in mogelijkheden dachten dan ik, ofwel minder bewust waren van hun eigen leven en keuzes. Ze brandden Robbert af, ze zeiden dat als hij echt zonder geld wilde leven, dat maar ergens anders moest doen, of dat hij helemaal niet zonder geld leefde, want hij leeft van iemand anders zijn geld. Of dat als hun dochter met ‘zo iemand’ thuis zou komen, zij ook niet zouden staan te springen.

Genegeerd
Wat deed dat zeer, ik voel de pijn nu weer door mijn borst schieten, tranen lopen over mijn wangen. Wat doet dat ongelofelijk veel pijn als diegene waar je voor gekozen hebt, waar je van weet dat het je zielsmaatje is, zo wordt afgebrand, met de nek wordt aangekeken, verketterd en het allerergste genegeerd. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het doet pijn: niet alleen omdat hij niet gezien werd voor wie hij is. Maar ook omdat je weet dat je dus samen een lange weg te gaan hebt naar respect. Er is nooit twijfel geweest om dan maar niet voor hem te kiezen, wat de consequenties ook waren.

In het begin van onze relatie had ik de behoefte om Robbert te verdedigen. Ik wilde dat mensen begrepen dat hij niet zozeer zonder geld wilde leven, als wel dat hij zijn hart aan het volgen was en vanuit vertrouwen en overvloed leefde. Al snel kwam ik erachter dat de mensen die hem niet accepteerde en alleen naar zijn handelen keken, met mijn woorden niets konden. Een heel ander perspectief maakte dat ik niet uitgelegd kreeg welke diepere laag er bij Robbert aan ten grondslag lag. Wat hij aan het doen was ging niet over bewijzen, het ging over ontdekken. Maar ja, als je zelf niet openstaat voor ontdekken en verwonderen, kun je dat een ander blijkbaar moeilijk gunnen. Als je zelf alleen maar angst en (schijn)zekerheid kent, dan is het aannemen van een ander perspectief onmogelijk.

Veroordeeld
Ik werd ook veroordeeld, zo voelde dat voor mij. Het waren ook vooral de mensen rondom mij die Robbert niet konden en kunnen zien voor wie hij is. Er werden geen vragen gesteld, bijna niemand leek nieuwsgierig naar mijn grote liefde. Terwijl mijn leven ongelofelijk verrijkt werd vanaf het moment dat ik met Robbert was. Hij zette me aan het voelen, ervaren, filosoferen, dit alles in een hogere versnelling dan ik ooit alleen had gekund. Toch mocht het er niet zijn…onze visie en ons perspectief werden niet geaccep­teerd, dit is echter wie wij zijn. Langzaamaan maakte het gevoel dat wij er niet mochten zijn zich van mij meester.

En als ik zo krachtig was om door de barricades en muren heen toch zelf vragen te stellen of enthousiast te vertellen, kreeg ik een oordeel terug, niet een gevoel. Dat het niet kan wat hij wil, dat hij onrealistisch is, dat het belachelijk is. Nooit zei iemand: het geeft mij een onzeker gevoel, wat nou als jullie perspectief ook waar is, wat zegt dat dan over mijn wereldbeeld?

Ik heb vele malen het gevoel gehad dat mensen dachten: ‘Petra is gek geworden of ze heeft in ieder geval een relatie met een profiteur, met een klaploper, met iemand die waanbeelden heeft, een luchtfietser’. Opvallend was dat de mensen die dat denken, het ook denken te kunnen verbergen. Dat ik toch niet weet wat ze denken, hoe ze ons zien. Het tegenovergestelde is waar, ik voelde aan elke vezel in mijn lijf hoe mensen ten opzichte van ons stonden, daar zijn echt geen woorden voor nodig. Wat stralen mensen veel uit, lichaamstaal is glashelder als het gaat om accepteren, respecteren en verbinden van en met elkaar.

Alles heb ik gevoeld, alles heb ik ook tot me genomen. Zoveel pijn, steken in mijn hart en in mijn rug, een verlamd lichaam, rusteloosheid, alle energie voelen wegstromen. Wat doet het zeer om in mijn lichaam te voelen dat ik niet mag zijn wie ik ben, niet mag denken wat ik denk en niet mag voelen wat ik ten diepste voel. Want langzaamaan ging het niet meer om Robbert, maar ging het vooral om mij.

Mag ik zijn wie ik ben?
De pijn wordt eigenlijk niet veroorzaakt door het niet mogen zijn wie je bent, als je dat kunt accepteren (zoals de meeste mensen kunnen en doen in onze samenleving) is er weinig aan de hand. Als ik me gewoon had kunnen aanpassen, inpassen in de patronen zoals ik eerder deed, was ik geen ‘probleem’ geweest. De pijn wordt veroorzaakt door het blijven staan, kaarsrecht, rechtop, met mijn hoofd boven het maaiveld, als een hoge boom vol in de wind, de wind waar ik in geloof. Doordat ik steeds weer die arena in stapte om wel te laten zien wie ik ben, steeds weer dat licht liet schijnen op de angsten van de ander was ik een makkelijke prooi voor frustratie en ego. En dat elke keer bleek dat het publiek in de arena wegkeek, of zich plaatsvervangend schaamde voor mijn zijn of mij met rotte tomaten bekogelde. Als ik uit die arena was gebleven, was er helemaal niets aan de hand geweest…had ik geen pijn gekend, had ik geen rotte tomaat hoeven te ontwijken. En had ik nooit geleerd hoe ongelooflijk veel kracht ik bezit, hoe onwaarschijnlijk sterk het is om steeds weer die arena in te stappen, terwijl ik weet dat er nog steeds hetzelfde publiek zit. Ik mag zijn wie ik ben!

Bekentenis
Dit is dus ook geen schuldrelaas aan het deel van mijn publiek dat Robbert en mij niet kan accepteren, die mij niet kan zien. Want zij kunnen het niet, zij kennen vooral angst, geen liefde, daar kan in mijn visie nooit schuld in zitten. Wat is dit verhaal dan wel? Een bekentenis denk ik, wederom midden in die arena. Een bekentenis over pijn, over mij afgewezen voelen als mens. Omdat ik voor de verkeerde man koos, die niet juister had kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde dingen schreef, die niet meer inspirerend hadden kunnen zijn. Omdat ik de verkeerde keuzes maakte, die niet mooier hadden kunnen uitpakken. Omdat ik steeds weer voor kwetsbaar koos, waarin ik niet krachtiger had kunnen zijn.

Verantwoordelijkheid
Dit verhaal gaat ook over verantwoordelijkheid nemen, en dat is iets anders dan schuld aannemen. Ik bedoel verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, voor je daden, voor je woorden. Wat is het helend als mensen kunnen terugkomen op datgene wat zij een tijd geleden oprecht meende, maar nu niet meer. Wat brengt het veel lucht als iemand die een rotte tomaat heeft gegooid, daar verantwoordelijkheid voor neemt. Geen excuses, geen schuld, geen schaamte, enkel verantwoordelijkheid. Geen uitleg, geen verdediging, geen klein maken van, enkel aanhoren en aannemen van mijn gevoel ten opzichte van zijn of haar daad. Ik mag zijn wie ik ben!

Gewoon geen huis

Toen ik vanavond de was aan het ophangen was, die ik net bij onze onderbuurman in de wasmachine had gewassen schoot het door mijn hoofd hoe bizar ons leven op dit moment eigenlijk is. Of lijkt, misschien. “Wij hebben gewoon geen huis”, lachte ik tegen Robbert terwijl hij het wasrekje behing met onze schone kleding.

Haha, ‘gewoon geen huis’….dat is een paradox volgens mij. Of je hebt gewoon een huis of je hebt ongewoon geen huis. :)

Leuk om weer even stil te staan bij de afgelopen maanden waarin we uit onze rugzak leefde. Kleding, een tondeuse, een gevulde toilettas, laptops en wat boeken, that’s it. Meer hebben we niet nodig, sterker nog, we hebben eigenlijk nog steeds teveel kleding bij ons.

Sinds maart reisden we van Koudekerk aan de Rijn naar Nijmegen, naar Horst, naar Driebergen, naar Beuningen en tussendoor nog wat vaker Koudekerk aan de Rijn. En o ja, Westerhoven deden we ook nog een weekend aan…en Groesbeek een paar dagen. En we zijn natuurlijk ook nog in Berlijn geweest. Wat hebben we veel meegemaakt en gezien. Alleen al door steeds in huizen van verschillende mensen te zijn.

Soms inwonend bij een goede vriend of vriendin, dan weer een oppashuis met konijn, hond of alarm, dan weer bij mijn schoonouders. Elke keer is het wennen, aanvoelen, settelen, proeven welke sfeer er hangt en daar inschuiven.

Je kunt het vergelijk met fileparkeren. Soms is er een grote plek waar je zelfs zonder stuurbekrachtiging in een keer in past. Een andere keer is het een wat smaller plekje waar je wat vaker moet steken voordat de auto netjes staat. Zo voelt het nomadenbestaan ook voor mij. Soms pas je feilloos in de energie die er is en andersom en sta je drie uur na aankomst al appeltaart te bakken in ‘onze keuken’. En soms kost het een paar dagen voordat ik mijn draai heb gevonden en achter mijn laptop kruip om te werken.

20140725-181140.jpg

Het is zo bijzonder om dit mee te maken, om elke week weer een andere fiets te gebruiken, om om de maand weer uit een nieuwe boekenkast te mogen kiezen, om elke keer weer de lekkerste bakker uit de omgeving te vinden of de route naar de supermarkt te ontdekken. Om de ene dag een hond te hebben, de volgende dag een ligbad en een weekend later een tuin met vijver of een onderbuurman waar je een wasmachine mee deelt.

Wat een heerlijk alledaags avontuur!

PS. Met een vaste werkplek in het vooruitzicht, wordt het nu wel tijd voor een eigen plekje, in omgeving Nijmegen. Mocht jij een leuk (tijdelijk of oppas) huurhuis weten, wil je het mij dan laten weten?

————
Genoten van deze blog? Voor €5,- kun je hier (website van Woordstroom) mijn e-boek ‘Eigenwhys zijn’ kopen met daarin 32 persoonlijke blogs over mijn ontdekkingsreis naar leven met bezieling.

Het lege vel

Mijn leven ziet er op dit moment uit als een wit, onbeschreven vel papier. Sinds wij twee maanden geleden terug kwamen van onze reis is er veel en bijna niets gebeurt. Ik ben flink ziek geweest en heb een paar dagen in het ziekenhuis gelegen. We hebben veel op en neer gereist tussen Nijmegen en Koudekerk (waar de ouders van Robbert wonen). Er is gepraat in mijn gezin over de perikelen van afgelopen jaar. Er zijn afspraken niet door gegaan, ik heb geen Gave Dingen Doen sessie gedaan die wel gepland stond. Ik heb genikst, gekleurd, gelezen, gekookt, veel gevoeld.

Verder lezen Het lege vel

Thuiskomst

Wat een reis ben ik aan het maken. Ik verwonder me elke dag over wat er op ons pad komt, waar we overheen mogen stappen, wat we achter mogen laten, welke souvenirs we al gevonden hebben en hoe snel het eindpunt in zicht komt.

Ik had natuurlijk veel te veel bagage bij die ik niet gebruik (je herkent het vast), dus die heb ik beetje bij beetje losgelaten. Onderweg kreeg ik vanalles nagedragen en aangereikt, verrassend genoeg vooral vanuit Nederland.
Verder lezen Thuiskomst

Mijn onderwijsvisie

“All you need is already inside”

In mijn ideale onderwijs is het uitgangspunt: elke kind is de moeite waard! Onafhankelijk van wat hij heeft geleerd, onafhankelijk voor welke toekomst hij kiest. Elk kind is waardevol zoals hij is.
Wat zou het prachtig zijn als we het onderwijs zo inrichten dat elk individueel kind het allerbeste in zichzelf naar boven laat komen. En dat wij als onderwijzigers het kind faciliteren om dat te doen. Ik vertrouw er op dat elk kind wil leren en zichzelf wil ontwikkelen. Elk kind wil leren lopen, lezen, rekenen. Later wil elk kind zijn talenten gebruiken om ergens ‘goed’ in te worden, of dit nu geschiedenis, zingen, een motor uit elkaar schroeven of andere mensen verzorgen is. Dit gebeurt omdat mensen waardevol willen zijn. Voor onszelf, voor onze omgeving en voor de wereld. Als wij op dit vertrouwen onderwijs gaan baseren zal het er anders uit gaan zien, heel anders.
Verder lezen Mijn onderwijsvisie

Profi hoor!

Taal heeft mij nooit zo bezig gehouden. Totdat ik tijdens NLP ontdekte dat er verschillende niveaus in woorden en zinnen zitten. Toen kregen woorden en zinnen ineens een hele andere lading. Een lading waar je heel veel uit kunt halen als je ze durft te onderzoeken, voelen en doorleven.

Neem nu het woord professioneel. Ik kan van mij zelf zeggen dat ik zeer professioneel ben. Ik neem mijn werk serieus, ik ben betrokken, betrouwbaar, heb een duidelijke visie en werkt netjes. Terwijl een ander over mij kan zeggen dat ik uitermate onprofessioneel ben: Ik heb geen visitekaartjes, ik ga zomaar drie maanden op reis terwijl ik nog een opdracht heb lopen en heb geen voicemail op mijn telefoon dus ben slecht bereikbaar. Oftewel, wat zegt dat woord ‘professioneel’ nu eigenlijk?
Verder lezen Profi hoor!

Het klopt en toch heb ik het op mijn heupen

Eergisteren was het dan zover…we lieten onze studio (bijna) leeg achter voor de volgende huurder. Tenminste, het matras en de lattenbodems bleven achter, net als de koelkast en nog wat andere spullen. Dus er hoefde eigenlijk alleen maar een tafel en wat dozen de trap af. Een vriend van Robbert kwam met een busje. Een keer rijden naar de kringloop en een ritje naar de ouders van Robbert, waar de spullen mogen staan die we willen bewaren.

Verder lezen Het klopt en toch heb ik het op mijn heupen

Rugzakliefde

Robbert leefde, toen ik hem ontmoette, uit een rugzak. Hij had kleren, een laptop en telefoon en wat boeken. Verder niets…qua materiaal dan ;) Geïnspireerd door zijn verhaal van GEEFeconomie ontmoette ik hem ruim een jaar geleden. Ik voelde dat het leven dat hij leefde klopte. Zonder bezittingen, vol vertrouwen dat er overvloed is. Dat het voor hem klopte was duidelijk aan hem te zien, stralend en gezond! Het besef dat het ook voor mij bedoeld is, kwam in de loop van de tijd.

Verder lezen Rugzakliefde

Afspraak is afspraak

Een jongen loopt het jongerencentrum binnen. Ik schat hem 17, een echte puber,aan zijn houding zie je het: hij weet nog niet zo goed waar hij zichzelf moet laten.

Hij komt een keer in de week hier om met de jongerenwerker te praten. Samen werken ze aan zijn ‘sociale vaardigheden’ en bespreken ze wat de jongen met zijn toekomst wil. Die toekomst is overduidelijk morgen en volgende week, verder kijken lukt nog niet. En dat is prima, want daardoor zijn de gesprekken en de uitkomsten relevant voor het hier en nu.

Verder lezen Afspraak is afspraak

Vertrouwen op vrijheid

Toen ik vorige week officieel afscheid nam van mijn werkplek bij het Centrum voor Jong Ondernemerschap in Nijmegen werden mij veel vragen gesteld: Waar ga je dan nu werken? Heb je thuis een werplek? Heb je al een andere vaste plek gevonden of kijk je het nog even aan?

Deze vragen wakkerden mijn eigen nieuwsgierigheid aan: hoe komt het dat deze mensen, veelal ondernemers, gericht zijn op het hebben van een vaste werkplek? Waar komt de drang (die ik ook jaren heb gevoeld) vandaan om een vaste plek te hebben om te werken, een andere plek dan die waar je ‘leeft’?

Verder lezen Vertrouwen op vrijheid